En hier hield het op

Ik weet niet zo goed of het een mooi begin is voor het verhaal, ik wil graag jullie mening plzz xx

Ingewikkeld. Dat is de beste manier om mijn leven te beschrijven. Ingewikkeld, moeilijk te begrijpen. Nog moeilijker uit te leggen. Ik hoef ook niks uit te leggen. Omdat ik weet dat niemand luistert. Omdat ik weet dat niemand er echt werkelijk om geeft. Stil zijn, onopvallend zijn. Dat is de beste oplossing. Dan weet niemand dat ik er ben.
Mensen vragen wel eens hoe het met mij gaat. Goed, zeg ik dan. Het gaat prima met mij. Want dat is wat ze willen horen. Ze zitten niet te wachten op een verhaal over wat er mis is in mijn leven. Er zit überhaupt niemand te wachten op mijn leven. Alleen de engelen geloven in mij. Ik moet naar ze toe. Ik moet ze vinden, voor dat het te laat is.

Ik voelde dat het tijd is. Tijd om weg te gaan. En om nooit meer terug te komen. Ik legde de pen neer. Voor altijd. Het voelde als een soort van afscheid. De pen is mijn enige vriend geweest. De enige die mij begreep. Dat is nu voorbij. Voorgoed. ‘Het is genoeg geweest,’ Zei de stem in mijn hoofd.
Ik liep naar het raam en sloeg mijn ogen neer toen de buurman naar me zwaaide. Het is genoeg geweest. Ik klom op de vensterbank. Voor de laatste keer keek ik achterom. De pen lag roerloos op mijn bed. Het is genoeg geweest. ‘Engelen kunnen vliegen,’ fluisterde ik. En ik sprong.

Ik vind het mooi :slightly_smiling_face: Je schrijft fijn!
Maar, ik zou toch een titel plaatsen in plaats van ‘doorgaan of niet’.

Ik vind het een goed begin! Ik zeg doorgaan, maar ik zou het niet laten afhangen van de reacties die je krijgt. Schrijven doe je omdat jij het leuk vind!

  • Een week eerder -

Dit is al de derde keer dat het door mijn hoofd schiet. Ik denk er te veel bij na, dat weet ik. Ik vraag me af wat het betekend. Wat betekend het als iemand fluistert dat je dood gaat? Hij zei niet letterlijk dat ik dood ging, maar het kwam er wel op neer. ‘Hier houd het op,’ Zei hij.
Maar ik weet niet eens wie hij was. Hij was het vage figuur dat me al jarenlang lastigvalt als ik slaap. Ik zie een silhouet en ik voel een lichte aanraking. Een soort tinteling door mijn wang. Het is raar maar prettig tegelijk. Het voelt vertrouwd.

Ik schrik op uit mijn eigen gedachten. ‘Via, kom je eindelijk naar beneden?’ Roept Suzanne. ‘Je moet me even helpen.’
Suzanne is mijn pleegmoeder. Toen mijn moeder drie jaar geleden plotseling verdween, was zij de persoon die me opving. ‘Via?’ Ze klopte zachtjes op de deur.
‘Ja?’
‘Zou je voor mij even naar de bibliotheek willen gaan? Mijn boeken zijn bijna verlopen en het eten staat al op.’
Ik keek naar mijn schoenen. Natuurlijk had ik er geen zin in. Het regent buiten. Het is koud. Maar ik knik toch en loop achter haar aan naar beneden.

Is ze dood?!
Nieuwe volger!