En dan spring je in het diepe

Na lang veel verhalen gelezen te hebben, waag ik zelf maar eens in poging :wink:

Ik was zenuwachtig, angstig bijna. Het was een emotie die ik niet vaak voelde, al helemaal niet als ik onder mensen was. Maar nu was het er echt. Ik was bang om een verkeerde eerste indruk te maken, bang dat ik daarmee mijn kaarten verspeeld zou hebben. Ook al wist ik dat er zeker mensen in de ruimte waren die zenuwachtiger waren dan ik, ik schaamde me. Ik schaamde me voor mijn angst en zenuwen.
We waren allemaal nieuw, nieuw in het studentenleven en nieuw bij deze studie. We zouden allemaal dit jaar sjaars zijn, feuten die mogelijk de rotklusjes op moesten knappen. Maar dat gaf niet. De ouderejaars waren allemaal eens begonnen, die wisten hoe het was. Het was dan ook niet de mening van de ouderejaars waar ik me druk om maakte. Het was de mening van mijn jaargenoten.
Naast mij zat Peter, een jongen die bij mij in huis woonde. Ik wist dat, omdat ik in een groep zat met Peter, ik een voordeel had op een hoop anderen. Ik kende al iemand, ik had al iemand die een positieve mening over mij gevormd had. Peter en ik waren gelijk naar elkaar toe getrokken in ons studentenhuis. We waren immers samen de feuten en kenden geen van beiden iemand in het huis. En nu gebeurde dat weer, Peter en ik waren een front en dat schrok af.
Om me heen zaten mijn andere groepsgenoten, de mensen die samen met mij de introductie gingen beleven. We hadden vier begeleiders, ouderejaars die ons het studentenleven zouden laten proeven. De mensen in de groep waren allemaal anders, het leken allemaal buitenbeentjes.
De twee overige groepen, die links en rechts van ons zaten, leken veel meer een eenheid. Wij leken, waren misschien wel, een bij elkaar geraapt zooitje. Er waren vier vrouwen en zeven mannen, met daarbij vier mannelijke begeleiders. We hadden meer vrouwen dan de andere groepen, niet gek bij een beta studie.
Één van de begeleiders schraapte zijn keel: “Dit is dus onze vaste borrellocatie, het Café genoemd. We komen hier één keer in de week samen om te borrelen, als echte studenten.” Hij grijnsde en keek naar zijn andere begeleiders. Dat was toen ik hem voor het eerst zag…
Hij zat in een hoekje, minder op de voorgrond dan de andere begeleiders. Ik weet niet wat het aan hem was dat me zo aansprak, maar hij intrigeerde me. Ik was nieuwsgierig, benieuwd naar hem.

mooi… maar ik snap het einde niet zo goed… Je zag hem voor het eerst, maar je kende zijn naam…?

en ook van dat verstand op nul begrijp ik niet

Heel raar want de rest van je verhaal is heel duidelijk en ik begrijp wat je bedoelde… (behalve enkele termen als ‘front’ en ‘intro’)

Misschien gewoon eens de laatste alinea herschrijven… ?

Hmm goed punt, thanks! :wink:
Zal er even naar kijken.

De begeleider had meer verteld over het Café, maar ik had niets meer gehoord. Voorzichtig was ik mijn plan gaan trekken, hoe ik zo snel mogelijk zijn aandacht kon krijgen. Hoe ik zo snel mogelijk contact met hem kon leggen, maar ik wist dat geduld op z’n plaats was.
Links van me zat een klein meisje met gitzwart haar. Ik besloot met haar een gesprek aan te knopen, aangezien niemand van ons durfde te praten. Op die manier zou de spanning uit de groep loslaten en kon ik vanzelf mij richting de stille begeleider in de hoek verplaatsen.
“Hoi, ik ben Cloe!” stelde ik mezelf voor en ik stak mijn hand uit. Met een lichte aarzeling pakte ze mijn hand aan. Haar grote bruine ogen deden me aan hertenogen denken. Alsof ze als klein hertje in een koplamp van een naderende auto keek, zo bang leek ze.
“Ik ben Nathalie.” Zei ze zachtjes en ze bloosde. Ze was het duidelijk niet gewend dat mensen met haar een gesprek aan knoopte, ze hield zich graag op de achtergrond.
“Waarom ben jij Natuurkunde gaan studeren?” vroeg ik, niet wetende waar ik anders over kon praten met haar. Het was niet gewoon voor een meisje, om zo’n bèta studie te kiezen. Ze keek dan ook niet verbaasd.
“Ik was gek op Natuurkunde op de middelbare school, dus ik wist dat ik die kant uit wilde. Aangezien dit dicht in de buurt was, heb ik hiervoor gekozen!” Ze glimlachte en ik zag een kleine sprankeling in haar ogen. Haar verlegenheid leek over, alsof ze aan dit kleine duwtje genoeg had om zichzelf te zijn.
“En jij? Waarom zit jij hier?”
Ik haalde mijn schouders op. Ik had die vraag vaak gehad afgelopen zomer, maar ik had werkelijk waar geen idee waarom ik Natuurkunde had gekozen. Ik vond het een vreselijk vak op de middelbare school en toch had de studie me aangesproken.
“Ik heb geen idee eigenlijk. Op de Open Dag leek het me interessant, interessanter dan al het andere. Dus heb ik me ingeschreven.” Ik grijnsde, om duidelijk te maken dat het me niet uitmaakte.
Nathalie keek verbaasd en leek niet helemaal te weten wat ze met deze uitspraak moest. Ze werd gered door de jongen naast haar.
“Hé dat had ik ook!” hij klonk enthousiast, te enthousiast voor een eerste gesprek. Hij stak uitdagend zijn hand uit en ook nu aarzelde Nathalie.
“Roy.” De naam leek niet bij hem te passen. Hij was lang, dun en had een ingevallen gezicht. Zijn blonde haren stonden piekerig alle kanten uit. De kleren die hij aan had waren absoluut door zijn moeder uitgezocht. De broek was te netjes, de blouse net te wijd en zijn schoenen paste er totaal niet bij. Niet dat ik een modepopje ben, maar bij zo’n eerste ontmoeting wil je daar toch je best op doen?
Roy stak een heel verhaal af over hoe veel ruzie hij had gehad met z’n moeder over zijn studiekeuze. Hij vertelde dat zijn vader het vervolgens voor hem opgenomen had en dat daarmee alles gezegd was. Verder dan dat kwam ik echter niet, want ik zag dat de stille begeleider verplaatst was. Hij kwam dichterbij…

Naast me was Peter druk in gesprek met een spontaan roodharig meisje naast hem. Ik vroeg me onmiddellijk af of het haar echte haar kleur zou zijn. Ik mengde me subtiel in het gesprek, wat ditmaal over de verwachtingen van de komende introductie ging.
“Het wordt heel gaaf geloof me, het is het tweede jaar dat ik het mee maak!” ratelde het meisje. Blijkbaar had ze het jaar hiervoor Wiskunde gedaan en was ze geswitcht van studie. Omdat de introductie vorig jaar zo leuk was, wilde ze het dit jaar weer mee maken.
“Ben je dan niet bang dat je met te hoge verwachtingen de week in gaat? “ Aan de blik van het meisje te zien, had ze daar nog niet over nagedacht. Ik vloekte in mezelf dat ik met deze vraag het gesprek dood gegooid had.
“Ik ga even aan de overkant zitten, daar ook even kennis maken.” Redde ik mezelf uit het gesprek en nog voor dat Peter iets kon zeggen was ik op gestaan. Aan de overkant van de ruimte plofte ik naast twee jongens neer. Verschrikt keken ze mijn kant op.
“Cloe.” De beiden jongens grinnikte, het was duidelijk dat zij elkaar ook al kende.
“Ik ben Robert en dat is Chris” stelde de linker jongen zichzelf en zijn vriend naast hem voor. Ik glimlachte en deze keer begon het gesprek vanzelf. De klik was er, de vriendschappelijke klik, sterker nog het was zo gezellig dat ik niet eens merkte dat hij naast me kwam zitten tot ik hem per ongeluk aan tikte met mijn hand.

up!

nog een stukje dan… omdat ik het zo leuk vind :grinning: :

“O, sorry,” verontschuldigde ik me en ik keek op zei om te zien wie ik aangeraakt heb. Mijn adem stokte toen ik in twee paar diep blauwe ogen kijk. Het warrige bruine haar erboven herkende ik meteen en mijn hartslag versnelt. Een rode kleur ontstond op mijn wangen.
“Maakt niet uit,” hij glimlachte en keek geamuseerd. Lachte hij me nu uit, omdat hij zag dat ik verlegen van hem werd? Zou hij nu denken dat hij de macht had in dit spelletje?
“Cloe,” Ik stak mijn hand uit, om mijn verlegenheid te compenseren. Het was een gevaarlijke actie, maar hij leek benieuwd.
“Richard, derdejaars.” Hij pakte mijn hand aan en knipoogde. Ik voelde vlinders in mijn buik razen en het lukte me niet om ze te kalmeren. Ik wist niet wat het was, dat me zo aansprak. Maar ik wist dat dit een kans was, die ik niet mocht laten liggen.
“Hoe bevalt de studie?” Ik had zo gauw niets beters kunnen verzinnen, maar ik wist dat het genoeg was. Hij leek niet verrast door de vraag, maar daar was ik ook niet op uit. Ik was uit op een gesprek, een gesprek dat lang genoeg duurde om zijn interesse te wekken.
Hij vertelde verhalen over de verschillende vakken die hij gevolgd had en wat hij nu van plan was na zijn derde jaar. Hij leek meer studiegericht dan een feestbeest. Vervolgens ging hij verder over de studievereniging, die blijkbaar zo actief was. Hij lichte toe dat hij een aantal commissies had gedaan en dat hij daar erg veel plezier in had.
Ik moest mijn best doen op zijn verhaal te blijven volgen, god wat had hij mooie ogen. De vlinders in mijn buik waren niet gekalmeerd en er was een constante grijns op mijn gezicht ontstaan. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Peter me in de gaten hield, hij was nieuwsgierig.
“Ik ga denk ik weer even bij Peter zitten, hij lijkt zo alleen…” fluisterde ik bijna. Ik wilde helemaal niet weg, maar ik moest mezelf interessant blijven houden. Hij moest niet het idee hebben dat ik achter hem aan liep. Dat ik nu al voor zijn charmes viel, ook al was niets minder waar.
Hij knikte, als teken dat hij me had gehoord en stond op en liep weg, nog voordat ik zelf aanstalten kon maken om op te staan. Mijn mond viel bijna open van verbazing, nu leek het alsof ik aan de kant gezet werd, in plaats van dat ik hem aan de kant zette?
Nog voor ik werkelijk op kon staan om naar Peter te verhuizen, was Peter al op Richards plek gaan zitten. Hij had een schittering in zijn ogen die ik nog niet kende, ondanks dat we al bijna een maand samenwoonde.
“Je vindt hem wel wat of niet?” Hij grijnsde breed en de schittering werd sterker. Ik probeerde te vechten tegen de rode kleur die op kwam zetten, maar het lukte niet. Het rood verspreide zich in een snel tempo over mijn gezicht en ik kon niets doen om het te verbergen.
“Ja, ik vind hem wel wat… “ Het was een verrassend zacht stemmetje. Een stemmetje dat helemaal niet bij mij paste. Ik was niet verlegen of schichtig, deze omgeving deed iets raars met me. Ik was er niet vertrouwd en dat begon me te irriteren.
“Maar jij zit die rooie ook wel zitten of niet? “ Het was een gok, een goed onderbouwde gok, maar wel een gok. Ik wist helemaal niet of dat Peters type meisje was, maar hij was wel erg geïnteresseerd in haar geweest.
“Ze heet Miriam en ja, ik zie haar wel zitten ja.” Het was niet eerlijk, door Peters getinte huid was een eventuele blos niet zichtbaar. Hij kon een stoere stem op zetten en iedereen zou geloven wat hij zei.
Nog voor ik verder kon vragen naar deze blijkbaar bijzondere Miriam, stond Richard op.
“Mag ik even jullie aandacht? We gaan richting het centrum, naar onze stamkroeg, om daar de introductie echt te beginnen. Dus pak allemaal jullie spullen en volg ons.” Hij wees naar de drie begeleiders naast zich. Ik probeerde me te herinneren wat hun namen waren, zij hadden zich immers aan het begin van de middag voorgesteld. Ik kon het me echter niet herinneren.
Eenmaal buiten zocht ik Peter, om te voorkomen dat ik alleen naar de stad moest fietsen. Hij had echter Miriam al gevonden en dat leek prima te klikken. Teleurgesteld keek ik om me heen, 11 mensen betekende dat één iemand alleen moest rijden, dat zou ik toch niet zijn?
“Fiets je met mij mee?” De stem bezorgde tintelingen op mijn huid. Ik keek achterom en daar stond Richard. Hij glimlachte en toen was ik om. Op dit moment kon ik niet meer rationeel denken, ik kon geen plan van aanpak bedenken. Ik had geen idee hoe ik zijn aandacht het beste kon trekken en of ik mezelf niet interessanter zou maken als ik het aanbod af zou wijzen. Ik gaf het op, ik wilde gewoon bij hem in de buurt zijn. En op zulke momenten zet je je verstand op nul en dan spring je in het diepe.

up?

En dat was precies wat ik deed, in het diepe springen, zonder nadenken. Ineens leken de zenuwen irrelevant. Ineens leek de mening van mijn toekomstige jaargenoten niet belangrijk. Ik was afgeleid van de zenuwen en dat was precies wat ik nodig had. Ik moest van die zenuwen af en voorkomen dat ik dicht zou klappen. Ik had dit fietstochtje lang hem voor mezelf alleen. Ik had nu om te bewijzen dat ik leuk en interessant was.

“Wat is onze stamkroeg?” Vroeg ik, om het gesprek op gang te brengen.
“De Zwarte Zwaan. Het zit rechts in het centrum, net een straat achter de grootste kroegen.” Ik knikte, ik was twee keer met mijn huisgenoten mee geweest de stad in. Ik begreep waar het ongeveer zou moeten zijn.
“Vind je het wat tot nu toe?” Ditmaal klonk Richard verlegen. Ik vroeg me af of hij de introductie, de mensen of zichzelf bedoelde? Ik besloot te antwoorden alsof de vraag over de introductie en de mensen ging.
“Tot nu toe wel leuk, maar iedereen is nog een beetje stil en teruggetrokken. Snap het wel, want iedereen is nieuw, maar het is wel een beetje saai…” Richard knikte begrijpend en vervolgens viel het gesprek dood. Ik deed me best iets te verzinnen, maar ik had geen idee waar ik het over moest hebben.
Ik probeerde niet teveel naast me te kijken, maar het was moeilijk. Ik wilde hem bestuderen, elk deel van zijn gezicht in me opnemen. Maar bovenal, wilde ik in zijn mooie blauwe ogen kijken.

Toen we eenmaal bij de Zwarte Zwaan aangekomen waren, was Richard al gauw weggelopen naar de andere begeleiders. Ik vond het jammer, natuurlijk vond ik het jammer. Maar nadat het gesprek zo stil gevallen was, wist ik dat het beter was voor dit moment.
Zelf had ik een plekje gevonden aan een tafel met Robert, Chris, Peter, Miriam en Nathalie. Roy had geprobeerd er bij te komen zitten, maar er paste (helaas voor hem) geen stoel meer bij. Ik vond het prima, dit waren de enige mensen die ik had gesproken, maar ze leken me allemaal gezellig. In elk geval gezellig genoeg om een avond mee door te brengen.
Naarmate de minuten voorbij tikte op de klok, werd het gezelliger. De gesprekken werden steeds interessanter. Dit had niet alleen te maken met het feit dat we elkaar leerden kennen, nee dit had vooral te maken met het bier dat steeds sneller op was.
De rest van de groep interesseerde me eigenlijk niet meer. Ik merkte dat dit mensen waren met wie ik klikte, op wie ik terug zou kunnen vallen mijn gehele studie. Voor de rest was het genoeg als ze mijn naam wisten, die de meeste inmiddels wel zouden weten.
Ik was geen natuurlijke schoonheid. Sterker nog, als je mij ging analyseren werd ik met de seconde lelijker. Mijn neus was te breed, mijn ogen te klein en ik had flaporen. Mijn figuur was prima, maar niet perfect. Begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet. Ik zou niet durven om te klagen. Maar ik was niet mooi.
Ondanks dat ik niet mooi was, draaide de meeste hoofden wel mijn kant uit als ik een ruimte binnen stapte. Ik had een krachtige zelfverzekerde, bijna arrogante, uitstraling. Ik wist wat ik wilde en ik deed er alles voor om dat te krijgen. Mensen herkenden dat direct. En precies die houding zorgde ervoor dat ik mensen makkelijker kon benaderen. Ze durfden niet weg te kijken, niet weg te lopen. Ze durfden simpel weg niet om mij te ontwijken, omdat ze niet wisten wat ik wilde.

Zo werkte het nu ook, nadat ik mijn zenuwen kwijtgeraakt was op de fiets, was mijn uistraling teruggekeerd. Ik was zelfverzekerder gaan lopen en de lichte twijfel in mijn stem was verdwenen. De mensen bij mij aan tafel hadden het direct gemerkt en waren verandert in hun manier van benaderen. De rest van de mensen in de ruimte had het ook gemerkt. De andere drie begeleiders hadden aan Richard gevraagd hoe ik heette, alsof ik belangrijk kon zijn.
Maar niet alleen de drie begeleiders hadden naar me gevraagd, ook andere mensen die binnen druppelde vroegen wie ik was. Ouderejaars die de ruimte vulde, bleven op zichzelf. Maar ze waar zichtbaar over ons aan het praten. Sommigen waren zelfs zo brutaal om te wijzen en één van de ouderejaars was me opgevallen.
Niet zoals Richard mij opgevallen was, zeker niet… Richard was prachtig om naar te kijken en de ouderejaars die ik had gezien was alles behalve aantrekkelijk. Zijn hoofd leek te groot voor zijn lichaam en de bierbuik loog er niet om. Nee, hij was allesbehalve mooi. Desondanks had hij mijn interesse weten te wekken, met zijn uitstraling… Het was die overeenkomst die me geïntrigeerd had, ik kende niemand met een uitstraling die mij direct aansprak. Dat kon nog interessant worden.

Iemand tips/kritiek? :slightly_smiling_face:

“Gaan jullie mee naar de discotheek verderop?” Mitch, een van de vier begeleiders, was uit het niets begonnen met praten, ik had hem niet eens aan zien komen. Terwijl ik nog verschrikt om me heen keek, om te zien waar het geluid vandaan was gekomen, waren de rest van mijn groepsgenoten al op gestaan. Snel werden de spullen gepakt en gingen we de donkere nacht in, op weg naar de volgende horeca aangelegenheid.
Eenmaal buiten streelde de koele wind mijn huid. Ik had mijn jas niet aangedaan, mijn inschatting dat het net zou kunnen was juist geweest. Ik genoot van de verkoeling, na de hitte in de kroeg van net. Met zoveel mensen in zo’n kleine ruimte, dat was bijna verstikkend.
Eenmaal aangekomen bij de discotheek, bleek er een redelijke rij te staan. Zuchtend liep ik naar één van de plantenbakken en ging zitten. Ik had een hekel aan wachten, daar was ik veel te ongeduldig voor en dus bleef ik zitten en wachten tot wij als groep aan de beurt waren. Dan kon ik vast wel aansluiten.
Het viel me op dat de ouderejaars, waar ik eerder naar gekeken had, zich langzaam uit de groep losmaakte. Hij leek geïrriteerd en kwam richting de plantenbak gelopen. Met een zucht ging hij naast me zitten en hij zei verder helemaal niks.
“Ook een hekel aan wachten?” Ik keek op zij en glimlachte naar hem. Ik zag dat hij moeite had om een grijns te onderdrukken.
“Jep.” Zijn stem was anders dan ik had verwacht. Zwaarder, mannelijker misschien wel. Maar ondanks dat hij mij op gezocht had, leek hij geen intentie te hebben om een gesprek te starten. Dus zaten we daar, naast elkaar, zonder wat te zeggen.
De groep schuifelde steeds verder richting de ingang en toen ze eindelijk aan de beurt waren sprong ik op, om naar mijn groepsgenoten te lopen. Ik keek op zij, om te zien of de student naast mij me volgde en hij ving mijn blik gelijk. Hij had diep bruine ogen, mooier dan ik had verwacht.
“Joris,” zei hij en hij stak zijn hand uit. Ik zuchtte bijna toen ik hem aan pakte en mijn naam mompelde. Ik werd nu al gek van mezelf voorstellen aan al deze mensen.
Maar toen deed hij iets onverwachts, iets bijzonders, iets wat me nog heel lang bij zou blijven. In plaats van een gewone handdruk, pakte hij mijn hand anders vast en bracht hij mijn hand naar zijn lippen. Hij plaatste een zachte handkus op mijn hand en keek me diep in mijn ogen aan. Hij glimlachte. Het was geen verlegen glimlach, nee het was eerder een ontwapenende glimlach. Alsof hij me uit wilde dagen met deze handkus.
Ik voelde hoe ik rood aan begon te lopen, ik was ontzettend gevoelig voor dit soort acties. Maar de uitdagende glimlach bracht me in de war. Ik begreep niet wat ik daarvan moest verwachten.
Toen hij veel later dan nodig was mijn hand losliet en langs me heen liep, zag ik hem kijken vanuit z’n ooghoeken. Hij was benieuwd naar mijn reactie, hij was benieuwd of ik gevoelig was voor zijn actie. Helaas moest ik toegeven, dat ik daar inderdaad gevoelig voor was…
“Hey met wie stond jij nou?” vroeg Miriam brutaal, toen ik me bij m’n groepsgenoten gevoegd had. Ik wilde graag terug bitchen, maar besloot dat dat weinig zin had. Misschien zou ze nog van pas komen later.
“Dat is Joris, hij leek best wel tof!” Naast me hoorde ik gesnuif en ik keek opzij. Richard keek geïrriteerd naar me, alsof ik iets had gezegd wat slecht was.
“Wat is je probleem?” Nu was het mijn beurt om uitdagend te zijn. Zijn reactie sloeg immers nergens op. Hij leek dan ook geschrokken dat ik dat zo direct vroeg, maar viel al heel snel weer in zijn geïrriteerde blik. Zelfs als hij geïrriteerd keek, was hij leuk…
“Niks,” de stem was nog geïrriteerder dan zijn uitdrukking. Hij liep gehaast weg, zonder nog achterom te kijken. Had ik hem nou beledigd?
“ Volgens mij is iemand jaloers, omdat hij geen aandacht krijgt…” Miriam giechelde terwijl ze dit zei. Met grote ogen keek ik haar aan, zou dat waar zijn? Zou Richard jaloers zijn omdat ik zo gevleid was door Joris’ manier van benaderen. Dat moest uitgetest worden…

up?

Up :slightly_smiling_face:

Ik vind je woordkeuze af en toe leuk

Up :slightly_smiling_face:

@ Akirameru, tnx! :slightly_smiling_face:
Nog een stukje dan voor vandaag:

Eenmaal binnen was het zo druk, dat het vrijwel onmogelijk was om adem te halen. Hoe ik ook probeerde te staan, elke keer werd ik gebeukt door armen of benen, tot ik er helemaal gek van werd. Gelukkig was ik niet de enige die zich ergerde aan de botsende lichamen. Miriam gebaarde naar mij en Peter of we mee gingen naar achter. Ik keek achterom, naar Richard. Als ik weg zou gaan, zou ik verder weg zijn van hem. Aan de andere kant, dat zou me misschien wel weer interessanter maken. Het laatste argument won en ik drong tussen de mensenmassa door, achter Miriam aan.
Achterin was het een stuk minder druk dan voorin. Niet alleen ik en Peter waren Miriam gevolgd, de hele groep met wie ik daarvoor aan een tafel gezeten had, was ons gevolgd. Ik glimlachte, dit zou wel eens het begin van een mooie vriendschap kunnen worden.
“ Bier?” de vraag van Chris was duidelijk, zijn ogen echter nog duidelijker. Hij was dronken, ontzettend dronken zelfs. Hij had zijn arm om Nathalie heen geslagen, maar ook zij keek niet meer helder uit haar ogen. God, we waren wel echte studenten nu, ons knetter zat drinken met bier. Ik grinnikte bij mezelf. Zelf had ik rustig aan gedaan, nu ik en doel had voor die avond, Richard versieren, wilde ik mezelf niet benevelen met alcohol.
Ik merkte dat Chris al terug was met bier, nog voor ik bevestigend of ontkennend had kunnen reageren op zijn vraag. Misschien was ik toch al verder heen dan ik dacht en ik grijnsde. Na een nieuwe slok bier, wist ik het zeker. Ook ik was flink aangeschoten, dat verklaarde waarom iedereen zo traag leek te dansen.
“Dansen?” vroeg Robert. Ik trok mijn neus op van de alcohol walm die uit zijn mond kwam. Zijn armen lagen al om m’n nek heen en hij kwam dichter tegen me aan staan. Ik grijnsde naar Peter, die tegen Miriam aan stond te dansen. Ik genoot van de aandacht van Robert, ook al was hij dronken. Vanuit mijn ooghoeken had ik gezien dat het merendeel van de studiegenoten ook hun weg naar achter had gevonden. Richard was mij direct opgevallen en de jaloerse blik in zijn ogen, was me net zo snel opgevallen. Een glimlach speelde om mijn lippen, een verleidelijke glimlach, hoopte ik. Met de beneveling van de drank, wist ik niet meer zeker of alles over kwam zoals ik wou.
Ik liet Robert los en bewoog me op mezelf. Ik voelde me sexy, mooi, zoals ik met mijn heupen op de muziek bewoog. Ik genoot van de mensen die naar me keken, staarden soms. Richards aandacht had ik allang te pakken, maar dat was niet langer genoeg. Ik adsorbeerde de aandacht, ik had meer nodig. Eigenlijk was ik verslaafd geraakt aan aandacht.
Ik bleef door bewegen, steeds sierlijker en met meer overgave. Tot ik Joris geïnteresseerd zag kijken. Hij bestudeerde me, alsof hij me wilde ontcijferen. Hij keek niet lustig, of jaloers, zoals de meeste jongens, hij keek geïntrigeerd, onderzoekend…
Plots voelde ik een arm om mijn middel en ik raakte afgeleid. Ik keek opzij en zag Richard staan. Zijn ogen waren rood van de drank, maar zijn blik zei genoeg. Het was de alcohol die hem aangedrongen had om actie te ondernemen, het was zijn eigen wil die besloten had dat hij iets met me wilde doen.
“Je bent mooi,” fluisterde hij zachtjes in mijn oor en ik voelde een rilling over m’n rug gaan. Zijn adem op mijn huid liet me duizelen. Mijn hartslag was versneld en mijn hele lichaam adsorbeerde zijn aanraking. Ik genoot van de aandacht, zijn aandacht.
Samen bewogen we op de muziek, niets aantrekkend van de mensen die aan het kijken waren. Het enige waar we op lette was op elkaar. Hij had me subtiel omgedraaid, opdat ik hem diep in zijn ogen kon kijken. Onze lichamen leken verstrengeld, leken één. Toen kwam dat moment, waarop hij dichterbij kwam. Ik zag dat hij zijn ogen langzaam sloot en zijn lippen tuitte en op dat moment stond de wereld even stil.

leuk, verder!

Speciaal voor Stroopwafels een klein stukje:

Op dat moment was het kiezen. Als ik hem zou zoenen, zou ik makkelijk lijken en een prooi kunnen zijn voor één avond. Als ik hem af zou wijzen, had ik kans dat ik hem kwijt zou raken. Ik was vrijgezel, ik genoot altijd met volle teugen van het leven en normaal zou ik niet twijfelen bij zo’n leuke jongen. Maar als ik wilde dat er meer zou zijn dan één avond, moest ik nadenken.
Mijn reactie was intuïtief. De manier waarop ik zijn benadering omzette in een intieme knuffel was subtiel. Ik merkte dat zijn lichaam verstarde, maar hij liet het toe. Zijn armen trokken me dichter tegen hem aan en hij streelde mijn rug.
Voorzichtig maakte ik me los van zijn omhelzing en pakte ik zijn hand. Ik knikte even met mijn hoofd richting de uitgang en stapte de mensenmassa in. Met zijn hand in de mijne, bewoog ik me door de deinende lichamen. De alcohol had me verdoofd, ik merkte nauwelijks of ik mensen aanraakte bij mijn drang om naar buiten te komen.
Eenmaal buiten, overviel de frisse lucht me. Nu pas viel het me op hoe erg het naar zweet en alcohol had geroken in de discotheek. De koele avondlucht liet de zweetdruppeltjes op mijn armen verdampen.

Iemand kritiek/tips?

Eenmaal buiten, overviel de frisse lucht me. Nu pas viel het me op hoe erg het naar zweet en alcohol had geroken in de discotheek. De koele avondlucht liet de zweetdruppeltjes op mijn armen verdampen.
Toen besefte ik me pas dat ik Richards hand nog vast had en ik trok hem naar me toe. Buiten stonden er bijna geen mensen, dus even knuffelen kon prima. Ik begroef mijn hoofd in zijn borst en genoot ervan om een paar seconden alleen met hem te zijn.
“Waarom moesten we naar buiten?” Zijn stem was kalm, de alcohol had eventuele aarzelingen weggewerkt. Ik trok mezelf los van hem en keek hem in zijn ogen aan.
“ Ik wou even alleen met je zijn. En ik wilde je duidelijk maken dat ik je wel leuk vind, ook al ga ik niet met je zoenen vanavond.” Ik kreeg een neiging om mijn handen voor mijn mond te slaan. Had ik dat nou echt gezegd? Had ik net toegegeven aan de jongen, die ik nog geen dag kende, dat ik hem leuk vond? Waar sloeg dat op!
Richard leek net zo verbaasd als ik. Hij had zijn handen inmiddels terug getrokken en hij frummelde zenuwachtig met zijn vingers. Het was aarzeling, twijfels wat ik zag. Had hij nu al spijt dat hij me had proberen te zoenen? Of had ik me dat maar ingebeeld?
“ Gelukkig,” zei hij zacht. Zijn stem was zo zacht dat ik niet zeker wist of hij het echt gezegd had, of dat ik me het had ingebeeld. Maar aan zijn dromerige glimlach te zien, had ik het me niet ingebeeld. Dit was wel een gevalletje van puur geluk, twee mensen die elkaar wederzijds zo snel leuk vonden. Dit kon nog veel drama op gaan leveren, aangezien ik behoorlijk gehecht was aan mijn vrijheid.
We bleven nog even buiten staan, genietend van elkaar. Op het moment dat we weer naar binnen zouden stappen, zou de magie verdwenen zijn. De alcohol zou alles weer overnemen en alle uitspraken zouden minder oprecht klinken. Maar dat gaf niet, er kwamen nog genoeg dagen om van elkaar te genieten.

up