Emotionele verwaarlozing/mishandeling

Hallo allemaal,

ik ben opzoek naar mensen die ook emotioneel verwaarloosd of mishandeld zijn. Ik kan op internet helaas weinig vinden over lotgenoten etc. en ik ben zeker niet de enige op dit forum die dit meemaakt.

Ik wil graag weten hoe anderen hiermee omgaan:
heb je het contact verbroken?
krijg je hulp?
hoe reageren andere mensen erop?

nobody? :sob::muscle:

Ik heb gelukkig nog nooit zoeits meegemaakt, maar ik wens je veel sterkte en ik hoop dat het snel beter gaat :sob::muscle: Xx

Ja, ik ben mishandeld door mn moeder. Vooral manipulatie en af en toe werd het fysiek. (ik ga op een openbaar forum liever niet in detail)

Contact verbroken: Ja, nu al 4 jaar.
Krijg ik hulp: Daar ga ik binnenkort voor kijken
Hoe reageren anderen erop: Mijn familie gelooft me niet en gaan nog gewoon met haar om, hierom heb ik met veel familie ook geen contact meer. Mijn vader gelooft me wel maar neemt me niet serieus voor mijn gevoel.

ik heb dit zelf niet meegemaakt maar ken wel iemand in mijn omgeving (maar daar zeg ik verder liever niets over). Ik weet wel door de ervaring van die persoon dat het vooral heel belangrijk is om voor jezelf te kiezen en niet bang te zijn dat anderen je veroordelen door je keuze om bijvoorbeeld het contact te verbreken.
Anders kun je er op latere leeftijd ook nog psychologisch last van krijgen. Daarom zou ik zeker hulp zoeken van bijv. een psycholoog. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en heel veel sterkte :sob::muscle:

@Niceleanth, vervelend dat niemand je serieus neemt, ik ben bang dat mij dat nu ook gaat gebeuren (ik sta op de wachtlijst voor crisisopvang en verder weet er nog niemand wat vanaf) Ik hoop dat je toch wat mensen om je heen kunt verzamelen die er wel voor je zijn.

@Fortuna, dank je wel, het is idd ook tot mij doorgedrongen dat ik echt voor mezelf moet kiezen…

Ik ben mishandeld door mijn moeder.
Maar we hebben nog wel contact. Het is een lange, slopende periode geweest. In 2007 was de politie ingeschakeld. Het kon niet meer langer, en ben echt door een hel gegaan. Niet alleen ik, maar ook de mensen om mij heen. Mocht ook niet meer naar huis toe, en het was echt zwaar. Maar nu zijn we allebei in therapie, en gaat het gewoon prima. Mijn vriend reageerde er erg emotioneel op, en mijn vriendinnen waren lief en begripvol. Heb erg veel steun aan ze. Mijn familie (met name opa en oma) namen het altijd voor hun eigen dochter op, dat het allemaal wel '‘mee’'viel en dat ik een moeilijk kind was. Mijn vader heeft mij echt áltijd gesteund. Ik moet wel zeggen dat het goed gaat tussen mij en mijn moeder.

Niet citeren ajb.

Ik heb een vader die zwaar psychiatrisch ziek is en mijn broer heeft daar ook wat flink van mee gekregen. (Ik heb er een klein beetje van mee gekregen) Dus ja, ik ben redelijk beschadigd en elke dag net een beetje meer.

Ik ben verwaarloosd door mijn moeder. Spreek haar sinds mijn zesde al niet meer. AL heel lang dus.

Ja, maar inhoudelijk ga ik d’r niet op in.
Ga idd zooi intensieve hulpverleningstrajecten in en hoe de rest ermee omgaat… M’n hele familie speelt er een rol in, dus sta wat dat betreft volledig alleen, woon ook al jaren op mezelf. Geen werk school studie of veilig thuis, dus in directe omgeving ook geen steun.
Maar online, zowel vriendinnen via FB als fora gelukkig wel.

Sterkte meid!! Wat raar trouwens dat er een wachtlijst is voor crisisplek? Ik werd 23u 's avonds m’n bed uitgebonjourd en kwam middenin in de nacht nog aan op n crisisplek.
Dit terwijl de melding die avond om 19u pas gedaan was, na kantoortijden dus zelfs…

Hoop dat je die tijd goed kunt overbruggen en ergens je verhaal kwijt kunt en hart kunt luchten. Al is het maar 1 persoon, iets wat ik echt gemist heb en nu achteraf nog voel.
Zo belangrijk, praten…

^ In de crisisopvang waar ik gezeten heb waren er ook ALTIJD twee kamers met ‘noodbedden’ voor de kinderen die inderdaad echt meteen thuis weg moesten.

Jup. Was met mij ook toen ik naar crisis bij jeugdzorg ging zo.
Nee, niet door mijn ouders maar door iemand anders, ga er niet te diep op in omdat ik nog steeds ‘gevaar’ loop er ook voor.

En zoals ze hierboven zetten, zoek hulp! Ik heb er (3 jaar later) nog steeds last van maar gaat al steeds beter…

Als je verder wilt praten, dm maar

@Sanguine, vervelend dat je er helemaal alleen voor staat. Heb je wel een soort dagbesteding ofzo voor wat afleiding en contact met mensen?

Ik ga trouwens naar een crisisopvang van een maatschappelijke stichting(?), waar je 3 maanden mag verblijven. Niet hetzelfde dus als crisisopvang van het ggz. En ik loop ook geen direct gevaar dus vandaar dat ik niet direct daar kom (ik ben trouwens ook volwassene). Ik wacht nu bijna een maand en er kan iedere dag gebeld worden …

en qua hulp, tja… ik hoop dat ik bij of via de opvang iemand vind die me kan steunen. Ik ben al jaren bij de ggz geweest en dat was echt verschrikkelijk. Meer schade dan dat het hielp helaas.

Ik kan op internet ook niks vinden over lotgenotencontact ofzo, alleen wat oude forumberichten, dus als iemand nog wat weet?