Emotioneel beschadigd.

Ja, dat klinkt dramatisch, sorry. Maar ik vraag mij echt af of het niet gewoon dat is.

Ik kán gewoon niks doen qua date gebied. Ik heb wel eens gedate, maar ik kan mij gewoon niet vrij geven. Neem nu Tinder, ik zit er op met de instelling dat ik het nu gewoon maar eens moet doen, maar als een jongen interesse heeft kap ik het af, met als excuus, ja wij hebben niks gemeen. Terwijl ik heus wel weet dat er niet veel te weten valt over iemand na een paar kleine gesprekken via social media. Ik wil gewoon dat ik iemand zo leer kennen, en dan vandaar uit verder gaan. Maar al gebeurd dat, ik vind altijd een manier om het vroegtijdig af te kappen.
Daarom is het ook dat ik enkel veel gezoend heb, dat is makkelijk, maar nog nooit met iemand seks heb gehad. Niet dat ik dát juist erg vind, vind het prima dat ik wacht. Maar ik wil mij vrij kunnen geven, wat gewoon niet lukt.

Ieder zegt altijd; ‘Het komt wel’, ‘Geef het tijd’, ‘De juiste komt wel voor jou’, of ‘zet de knop gewoon om en ga er voor’. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik heb geen goede band met mijn ouders en met een kant van de familie. Ik heb wat dat betreft wat ‘minder steun’ gekregen, waardoor het aan de ene kant best begrijpelijk is dat ik een muur om mijzelf heen heb gebouwd. Maar ik wil die muur weg hebben. Ik wil alles ervaren zoals een ander. Maar op deze manier gaat dat niet.

Herkend iemand zich (een beetje) in dit verhaal? Hoe ga je er mee om, is het verminderd, lukt het niet? Ik weet het gewoon echt niet. Op internet lees je al snel dat wanneer iemand ‘bindingsangst’ heeft, zij gewoon naar iemand moet gaan om te praten. Maar dat is dan ook weer meteen zo drastisch. Toch?

Ik zou, als het je echt dwars zit, toch professionele hulp zoeken… Het kan een groot nadeel zijn in je leven, en al lijkt de stap drastisch, moet je hem misschien toch overwegen omdat je door de hulp misschien wel gelukkiger word… En wie weet heb je helemaal geen bindingsangst, maar ben je nog niet jouw prins op het witte paard tegen gekomen!

Het is nooit verkeerd of drastisch om hier met iemand over te praten, ik zou het dus gewoon doen als ik jou was. Ik zit ook bij een psycholoog omdat ik ook een soort muurtje heb (hoewel ik dat wel anders uit dan jij) en het helpt echt om daarover te praten!

Ik ben bijna 21. Verder ben ik, volgens mij echt niet bang voor dat alles, maar wel voor mijzelf open te stellen. Of ja, bang is een groot woord. Ik kan het gewoon niet. En ja, dan kom je niet ver hier mee.