Elke dag ineens weer die pijn..

Een tijdje geleden is me moeder overleden aan de gevolgen van kanker… Het is nu periode van samen zijn ( sinterklaas, kerst) maar als ik zo naar buiten kijk, moeders met dochters en gezinnen die gelukkig en lachend met elkaar cadeautjes gaan kopen. Dan vallen bij mij weer opnieuw de tranen…

Vandaag liep ik met me vriend door de stad en achter ons was een moeder met een dochter… en die moeder zei tegen haar dochter ’ het worden gezellige dagen’ en ik schoot helemaal vol en ik zei met tranen in me ogen waarom nou mijn moeder? het ging niet meer…

Ik weet niet waarom, maar ik kan er niet mee omgaan ( 1e kerst/sinterklaas zonder haar) ik wil gewoon mijn verhaal kwijt, misschien dat het helpt.

Ik weet niet wat ik moet zeggen…
Mijn zus is haar vriend ook kwijt geraakt aan kanker en vond die dagen ook moeilijk.
Maar na een tijd gaat het wel beter…
Je moet gewoon afleiding zoeken, ga lekker iets leuks doen, uit ofzo?
Maak er een ‘leuke’ kerst en oud en nieuw van?
Ga uit met vrienden of doe leuke dingen met je familie.
Je moeder zal er toch wel bij zijn ookal zie je haar niet.
Sterkte, ik snap dat het moeilijk is.

Goed van je dat je het durft te delen!

Ik denk dat het goed is als je je hart wilt luchten door erover te praten, anders krop je alles steeds meer op.

Gecondoleerd :frowning_face: en sterkte

Ik hoop dat je papa/opa/oma/andere familie je erdoor heen slepen, of beter gezegd; dat jullie er elkaar doorheen slepen. Het is verschrikkelijk als zoiets gebeurd!
Mijn tip: praat erover met je vriend en familie, zij kunnen je het beste opvangen.

En natuurlijk mag je hier je verhaal plaatsen!
Sterkte meid!

Mijn oma is in mei gestorven en dit jaar ga ik dus ook voor de eerste keer zonder haar de feestdagen moeten doorkomen. Ik vind dat niet zo’n leuk vooruitzicht want al heel mijn leven is zij daar altijd bij geweest en zij was ook degene die altijd superveel cadeautjes kocht voor ons, niet dat ik die cadeaus ga missen maar gewoon het idee van dat het altijd grappig was dat ze er zoveel kocht enzo. Ik weet niet hoe het is om je mama te verliezen, maar ik kan wel begrijpen dat dat nog veel erger moet zijn om dan deze maand door te brengen. Zoek zoveel mogelijk steun bij je familie en vrienden. Het zal waarschijnlijk niet leuk zijn, maar als jullie gezellig met de familie vieren kunnen jullie het misschien wel samen wat beter aan dat het nu met een man minder is. En stort je af en toe je hart eens uit als je dat wilt, het kan zo hard helpen vind ik zelf.

nou, ik weet zo ongeveer wel hoe je je voelt.
Ik kreeg dus een paar weken geleden te horen dat mijn ouders gaan scheiden.
Tot mijn stomme verbazing, want mijn moeder had áltijd tegen me gezegd: “we gaan niet scheiden , Joyce”
Ik vond het echt een kutstreek
Nu komen dus inderdaad de gezellige dagen. Mijn vader weet nog niet alles, maar probeert er wel zo veel mogelijk aan te doen om het goed te maken, maar het lijkt mn moeder niet veel te intereseren.
Nu loop ik, dag in dag uit, opstaan en er mee slapen met een gevoel in mijn maag. Pijnlijk, misselijk, steken.
Envoor jou is het ook heel moeilijk, want je moeder is er niet meer.
Maar ja. Hetzekfde soort gevoel zal jy ook wel hebben denk ik.
Maargoed.
Ik hoop dat je er wat aan hebt gehad…

Liefs en veel sterkte!

[fgcolor=#E65F25]Lieve meid, ik zit in de zelfde situatie.
Mijn moeder is 25 september aan de gevolgen van kanker overleden, en ik vind het ook een moeilijke tijd, net als de rest van de familie.
We twijfelden of we wel iets zouden vieren, maar bedachten ons dat mijn moeder het niet leuk zou vinden als we niets deden, want hoe ziek ze ook was, zij was er altijd bij.

We branden elke keer als we met zijn allen samen zijn een kaarsje, ter gedachtenis aan haar, en halen samen herinneringen op. We proberen te genieten van de mooie momenten, in plaats van te treuren van verdriet.

Als je iemand wil om te praten, we zitten in het zelfde schuitje en je mag me altijd note’n[/fgcolor]

Gecondoleerd!
En sterkte!

Maar ik denk inderdaad wat hierboven allemaal al staat dat het goed is dat je je hart kan luchten en dat je erover praat. Het is ook totaal niet vreemd dat het je nog steeds ‘pijn’ doet…

Sterkte!