Elektrofobie?

Hey meiden,

Ik heb al jaren lang angst voor stroomschokken -ik vind het woord alleen al eng-. Ik denk dat het is gekomen door het kijken van een kinder tv-programma toen ik nog heel klein was, een jaar of 5, 6 misschien. Ht was Villa Achterwerk om precies te zijn. Het ging over twee mannen met rolschaatsen op een feestje. Ze hadden een kastje op hun heup waarmee ze de rolschaatsen konden besturen. Ze konden zelfs over het plafond en tegen de muren op rolschaatsen. Jammer genoeg ging bij een van de twee mannen de rolschaats kapot en hij viel op de grond. Terwijl hij zat zag je gele bolletjes (stroom denk ik) vanuit zijn rolschaats door zijn been trekken en hij viel dood neer. Daarna zag je nog een beeld van de overleden man op een wolkje terwijl beneden zijn vriend stond. Hij riep dramatisch zijn naam. Vervolgens heb ik nog een nachtmerrie gehad en volgens mij is het zo begonnen. (Weet iemand trouwens waar ik die aflevering terug kan vinden?)

In de periode 8-12 of iets dergelijks was het best erg. Ik had soms vrijwel dagelijks nachtmerries over sterven aan een stroomschok en ik was als de dood voor de simpelste dingen zoals een stekker in een stopcontact stoppen. Dit merkten mijn ouders wel maar ze vonden het eerder dom, flauw en grappig dat ik het eng vond. Sinds mijn dertiende is het af gaan nemen, maar nog steeds ben ik erg bang voor tv programma’s waarin iemand stroom krijgt (vroeger ging ik dan altijd vlug naar de wc om daar te zitten met oren en ogen dicht, een paniekaanval onderdrukkend), 1 april vind ik naar, dan ben ik bang dat iemand een stroomschok-grap uit gaat halen, het bos/boerderij bezoeken = schrikdraad = absoluut niet ontspannend, als ik langs dat draad moet dan ben ik zo vreselijk bang, lampen aandraaien/verwisselen, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik dacht echt dat het ver over was nu (ben nu 16), maar mijn ouders hebben blijkbaar een nieuwe elektrische vliegenmepper gekocht… Ze hebben een jaar er geen gehad en ik was daar heeeeel blij mee haha. Ik heb vroeger heel veel enge dromen gehad over zo’n vliegenmepper plus ik vind het een eng ding. Mijn ouders laten hem slingeren in de keuken, op het aanrecht, dan durf ik mijn handen haast niet te wassen of drinken te pakken. Meestal pak ik m dan bij het handvat en pleur hem in een hoekje van de keuken. En wanneer iemand bezig is met de vliegenmepper, durf ik de kamer niet in. Daarom heb ik gister mijn moeder heel vriendelijk aangeboden te helpen in de tuin omdat ik dan de keuken niet schoon hoefde te maken waar mijn vader vliegen aan het roosteren was.
Ik heb mijn ouders hier nooit over verteld en de paniekreacties weet ik vaak goed te verbergen door weg te lopen of iets dergelijks.

Ik schaam me er best erg voor maar ik stuit op onbegrip als ik het wil vertellen. Mijn vader is heel technisch en vindt al die elektrische dingen heel interessant en is er graag mee bezig. En veel mensen vinden het ook gewoon grappig om lol te maken met iemands fobie, kijk maar naar mensen met een spinnenfobie, zoals mijn zusje. Hoe vaak zij wel niet een spin onder haar neus gedrukt krijgt… Zij gillen, de rest lachen. Dus daarom ben ik nog huiveriger om het te vertellen, straks gaan ze voor de lol me iets vast laten grijpen wat me een schok geeft… Gatverdamme ik raak nu al gestresst bij het idee.

Om af te sluiten: Is dit elektrofobie? Wat kan ik ertegen doen en zijn er meiden met hetzelfde probleem? Want ik voel me nogal onbegrepen door iedereen :frowning_face:
Alvast super bedankt!!! Ik heb trouwens meerdere fobieën gehad dan alleen deze, zou dat met elkaar te maken kunnen hebben?

en ja ik heb speciaal een apart account aangemaakt omdat ik bang was dat mensen in real life me zouden herkennen via mijn normale account en dan grappen zouden gaan maken met stroom in het echt - zucht…

Hoi Viooltje,

Dit klinkt inderdaad als elektrofobie. Zelf heb ik psychologie gestudeerd, en net zoals de meeste fobieën, zal ook deze waarschijnlijk zeer goed te behandelen zijn met een (cognitieve) gedragstherapie.

Hiervoor is het echter wel van belang dat je je over eventuele schaamtegevoelens heen zet en hulp vraagt. Denk maar zo: je even beschaamd voelen weegt niet op tegen een leven ingeperkt door angst (die - geloof mij - alleen maar heftiger zal worden naarmate je er niets mee doet), en het tonen van die schaamte zal er alleen maar voor zorgen dat je familie je serieus neemt en ze zullen je dan echt niet voor de ‘lol’ een schok geven. Weet je niet goed hoe, print dan gewoon het verhaal uit dat je hierboven geschreven hebt, dat was erg duidelijk!!!

Ben je er nog niet klaar voor om het aan je familie of vrienden te vertellen, ga dan gewoon even langs de huisarts. Ook kan je zelf een afspraak maken met een eerstelijnspsycholoog waar jij iets in zit: kijk simpelweg op de website van de Landelijke Vereniging voor Eerstelijnspsychologen (www.lve.nl) en vul je postcode in om te zien welke psychologen er bij jou in de buurt zijn. Ook dan zou ik toch even langs de huisarts gaan, want dan wordt de behandeling vergoed door de verzekering.

Ik wens je heel veel succes meis!

Liefs,

Loes