Eeuwige mist

Ik kijk mijn kamer rond, ik ben hier zo lang niet meer geweest. Hier heb ik uren met Rachelle en Laura doorgebracht. Ik til mijn stoffige matras omhoog en daar is ze hoor, Pip mijn dagboek ze heeft al die tijd op me gewacht, alles op mijn kamer is nog precies het zelfde als de laatste keer dat ik hier was, 3 januari.

Ik pak Pip en doe haar open.

Lieve Pip,
alles is zo anders gegaan, als ik het wist was ik nooit met hem mee gegaan.
Ik kon Djarrel toch niet in de steek laten? Nu ben ik alles kwijt, alles wat ik nooit heb gehad. En alles met mama, ik hoopte zo dat dit haar zou doen beseffen dat… Ik kan het gewoon niet uitleggen elke keer wil ik het wel, maar ik kan het niet. Ik ben zo bang voor Djarrel, hij zou me liefde moeten geven, me moeten beschermen en mijn voorbeeld moeten zijn. En niemand gelooft me, iedereen zegt van wel, maar ik weet toch dat het niet zo is!

‘‘Mag ik binnen komen?’’ Het is Rachelle ik begin te huilen en ze vliegt me in de armen, ‘‘sorry’’ fluistert ze ‘‘sorry dat ik je niet wilde geloven’’ .

--------------------------

Hopelijk hebben jullie tips?
Ik heb dit verhaal al heel lang in mijn hoofd dus ik dacht ik post hem gewoon! :stuck_out_tongue:

xx

Je moet wat meer aandacht schenken aan je interpunctie. Je gebruikt vaak een komma, waar je gewoon beter een punt kunt zetten. bv.Ik kan het gewoon niet uitleggen elke keer wil ik het wel, maar ik kan het niet.
=>
Ik kan het niet uitleggen. Elke keer wil ik het wel, maar ik kan het niet.

(: verder is er niets dat me echt opvalt. Veel succes met verderschrijven!

Dank je! Zal ik op letten.

Ze kijkt me met haar donker bruine ogen aan. ‘‘Als Djarrel wist dat jou dit zou over komen dan zou hij nooit n…’’ ‘‘Stop Rachelle, ik dacht dat je kwam omdat je besefte dat ik gelijk had, al die tijd. Ik bedoel, je hebt tegen me gelogen, ik heb je altijd gesteund, altijd. Laura had me nodig Rachelle. En ik weet dat je het moeilijk vindt, maar we weten allemaal diep in ons hart hoe Djarrel is, ookal willen we het steeds niet geloven.’’ ‘’ Nee Djarrel kon dit niet weten! We moeten doorgaan dat zou hij willen…’’ ‘‘Rachelle, hij heeft je in de steek gelaten, op het moment dat je heb het meest nodig hebt gaat hij er altijd vandoor, hij heeft mij ook in de steek gelaten mama iedereen…’’ ‘‘Ik kan het niet geloven dat je nog steeds zo ove…’’ en op het moment dat Rachelle wilde flippen stond mijn moeder voor de deur. ''Rachelle? ik denk dat het tijd is om te gaan? " Rachelle staat op en werpt me nog een snelle stekende blik en loopt mijn kamer uit. ‘‘En jij moet je spullen beginnen te pakken Lois, als je overmorgen al weg wilt gaan.’’ En ze ze loopt mijn kamer uit. Ik kijk mijn kamer rond er staat een grote kast, een bed en er hangen wat foto lijstjes aan de muur. Ik sta op en loop naar de muur en gooi de foto lijstjes in mijn koffer.

Lieve pip,
het is de grote dag, ik wil de afgelopen zomer achter me laten, er is te veel gebeurt. Laura en ik gaan op kamers wonen voor het eerst we kennen elkaar al sinds de crèche, alles maken we samen mee. We zijn beiden dan nog wel zeventien, maar we willen zo graag weg hier. Ook al zijn we pas net terug, ik had gedacht dat ik blij zou zijn om veilig thuis te zijn, maar het voelt vreselijk. We gaan naar een klein appartement in Amsterdam, het is fijn om weg te gaan, ver weg van hier. Al ons spullen staan daar al, nou ja ons bed en matras we hebben samen een groot bed gekocht, we slapen lekker samen. Oja! En een bureau en Laura heeft er al wat dozen staan. Ik ben bang voor alles, ik zal Djarrel moeten vertellen dat alles wat er is gebeurt, dat… Ik weet het niet zeker hoor! Maar ik moet er natuurlijk rekening mee houden dat er wel een kans is dat het een keer is mis gegaan. Een klein foutje.

De trein stopt langzaam en lees de borden AMSTERDAM staat er een koeien letters en Laura kijkt me lachend aan en geeft me van blijdschap zomaar een kus op mijn wang.

De hele avond hebben we uit lopen pakken het bed in elkaar gezet en we hebben een servies gekocht, we zitten midden in een drukke winkelstraat boven de Berksha ! Dat komt niet goed met Laura :stuck_out_tongue:. En we hebben alle al kastjes ingeruimd. Laura wilt dat soort dingen altijd meteen doen. Het is wel fijn dit appartement, we hebben namelijk een eigen keukentje, badkamer een mini woonkamer en een hele lichte slaapkamer. Ik stop met schrijven pip, sorry maar het is beter denk ik je weet dat het goed komt en ik wil alles achter me laten. Ps. i love you.

Ik klap mijn dagboek dicht en schuif hem onder mijn kant van het matras.
‘‘Lau?’’ ‘‘Ja?’’ ‘‘Waar zullen we vanavond eten? Want we hebben natuurlijk nog geen boodschappen.’’ ‘‘Zullen we ons gaan aankleden? Dan kunnen we nog ergens lekker wat drinken daarna ofzo.’’ ‘’ Ja gezellig’’.

Het is fijn om opnieuw te beginnen hoe moeilijk het ook is.

----------------------------------

Zoo, nog tips? Nu kan ik een beetje beginnen dat was zeg maar, dat was de inleiding :wink:.
Alleen is het misschien niet te vaag dat jullie het niet kunnen volgen? Ik wil zeg maar later in het verhaal uitleggen. Uppie voor mij.

xx

Heeft er iemand tips? Want volgens mij leest niemand dit, dan stop ik met posten dan doe ik het gewoon op mijn pc :stuck_out_tongue:

Je schrijft wel leuk, alleen persoonlijk spreken die stukjes in het dagboek mij niet zo aan, dat is een beetje te direct denk ik…

Werk aan je interpunctie. Je vergeet vaak komma’s.
Nog een voorbeeldje: ‘’ Ja gezellig’’. is: ‘‘Ja, gezellig.’’
Ik vind het zelf ook niet fijn dat de gesproken tekst direct achter elkaar staat, het leest fijner als je het onder elkaar zet. Maar dat is mijn mening, ik weet niet of dat ook persé moet.