Eeuwig vergeleken met mijn perfecte nicht.

Ik heb al bijna zo’n 16 jaar een probleem: Ik word verschrikkelijk vergeleken met mijn nichtje die 3 weken jonger is dan ik.

Vroeger vond ik het niet erg, want we leken verschrikkelijk op elkaar, en mensen haalden ons vaak door de war, dus daar kon je leuke grappen mee uithalen. Elke keer dat we elkaar zagen moesten we weer met ons hoofden naast elkaar staan om te kijken wie groter was, maar zij was altijd een kop groter dan ik.
Tot onze 12e verjaardag (we vieren het altijd samen qua familie), toen was ik opeens een kop groter. We waren altijd verschrikkelijk dunne meisjes (denk aan 15 kilo ondergewicht, iets in de genen blijkbaar, want mijn hele familie is zo mager).
Tot mijn 13e, toen kreeg ik opeens borsten en een kont, wat nogal ongewoon was in mijn familie. Zij niet. Zij bleef mager doorgroeien.
Op m’n 14e had zij me alweer ingehaald.
En nu ben ik 15. Ik had haar al een tijdje niet gezien, maar ze is het laatste jaar dus zo’n 10 cm gegroeid, en blijft nog stevig doorgroeien. Ik niet. Na mijn 13e ben ik niet meer gegroeid (1.70). Zij is nog steeds verschrikkelijk mager, ik niet meer.

We worden dus ons hele leven al vergeleken in alles wat we doen. Cijfers, sport etc. Het laatste jaar was echt een hel voor mij. Elke keer moest ik weer horen van iedereen: ‘Het lijkt wel of je krimpt!’ ‘He kleintje’ ‘Jezus je bent echt klein vergeleken met …’ ‘HOLY SHIT ik ben bijna langer’.
Dit klinkt niet zo erg, maar het is echt heel vervelend.

Nu komt eigenlijk het ergste stukje: met haar 1.80 en haar 40 kilo waarschijnlijk en haar perfecte gezicht is ze gewoon hét perfecte model. Alle modellenbureaus in Nederland willen haar en zelfs in NY zijn er nu modellenbureaus die haar willen laten overkomen naar NY zonder dat ze enige ervaring heeft.

Ik wilde vroeger altijd model worden, en aangezien mijn hele familie knap, mager en lang is was dat helemaal niet zo gek. En nu ben ik als enige blijven steken op 1.70. En nu heeft zij een geweldige modellencarrière voor haar liggen, en ik niet. En begrijp me niet verkeerd, ik gun het haar wel héél erg, maar ik word gewoon gek dat hét gesprek op een verjaardag alleen nog maar haar modellencarrière is. En gister zaten we samen onderuitgezakt op de bank, waarop onze oma tegen haar zegt: ‘Wel rechtop zitten hè! Modellen moeten altijd kaarsrecht lopen!’. En dan heb ik iets van: ‘ja oke, dus bij mij maakt het niet uit of ik onderuitgezakt op de bank zit?’
En gewoon elk groepje op een verjaardag dat ik voorbij loop vang ik flarden van gesprekken op in de trant van: ‘ze heeft echt prachtige lange benen zeg…’ ‘haar gezicht is echt perfect symmetrisch’ etc. etc. etc…

Als ik het zo nalees klinkt het helemaal niet erg, maar ik honger mezelf nu al zo’n jaar uit omdat ik ook die 40 kilo wil wegen (en het liefst natuurlijk minder om de verhouding een beetje kloppend te houden), maar ik ben nog niet meer dan 6 kilo afgevallen (nog zo’n 8 te gaan dan), en in de kerstvakantie gaan we altijd met z’n allen skieën 2 weken, en dan zit ik dus 2 weken lang daartussen in, terwijl ik het gisteren nauwelijks 2 uur uithield.

Dit is even heel kort samengevat, dus het klinkt een heel stuk minder erg dan ik het ervaar, maar het gaat om het idee.
Iemand tips, ervaringen, iets in die trant?

Ik weet hoe je je voelt… Echt kut ja, ik weet alleen niet wat je er tegen kan doen. Niet jezelf uithongeren iig. Misschien kun je iets vinden en doen wat zij niet kan?

Ik weet hoe het voelt, want ik ben eeneiige tweeling en ik weet niet beter dan vergeleken te worden, maar blijf gewoon jezelf! Er worden vast ook positieve opmerkingen gemaakt:).

Waarom zou je op iemand willen lijken, als er zat mensen zijn die je leuk vinden voor wie jij bent? Je kunt haar toch nooit zijn, wees dan tenminste jezelf.

Je moet echt niet gaan afvallen hoor! 1.80 en 40 kilo is echt niet gezond. Wel een vervelende situatie, laat aan je familie zien dat jij andere kwaliteiten hebt?

zo gaat het tussen mij en men zus.

Je familie vindt het misschien mooi, maar ik vind 40 kilo bij 1.80m walgelijk mager klinken. Zoveel wegen anorexiapatiënten die op het randje van de dood balanceren.

Dit is zooo kut!
Ik heb ook een vriendin die kei lang is enzo en die heeft ook nu een modellencarrière en mijn moeder en haar moeder waren ons ook altijd aan het vergelijken, alleen hun familie is kei lang en die van mij best wel klein en nu gaat die moeder ook de heletijd zeggen van nog maar 5 cm en het zusje wat 7 jaar jonger is dan mij is groter dan jou… echt zooo irritant!
ik kan je er alleen niet mee helpen, het enige wat ik doe is lief lachen en negeren omdat ik gewoon niet eeuwig dat gezeur aan wil horen.
misschien kan jij het ook gewoon proberen te negeren en die twee weken gewoon lol maken want anders word het echt een Hel!

Oh, wat een nare situatie dit!
Ik kan me helemaal voorstellen dat dit rot is. En nu komt een eeuwenoud advies wat soms niet leuk is om te horen maar o zo waar: Vergelijk jezelf niet met anderen.

Het is niet goed dat je jezelf uithongert. Sterker nog, dit is erg gevaarlijk.
Ik heb je bmi even uitgerekend en als je op 40 kilo komt te zitten zit jij met je 1.70 op een bmi van 13.8. Weet je dat dat betekent dat je dan EXTREEM ONDERGEWICHT hebt? Je hoort op 18.5 te zitten! Minstens, om een goed gewicht te hebben!

Ik wil wedden dat jij ook prachtig bent. 1.70 is een geweldige lengte, je kunt zelfs hakken dragen zonder dat je overal bovenuit torent. Ik ben 1.63 en ik ben klein, en heb precies dezelfde opmerkingen als jij gekregen. En weet je? Het boeit me niet meer. Ik ben juist blij met mijn lengte en zoals ik ben. Ik heb mezelf geleerd te accepteren. En nu is het aan jou daar ook mee te beginnen!

Stoppen met jezelf te vergelijken en vertel je ‘vergelijkende’ omstanders hetzelfde te doen. Jullie zijn twee verschillende individuelen. Accepteer jezelf, dan voel je jezelf al een stuk beter. Serieus, je moet je eigen bestaan niet verspillen door het proberen om aan iemand anders te tippen.

Ah ik snap je zo erg! Ik vind het knap dat je nog niemand geslagen hebt ;p. Wat een rotsituatie. Maar probeer eens een lijstje te maken van wat jij allemaal wél hebt. Als ik je verhaal lees, ben jij ook een heel mooi meisje, en je hebt ook ondergewicht hoor(1.70 en 48 kilo), je wil echt niet minder wegen, dat is gewoon gevaarlijk! En weet je zeker dat ze 40 kilo weegt, ik was ooit 1.65 en ik woog 42, en toen was ik echt echt echt een graatje, daar kon niks meer vanaf. Maar wat kun jij? Kun je goed tekenen, schilderen, ben je muzikaal, ben je slim, ben je aardig, ben je behulpzaam, ben je aardig, doe je graag leuke dingen voor anderen etc. Die dingen zijn veel belangrijker dan een mooi koppie en zwaar ondergewicht!

En voordat je op wintersport gaat, moet je het tegen je ouders zeggen, zo van: Mam, pap, ik vind het niet leuk dat jullie mij met haar vergelijken, dus hou er alsjeblieft mee op. En zeg het daar tegen ze rest, en als ze het toch doen, dan geef je ze een boze blik en loop je weg.

Heel veel succes ermee! Jij bent ook een leuke mooie meid! En onthoud dat een mooi koppie je niet overal krijgt!

Ik vind het inderdaad ook fijner om wat kleiner te zijn! Jij kunt alle hakken dragen die je wilt zonder extreem groot te zijn, terwijl zij ze misschien niet eens durft aan te trekken, omdat ze zich dan reusachtig voelt.

Beetje oppervlakkig van je. Er is geen ideale lengte. Waarom zou ze zich reusachtig voelen? Alle lengtes zijn goed, alle lijven zijn goed, klaar uit.

Ja, dat klinkt inderdaad heel erg kut en ik snap echt heel goed dat het voor jou echt niet leuk is. Allereerst, uithongeren is echt geen optie. Sowieso met uithongeren geld vaak dat als het eenmaal lukt, je ook niet meer kan stoppen en je ver onder de 40 kilo komt - en dat is dodelijk. Sowieso schrok ik een beetje van het feit dat je nichtje zo mager is, maar oke. Ik heb niet echt een ervaring, ik word niet constant vergeleken. Maar mijn zus lijkt voor iedereen perfect, ze is knap (erg blond, blauwe ogen, maar zo dat ze niet dom lijkt ofzo) intelligent, en echt extreem sociaal. Echt extreem. Ik ben alles behalve dat, en was vroeger juist heel introvert. Dus ze vertelde altijd hoeveel fun het was om uit te gaan enzo, en ze zei, he, waarom doe jij dat niet? Ze leek niet te zien dat ik anders was dan haar.
Ja, de situatie lijkt er niet heel erg op maargoed. Wat ik hiervan wel heb geleerd is dat het niet helpt om te zijn zoals haar - precies zoals haar had ik lang willen zijn. Je schiet er niets mee op om te zijn zoals iemand anders, het zou je niet perfect maken, je schiet niets op met dat streven. Het beste is, accepteren hoe je bent en je eigen talenten ontdekken. Dus, je wordt geen model, maar misschien kun jij andere dingen wel weer heel goed?

En, misschien kun je er een x met je oma/moeder/iemand van je familie erover praten hoe jij je voelt dat je steeds vergeleken word met haar, dat het voelt alsof jij niet goed genoeg bent. Zoiets.

Trouwens, voor je nichtje moet het ook wel lastig zijn. Oke, ze lijkt perfect, maar… Hoe zou het zijn als je er perfect uitzag, maar je praktisch niet kan relaxen even op de bank? Altijd maar rechtop moeten lopen enzo?

Ben je trouwens nog goed bevriend met je nichtje?

  1. 1.70 is niet klein
  2. je zou geen 40 mogen wegen :expressionless: ten minste 55 ofzo! wth
  3. model zijn is ook niet alles hoor.
  4. waarom vertel je dan niet aan je familieleden, dat het kwetsend is om voortdurend met iemand anders vergeleken te worden?

En trouwens, ik denk dat je hier over heen groeit.

Toen ik 16 was was ik ontzettend jaloers op mijn zus. Ze is mooi, slim, leuk, sociaal, het sterretje van onze familie, etc. terwijl ik soort randdebiel. Ik had het hier onwijs moeilijk mee dat (in mijn ogen) niemand mij zo leuk vond als haar.

Toen ik wat ouder werd merkte ik dat zowel mijn ouders, broer en zus ontzettend trots op me waren dat ik een ‘niet zo’n standaard’ leven leidde. Oke, de rest van me familie vind me nog steeds achterlijk, maar dat maakt me niet uit.

Ik heb een leuk bestaan, en er zijn zat mensen die van me houden en me leuk vinden om wie ík ben. Ik zal nooit, nooit, nooit zoals mijn zus willen zijn.

woooot herkenbaar

Zo vat jij het op;). Zo bedoelde ik het helemaal niet.

Ik weet natuurlijk niet precies hoeveel ze weegt, maar ik til haar altijd op als ik haar zie, en ik heb, behalve mijn nichtje van 5, nog nooit iemand opgetild die zo licht is. Dus misschien weegt ze wel 43 of iets in die richting, maar ze blijft 10 cm langer dan ik…
@smadje: PRECIES dat! Die opmerking heb ik ook echt al 100 x gehoord.
@Beats: Ik heb wel dingen die ik goed kan, maar het lijkt wel alsof mijn familie dat niet belangrijk vindt… En ik heb al verschrikkelijk vaak tegen m’n moeder gezegd dat ik het niet leuk vind als ze me zo vergelijken, en dan vooral qua lengte. En dan elke keer zegt m’n moeder dat het haar spijt en dat ze niet wist dat ik dat zo erg vond, maar gister stond ze gewoon weer mee te lachen met de rest… In ieder geval heel erg bedankt, en heel erg lief dat je de moeite neemt om me beter te laten voelen (:

@helleuu: Als ik lange benen zou hebben zou ik niet eens meer de behoefte hebben aan hakken, zo blij zou ik dan al zijn… Het is gewoon zo frustrerend dat lengte iets is waar je gewoon écht niks meer aan kan veranderen…

ik zat ook al zo van: wow, dat is precies de situatie waarin ik zit!
altijd goed om te weten dat je niet de enige bent (: