Eetstoornis obsessie

Probeer om een eet schema te maken en je er aan te houden.
Gewoon opschrijven zeg maar… eigenlijk is het heel basic, maar het is belangrijk dat je je er wel aan houdt.

Ontbijt, tussendoortje, lunch, tussendoortje, diner. (& daarna eventueel nog een tussendoortje.)

Bij je ontbijt veel eten. Lunch & diner iets minder.
Bij de eerste 2 tussendoortjes iets nemen van minimaal 100 calorieën.

Als je dit volhoudt op lange termijn, dan begin je met afvallen.
Houdt het wel gezond, anders werkt het niet.
Dit voorkomt de eetbuien die je beschrijft.

Ik ken het gevoel, mijn moeder is ook iemand die nogal veel met gewicht, en gezond en light en sporten bezig is. En ik heb ook, hoewel ik heel goed weet dat het juist verrevan rooskleurig is, mezelf hier mee geobserdeerd, in de hoop dat ik dan gewoon altijd op mijn eten en sporten zou letten en zou afvallen.
Maar weetje. Wordt je er gelukkig van? Dat vroeg ik me dan af. Zou ik echt gelukkig zijn als ik zoveel kilo minder woog? Ik heb vroeger best veel boeken gelezen over meisjes die anorexia hadden, en die waren allemaal juist absoluut niet gelukkig, ook al waren ze zo dun - wat voor hen ook nog eens niet te geloven was, dat ze écht super dun waren. Ik denk niet dat bijvoorbeeld de band met je moeder beter zou zijn als je afvalt. Maar juist doordat je met haar durft te praten, daardoor zal jij je beter voelen bij haar, en zal je je ook beter bij jezelf voelen, denk ik.
Maar dit is natuurlijk super lastig! Ik zit nu midden in een situatie waarin ik ook eigenlijk de hele tijd iets met mijn ouders (voor mijn moeder) wil bespreken, maar ik snap heel goed dat het zó ongelofelijk eng is om zoiets te doen, en zeker als je het moeilijk vind om met haar te praten.
Ik heb hulp bij mijn mentor gezocht, en zij heeft heel goed met me gepraat, en me daarna doorverwezen naar de vertrouwenspersoon/remdialteacher/therapiepersoon van school. Dat klinkt nu een beetje stom misschien, maar het helpt me tot nu toe heel erg goed! Ik ben er nog niet, maar ik zit in ieder geval niet meer in die zwarte gedachtengang van een paar maanden geleden. Ik hoop dat je ook die stap durft te zetten om hulp te zoeken!

Sorry, beetje lang verhaal, het kwam me een beetje bekend voor :’) Als ik per ongeluk iets stoms heb gezegd, sorry, ik bedoel het goed!

Wat je het beste kan doen is vooral water, thee of koffie drinken en max 6 keer per dag eten met gezonde tussendoortjes.
Als je hier een vast ritme in krijgt en voldoende beweegt zou dit voldoende moeten zijn.
Let ook op bepaald voedsel waar aspartaam in zit, dit komt voor in bepaalde specerijen en light producten, dit is een suiker vervanger maar als je hier een bepaalde hoeveelheid van binnen krijgt wordt je drang naar eten juist gestimuleerd.
Let ook op met producten met veel suiker en kies bijvoorbeeld volkoren brood, probeer bij elke maaltijd te varieren en je aan de schijf van 5 te houden.
Eet ook niet tot je helemaal vol zit en niks meer op kan, als je net niet helemaal vol zit is het eigenlijk voldoende… zelf kan ik dit niet want ik ben heel ongeduldig xD maar je maag kan maar 2 grote handen vol voedsel per keer verteren.

Voor de mensen die denken dat ik gewoon dun ben dat ben ik dus echt niet ik ben 1,65 m en mijn gewicht schommelt tussen de 62 - 66 kg. Het ligt er aan welke dag het is. Het liefste zal ik 51 kg willen wegen, maar ik denk dat ik dan naar de 43 kg wil omdat dat zo’n mooi getal is…

Ten eerste is het écht goed dat je het herkent en het deelt. Veel meiden doen dit niet en gaan hier al de fout in. Je wéét dat het slecht voor je is. Kan je goed onderscheiden wat jij graag wil en wat, zoals jij het noemt ‘Ana’ graag wil? Waarom wil je dat zo graag? Is dun zijn echt mooi? En waarom het getal 43? Heb je dat zomaar uitgekozen? Weet je hoe dit er uit ziet?

Sorry dat ik zoveel vragen stel, maar het is ‘de bedoeling’ dat je gaat inzien dat dit niet iets is wat je wil.
Je mag me altijd noten als je ergens mee zit, echt!

Trouwens, misschien kan je eens op proud2bme.nl kijken. Daar zijn ook artikelen geplaatst over pro ana. Misschien herken je jezelf er wel in en kan het je goed op weg helpen.

Herkenbaar.
Allereerst, probeer het er met je moeder over te hebben. Mocht je dit te moeilijk vinden, kijk of je een vriend of vriendin in vertrouwen kan nemen. Wees eerlijk.
Niet meer naar pro-ana forums gaan, ik weet dat dat heel moeilijk is. In plaats van naar die forums te gaan, kun je je aanmelden op www.ikookvanmij.nl
Dat is een forum voor mensen met eetstoornissen, kun je echt altijd alles kwijt en ze proberen je altijd te helpen zonder je te triggeren om weer te gaan lijnen. Er zitten ervaringsdeskundigen, therapeuten, patiënten van alle leeftijden op die website en ze dringen je nooit aan om hulp te zoeken. Als je wilt kan ik je een note sturen met mijn account.

Dat mensen hier zeggen dat ze hulp moet zoeken is heel begrijpelijk, maar uit ervaring kan ik vertellen dat dat waarschijnlijk binnenkort toch niet gaat gebeuren. Hulp zoeken is een grote stap. Probeer het stapje voor stapje.
Wacht niet te lang af zoals ik heb gedaan, anders raak je er te diep in verstrikt.

Hoi,

Het enige wat ik kan zeggen is: zoek hulp. Echt. En wel meteen ook, voordat het te laat is.

Als je eenmaal in zo’n eetgestoord ritme vast komt te zitten, is het een hel, en heel moeilijk om eruit te komen.

Bovendien over dat streefgewicht: het zal nooit genoeg zijn. Afvallen lijkt misschien een oplossing voor een negatief zelfbeeld, maar het is het in zo’n geval vaak niet. Bij mij was het zo dat hoe meer ik afviel, hoe slechter ik naar mezelf ging kijken. Het kon altijd beter. Bij elk streefgewicht dat ik bereikte, kon er nog meer af, je hele perceptie verandert. Je beeld wordt compleet vervormd, althans, dat was mijn ervaring.

Verder: kan je weheartit/Tumblr blokkeren? Het is echt heel erg slecht voor je. Verder weet ik niet of je hier ook op Girlscene in afval/sport-topics zit, maar ik zou die ook maar vermijden (niet dat die zoiets aansporen, maar ik denk dat je zo wel in de mindset van afvallen/sporten blijft hangen).

En dan nog over het hulp zoeken: hulp zoeken is heel moeilijk, dat weet ik, maar ik hoop dat je de moed kan vinden het toch te doen. Achteraf zal het alleen maar goed zijn geweest. Over dat gewicht: meer dan de helft van de mensen met een eetstoornis heeft een gezond gewicht, of overgewicht. Een eetstoornis zit in je hoofd, ongeacht je gewicht. Echt.

Heel veel sterkte, en je mag me altijd noten!

Ik weet niet of je dit nog leest maar wil toch even mij verhaal doen.

Ik ben erg blij dat het zo weinig mogelijk eten bij mij niet heeft doorgezet. En raad het dan ook niemand aan. Je lichaam is iets moois. Alle processen die er spelen hebben voedsel nodig. Het juiste voedsel. We worden gebombardeerd met plaatjes van meisjes die retedun zijn. Mooi slank en strak. Maar zijn ze ook echt gezond? Je moet goed voor jezelf zorgen. Je lichaam voeden, en de juiste beweging bieden. Je moet van jezelf houden. En daar heeft niemand wat mee te maken behalve jijzelf. Je ouders zouden je daarbij alleen maar moeten steunen.

Mocht jij echt zo doorslaan dat je niks gaat eten, dan raad ik je heel erg aan om bewust te denken. Niet het verstand te negeren. En hulp te zoeken, iets doen dat helpt.

Geen probleem ik antwoord graag ieder zijn vragen, Ik wil graag een platte buik, dunne benen en een gat tussen mijn benen. Teminste dat wilt ‘‘ana’’. Ik wil zo graag dun zijn, het is altijd zo’n obsessie voor me geweest, ik ben altijd mollig / dik genoemd en daar wil ik vanaf. Waarom 43? Ik heb geen idee, ik vind het gewoon een mooi getal.

Mijn moeder zou ook nooit geloven dat ik een eetstoornis heb (ik zelf geloof het al geen eens) ik heb gewoon een beeld voor me van mensen met een eetstoornissen en die zijn allemaal dun. Ik ben dat niet, verre van dat.

Niet iedereen met een eetstoornis is dun of mager. Meer dan de helft van de mensen met een eetstoornis heeft een normaal gewicht of overgewicht. Een eetstoornis is geestelijk, eventueel ondergewicht is vaak een resultaat. Bijna niemand begint een eetstoornis namelijk met ondergewicht. Juist om deze reden is het zo gevaarlijk om eetstoornissen in verband te brengen met ondergewicht (men let vaak alleen op gewicht, maar als iemand dan daadwerkelijk op een laag gewicht zit, zit hij/zij vaak al een heel eind in de eetstoornis). Verder is het zo dat je voor de diagnose anorexia een bepaald laag bmi moet hebben, maar als je dat niet hebt, betekent het niet dat je eetstoornis niet ernstig is. Je hebt bijvoorbeeld ook boulimia, NAO en eetbuistoornis. De diagnose NAO krijg je vaak als je tussen anorexia en boulimia in zit, of net niet binnen de beschrijvingen van anorexia of boulimia valt. Verder is het niet zo dat anorexia de ernstigste eetstoornis is. Nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat NAO bijvoorbeeld net zo dodelijk is en dat de combinatie braken en vasten enorm verwoestend is.

Je hoeft niet altijd zwaar ondergewicht te hebben voor een eetstoornis. Ik zit inmiddels ook weer op een gezond gewicht, maar daarmee is mijn eetstoornis nog niet weg.

Ik bedoel mijn bericht overigens niet boos of aanvallend of iets dergelijks, ik wil je alleen laten inzien dat een eetstoornis meer is dan gewicht, en dat vaak onterecht wordt gedacht dat je dun moet zijn als je een eetstoornis hebt. Dit kan namelijk het gevoel geven dat het allemaal niet ernstig genoeg is, maar dat is het wel, ongeacht je gewicht.

Niet dat het helpt misschien , maar wees trots op jezelf zoals je bent, er bestaat geen kopie van je :slightly_smiling_face:

Maar stel ik ga naar de dokter en ik vertel mijn probleem wat gaat hij dan precies doen? Want ik neem aan dat er geen pillen ofzoiets er voor zijn.

Ik ken ook iemand die dat heeft , en ze helpen je er langzaam vanaf door in een kliniek te gaan en je te leren eten .

Ik smeek je, doe het op tijd! Ga alsjeblieft snel hulp zoeken en neem iemand in vertrouwen. Ik weet hoe erg het mis kan gaan.

Dat is pas het vervolg hoor. In het beginstadium kan het vaak gewoon thuis behandeld worden, wel af en toe controles natuurlijk.

Dat is mijn probleem niet. Ik eet gewoon ‘‘goed’’.

Ik vind het gewoon dood eng om het te doen want ik schaaaaaam me dood als mijn moeder dit te weten komt want ik eet gewoon goed en zelfs teveel…

Misschien kun je dan eens een training volgen voor mensen die niet zo zelfverzekerd zijn ? Ken ik wel , klinkt dom maar kan helpen.

Of wat ervaringen op internet lezen ?