Eetstoornis, Boulima

Hee ik snap heel goed dat je niet wilt aankomen. En dat je daardoor niet meer dan nodig is (voor je gevoel) te eten. Maar ik denk dat je ook heel goed beseft dat het ongezond is dat je zo gigantisch ligt bent.

Kijk je zit in de pubertijd en je bent nog aan het groeien als het goed is bij je ‘borsten en billen’ iig bij je vrouwelijke rondingen, en dat weegt eigenlijk best wel heel veel.

Als je geen hulp meer wilt hebben van het ziekenhuis, misschien zul je dan wel 7 kg moeten aankomen, maar ook niet meer of minder! Als je dat kan accepteren, dan hoef je er ook niet meer naar toe. Al is het wel heel moeilijk om je daar naar toe te zetten, want wie wil er nou aankomen!

Maargoed heel veel sterkte daarmee! Het is hard, maar iedereen kan er uit dat ‘eetprobleem’ komen! Geen twijfel mogelijk dus jij ook :slightly_smiling_face:

Wat knap dat je er samen vanaf bent gekomen! :slightly_smiling_face:
Het zal wel lastig zijn geweest maar nu ook geweldig omdat je er vanaf bent:) Hopelijk blijft dat ook zo!

Nu ik nog:(

ik heb ook een periode boulimia gehad… en ik geef nog wel over… het is verschrikkelijk… maar ik kan er niet mee stoppen het zit er in… als ik teveel snoepte dan moest het er uit. maar nergens kan ik er met iemand over praten ze snappen me gewoon niet!!!
wat goed van jou dat je met dit topic begint!!! goeie uitlaat klep!

sterkte meiden!!!

Goed onderwerp!

Ik heb eetstoornis NAO…
Vorige week de eerste wek gehad van mijn deeltijd behandeling!
dus 3x per week van 2 tot 8!
Heb nu alleen niet veel tijd ommijn verhaal te typen
Ms komt dat nog!

x

Ik ken het gevoel, heb een soort eetstoornis (looks like ana) en pff iedere dag weer met eten bezig zijn, calorieen tellen etc…word je zo moe van! Je hebt nu in ieder geval een mooi gewicht…ik zit nog veul te laag. Langzaam kom ik nu weer bij, maar eigenlijk alleen omdat ik hulp heb gezocht voor andere dingen die in mijn leven speelde (misbruik etc.) en ze zeiden dat ik daar alleen met een BMI van 17.5 in mag, dus ik moet nog wel even door. Aankomen voelt superkut, en ik ben ook bang dat als ik eenmaal die hulp heb gekregen, die stok achter de deur weg is en ik weer ga afvallen. Nou ja, tot hier mijn bijdrage. Sorry, beetje gelul over mezelf:P ik kan je ook weinig tips geven om er bovenop te komen. Hoewel, voor mij was het confronterend toen ik (dit gaat heel nerdy en vaag klinken) het aantal kcal per dag een maand lang had bijgehouden. Dit schommelde tussen 200 en 2000 (doordeweeks eet ik altijd veel minder dan in het weekend, dan eet ik “normaal” of in mijn hoofd “veel te vadzig veel”) en toen heb ik dat in een grafiekje gezet, het was bijna een sinusfunctie…dus toen heb ik besloten om het gemiddelde (1000) aan te houden als basis iedere dag. Daardoor werd het allemaal een beetje gestabiliseerd en heb ik ook minder last van eetbuien.
Succes!

ik zit ook op pro-anasites, best verslavend maar tegelijkertijd zó slecht! :pensive:

Oh, ik zit daar nu nooit op!
Ik vind het juist verschrikkelijk eng om al die dunne meiden te zien!
Maar tegelijkertijd wil ik wel afvallen…

Ik heb ook ooit op pro-ana gezeten voordat ik mijn ES ontwikkelde…
Ze hebben me alleen maar verder de afgrond in gegooid…
Gelukig kan ik nu zeggen dat het verschrikkelijk kut sites zijn…
Terwijl ik jaar geleden heel anders over dacht en er elke dag te vinden was…
Stop er AUB mee!
Ze maken je kapot… en daar weet ik alles vanaf…

Woow! Heftig!
Ik zou echt hulp zoeken. misschien ouders/vriendinnen/leraren?:stuck_out_tongue:
ALs dat niet helpt, zou ik professionele hulp zoeken.

Ik weet dat het heel slecht is…Zit er nu ook niet meer op omdat ik moet aankomen en dan helpt t niet echt, ik heb het al moeilijk om voor mezelf te accepteren dat ik nu “dik” wordt (wat voor anderen nog steeds te dun is) dus niet echt behoefte om nu te horen van mensen dat ik dik word. Maar het was wel fijn om met mensen te praten die dezelfde ziekte hadden, en als je er nog neit “aan toe bent” om het los te laten heeft het ook niet veel zin om met mensen te praten die wel al op dat niveau zitten. Maar hoe is het nu met jullie?

Ik kijk ook liever niet naar die eng-dunne foto’s hoor daar voel ik me niet echt geholpen door. Het ging mij meer om het contact.

Met mij best bagger…
Therapieen zijn zwaar… ben oververmoeid!
eten gaat heeel wisselend… de ene dag beter als de andere…
Maar ik moet nu echt stappen gaan zetten volgens mijn sociotherapeut…
De eerste stap die ik moet gaan nemen is middageten…
Moet gaan ebginnen met een snelle jelle!

Brr

Ik ken het idee, vond vooral mijn “veilige” eten aanvullen met niet-veilige dingen heel moeilijk. Maar je moet dat stapje voor stapje doen, en bedenken waarom je beter wilt worden. Ik wil namelijk aankomen om een verkeerde reden, dus ik weet zeker straks een terugval te krijgen maargoed.
Veel succes!

Ik weet wat je bedoeld, ik heb ongeveer anorexia… ik eet maar ong 500 cal. per dag en mijn menstruatie is gestopt en ik heb de symptomen. Ik wil er heel graag vanaf en omdat ik het nog niet zo lang heb wil ik het eerst zelf proberen, als dat niet lukt ga ik hulp zoeken. ik heb er echt een hekel aan! ik ben de heletijd duizelig en zwak.

waarschijnlijk niet, zolang ze genoeg eet enzo! De meeste die aan de lijn doen hebben last van vreetbuien, dat is meestal gewoon standaard. Maar als ze er echt in doorslaat dan zou ik wel hulp gaan zoeken.

Hier is mijn verhaal:
Ik ben altijd best dik geweest, sowieso een aardig hoge BMI. Uiteindelijk besloot ik er wat aan te doen, eerst gewoon een beetje minder snoepen, maar na 2 weken ofzo dacht ik; dit gaat niet snel. Dit was in december en kotste af en toe iets uit. Maar dit was niet genoeg om veel af te vallen, maar het ‘verwaterde’ een beetje. Ergens in maart of februari (dit jaar nog.) toen besloot ik weer door te gaan, aangezien ik nooit echt veel was afgevallen. Dus ik ging weer door, maar dit keer elke dag minstens onder de 1000, en dan weer minder, tot de 900 enz. enz. Ook braken en alles, pro-ana, appelazijn. Maar toen kwam mijn vader er achter dat ik op pro ana zat en beloofde hetn iet meer te doen… Maar het leek wel alsof k er verslaafd aan was geworden ofzo! Na 2 weken hield ik het niet vol en besloot er weer vol op voor te gaan. Ik viel 3 kilo in 1 week af. Jaa, ik was er super trots op. Maar natuurlijk hadden me ouders het door dat ik weer bezig was, en ik moest naar de dokter. Die wees me door naar een dietiste en een psycholoog. Ik ben nu 2x bij de dietiste geweest en 7 juli voor het eerst naar de psycholoog. Het gaat best goed, ook al kan ik het kcal tellen en het afvallen niet loslaten. Ook omdat ik mijn streef nooit heb bereikt. Dus nu doe ik het op een gezonde manier! Heb ook nooit ondergewicht gehad, omdat het zich in ongeveer 2 maanden zo heeft ontwikkeld.

De meeste weten het al van mij omdat ik op veel topics reageer maar een keertje heel het verhaal doen kan geen kwaad.

Ik was 14 en was bijna heel m’n leven mollig. Toen dacht ik dat ik serieus vèt was maar nu ik foto’s zie, het was zo slecht nog niet. Dus wat er gebeurd is : ik kreeg al veel opmerkingen op de basisschool maar op de middelbare school werd het erger. En toen, na nog een opmerking, had ik besloten dat het genoeg geweest was. Het was kerstvakantie en ik dwong me om niet meer te eten. Ik heb werkelijk dagen amper iets gegeten. Dat was dus 3 weken lang en ik viel meteen 5 kg af, ik was zo blij!

Toen ik weer op school kwam kreeg ik zoveel complimentjes en was ik echt tevreden. Maar dat duurde niet lang want na een tijdje wou ik gewoon méér afvallen. Ik had ook ondertusen mijn groeispurt gekregen en ik was ik uiteindelijk nog 10 kilo afgevallen. Ik kreeg enorm veel opmerkingen van vriendinnen…Een meisje weigerde bij gym om op mijn been te steunen om ergens op te klimmen want ze dacht dat ze m’n been ging breken. Eerst dacht ik ‘Ja , eerst ben ik te dik, dan te mager, wat willen jullie?!’. Ik zag ook helemaal niet dat ik een wandelend skelet was… Nu ik foto’s van mezelf zie in mijn ergste periode, schrik ik en denk ik : Hoe heb ik het in godsnaam zo ver laten komen?!

Ik ben nooit naar de dokter geweest. Raar he? Maar m’n ouders negeerden m’n probleem, ze wilden niet dat hun reputatie naar de maan ging. Mijn overige familie daarentegen was enorm bezorgd maar machteloos omdat m’n ouders niets wilden ondernemen. Ook heb ik nooit gekotst en daar is 1 reden voor : Ik heb echt een soort fobie voor kotsen en al maar goed of het had zoveel erger kunnen zijn.

Dus op een bepaalde moment ging ik weer eten, ik had eindelijk door dat dit een ziekte was…Het was zo moeilijk want na elke maaltijd had ik maagpijn ( mijn maag was erg klein geworden) en een enorm schuldgevoel, ook stond ik er alleen voor… Maar ik wist dat ik moest doorzetten. Ik wou nu eenmaal nog niet sterven… Of onvruchtbaar zijn. Over een periode van 3 jaar heb ik zo m’n ups en downs gehad maar nu kan ik zeggen dat ik het grootste deel overwonnen heb. Het was niet makkelijk door de tegenslagen die ik had , om vol te houden maar ik heb het toch gedaan en heb nu een gezond gewicht. Ben er blij mee!

Al heb ik nog steeds last van dat schuldgevoel en zie ik af en toe nog eens de ‘olifant-ik’ in de spiegel, ik kan terug genieten van eten en ik weet nu dat mezelf uithongeren geen oplossing is voor welk probleem dan ook…

Pfoe , lang!

@ Bootlegs,
wat gemeen dat je ouders niet naar de dokter gingen! Ook al kan ik me dan wel voorstellen dat je toen daarom blij was, want toen mijn ouders mij naar de dokter sleepten had ik liever gehad dat ik ouders had die het niets kon schelen.

Ja, achteraf weet ik ook niet wat hen bezielde… M’n moeder zeurde wel dat ik te mager was & m’n vader bemoeit zich sowieso niet echt met het gezin. Maar elke keer als iemand van de familie of zelfs m’n eigen vriendinnen hen zei dat ik zeker en vast een eetstoornis had, lachten ze het weg en zeiden ze dat ik gewoon hard gegroeid was en daarom nu zo mager leek. Maar ja, ik ging natuurlijk niet zeggen ’ breng mij naar de dokter!’ .

Het sterkste is dat een huisarts ( toen ik griep had) mij heeft gezien zonder shirtje maar niets heeft gezegd terwijl m’n ribben en ruggegraat duidelijk zichtbaar waren… Ik ben dus ook sinds ik er vanaf ben, van dokter veranderd. Maar toen was ik al op gezond gewicht. Had ik haar al vanaf het begin als dokter gehad, was ik zeker in een kliniek beland.

Ben blij dat het op tijd bij jou ontdekt is! Zo jezelf uithongeren en kotsen werkt wel en je valt wel af maar je gaat zoveel trotser op jezelf gaat zijn als je het met gezond eten hebt gedaan en dan blijf je ook niet achter met psychologische schade…

Wat je het beste kan doen is die pro-ana sites niet meer bezoeken ( blokkeren dus) . Ik ben er gisteren eens op gaan kijken ( heb ze eigenlijk nooit in mijn periode bezocht) en het is gewoon ook echt een handleiding over hoe je anorexia krijgt… Maar wat er op die sites staat , beïnvloedt de bezoekers echt…Ik ben meteen na het lezen van die site beneden een boterham gaan eten :'D

same here. het is niet zo dat ik extra probeer om zo min mogelijk te eten
maar ik heb 's morgens voordat ik naar school ga gewoon nog geen honger.
ik neem verder ook geen eten mee naar school, nooit gedaan. ik heb dan
ook nog gewoon geen honger, terwijl ik in het weekend rond die tijd wel
gewoon eet enzo. als ik na school thuis kom dan eet ik wel gewoon.