Eetstoornis, Boulima

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~[fgcolor=#CC0EA0]
Hee,

Weet niet zeker of hier al meer onderwerpen over zijn, maar ik dacht ik begin er gewoon mee.

Deze topic is bedoeld om emoties/ervaring/enz. uit te wisselen met mensen die lijden aan een eetstoornis of andere die voor dit onderwerp openstaan.

Hier is mijn verhaal: Vanaf de pubertijd (zo ongeveer vanaf mijn 11 jaar) begon ik mezelf dik te vinden en was ik al bezig met afvallen. In mijn eerste jaar op de middelbare school begon ik al met braken (maar toen at ik nog niet hele pakken koeken weg) Toen ik in de derde zat, begon ik drastische maatregelen te nemen om af te vallen, ik at nog maar tussen de 1000 en 1500 calorieen per dag en ik zorgde ervoor dat ik minimaal een uur beweging had. Op een gegeven moment woog ik nog maar 45 kilo. Daarna ging het weer helemaal mis en begon ik met vreten en uitkotsen, waarna ik 6 kilo aankwam. Daarna kreeg ik een vriend en kotste ik het niet meer uit, uiteindelijk woog ik 60 kilo. Toen het uit ging vorig jaar ging ik nog heftiger dan normaal alle vettige en zoetige dingen naar binnen werken om het vervolgens uit te kotsen. (ijs, pakken koeken, vla enz) Toen besloot ik om hulp te zoeken en gezond te gaan eten, ik viel weer af naar 54 kilo en voelde me stukken beter in mijn vel! Maar ik had nog steeds boulima, nog steeds ging ik stiekem eten pakken en dat stiekem weer uitkotsen. Mijn ouders hebben het 7 jaar lang niet gemerkt, maar mijn moeder is er pas achter gekomen doordat ze bakken kots vond onder mijn bed.

Ik schaam me er heel erg voor en ik denk elke dag de hele dag door aan eten en calorieën en ik heb eht gevoel dat ik mislukt ben, omdat ik weet dat ik kan afvallen maar het niet doe. Daarbij word ik nog soort van ‘gepusht’ omdat ik op een vooropleiding dans doe waarbij je eigenlijk wel dun moet zijn. Op dit moment ben ik niet dik, maar ook zeker niet dun. M

Ik wil heel graag van mijn eetstoornis af maar alles lijkt tevergeefs.

Dit was mijn verhaal. Als jij ook je verhaal kwijt wilt of op mijn verhaal wilt reageren, graag!

Heb je ook professionele hulp? Want zo’n stoornis is heftig, en daar moet je mee leren leven. Gewicht zal altijd een issue blijven helaas. Maar je doet een dansopleiding en ik denk dat ze er daar wel vaker mee te maken hebben gehad en misschien kun je daar hulp krijgen?

Nee ik heb geen professionele hulp, ik ben al wel naar mijn dansdocent geweest en die zei dat ik naar de dokter moest voor een afspraak en dat die mij dan zou doorverwijzen naar een psycholoog. Maar het verste waar ik kwam een een maatschappelijk werker, omdat toen mijn moeder he tniet mocht weten. Maar bij die maatschappelijk werker ben ik gelijk na de eerste keer al stormend weggelopen omdat hij niet wist wat hij met mij aan moest.

En eigenlijk denk ik de hele tijd van, ik meot het zelf op kunnen lossen, zonder hulp van anderen. Maar tegelijkertijd ben ik er ook neit niet van af…

Misschien moet ik maar een nieuwe afspraak maken met de dokter

Dat zou ik wel doen als ik jou was! Je staat er niet alleen voor hé;).
Maar waarom heb je liever niet dat je moederen het weet? Ze weet het al van je, dus dan is het eigenlijk toch alleen maar goed dat je hulp zoekt?
Of heb je daar een speciale reden voor?

Ik wou niet dat mijn moeder het wist omdat ze neit echt weet hoe ze met zulke kwesties moet omgaan.

Ze noemde mij wel vaker dik en ze zei pas nog over mij waar bezoek bij was dat ik altijd een dik propje ben geweest… Terwijl ik nooit overgewicht heb gehad.

Volgens mij mist ze een beetje dat vrouwelijke gen, ofzo :stuck_out_tongue: Dus ja en ik kan niet goed mn ei kwijt bij haar, dus ik denk dat dat me er van weerhoud

Als je de heledag aan eten denk of beter gezegt aan niet-eten. Bezig bent met dunner worden in je hoofd de heledag, maar wel vreetbuien hebt maar het niet uitkotst. Is dat ook een eetstoornis? Mijn vriendin vertelde dat ze dat heeft en ik ben best wel bezorgd. Ze weegt ongeveer 55 kg en is rond de 1,70m Wat vinden jullie moet ik hulp voor dr gaan zoeken?

Oké, nee dan snap ik inderdaad dat je het lastig vindt. Misschien kun je wel duidelijk maken dat die opmerkingen je onzeker maken? Zonder te veel over je toestand los te laten? Dan zou ook al een hoop kunnen schelen!

@ Kimberly
Dat zou ook een soort van eetstoornis kunnen zijn, je moet wel opletten dat het niet buiten proporties gaat lopen.
Ik weet niet of je op de middelbare school zit, maar daar kun je haar mentor of jouw mentor over inlichten en jullie moeten ook een vertrouwenspersoon hebben die jouw vriendin hier ook mee kan helpen.

@YouAreInMyHead

We doen allebei HBO nu en zitten niet meer samen op school. Ik durf ook niet naar haar ouders te gaan ermee want haar ouders zijn al overbezorgd dat zal hun ook niet goed doen. Maar dankje voor de tip!

Dat niet meer samen op school zitten is in dit geval wel rot zeg. Dan zou je haar zelf met haar gedrag kunnen confronteren? Moeilijk, maar als het nodig is?

[i]Wow, goed topic zeg!

Mijn omgeving zegt wel vaak dat ik een eetstoornis heb,
Ik eet op een dag 2 crackers en avondeten.
En ik pas geen kleren, zit nog in de kindermaat terwijl ik al bijna 14 ben
Ik weeg 34 kg en ben 1.55 kg, ik ben niet heel groot, maar ik wil gewoon niet aankomen, ik ben nu gewoon tevreden met wie ik ben.
En ik wil het niet, het overkomt me.
Dit klinkt heel aanstellerig, maar zo bedoel ik het niet
Ik krijg hulp van het ziekenhuis, moet volgende maand weer op controle,
maar ik wil dit allemaal niet, ik wil ook geen hulp.
Ik moet van het ziekenhuis in ieder geval 7 kg aankomen,
ze zeggen dat dat het minimum is,
ik weet niet wat ik moet doen![/i]

Ik vind het zooo goed van je dat je het hier durft te vertellen enzo!
maar nee ik heb dr geen ervaring mee, heb het zelf nirt gehad, maar 'n meisje uit mn klas wel maar die krijgt nu hulp gelukkig

knap om dit hier te vertellen!

aah meisje toch! ik vind het knap van je en ik snap je heel goed.
ik zit zelf bij het afval topic, en ik zie daar meisjes die heel weinig eten.
ik zelf eet de laatste tijd ok weinig, of soms weer meer (af en toe gun ik mezelf onder de bios een halve zak m&ms) ik ben ook totaaaal niet dik en ik ben nu binnen 4/5 maanden ongeveer 8 kilo afgevallen (inc. kerstvakantie en vaak last gehad van vreetbuien).
nu weet ik hoe het is om gezond te eten, ik heb voor de zekerheid een voedings deskunde gemaild om te vragen of ik wel GEZOND bezig was.
maar ze zei van niet, ik eet tussen de 1000 en de 1500 kcal in perdag, ik moet er van haar minimaal 1300 tot 1500 eten en vandaag zit ik maar op de 1060.
echt kut want ik denk als ik meer eet dan 1060 dat ik weer aankom.

ik wil ook voor de zomer of mei vakantie een strak mooi gezond lichaam, maar niet dat ik oppeens met mn 1.75 onder de 50 kilo ga wegen (nu weeg ik 54). en ik ben hele tijd bezig met kcal. tellen en gezond bezig zijn terwijl niemand het heeel erg merkt omdat ik af entoe ook wel gewoon voor de lekkerheid en gezelligheid zorgeloos mee snoep maar dan heb ik er stiekem zooooo spijt van.

maarja sterkte als ik jou was zou ik zowiezo met de dokter praten etc.
het beïnvloed je hele leven! ik wil gewoon afvallen en daarna gezond leven (ik ben bang als ik stop met afvallen en gezond ga leven en meer mag eten dat ik veel aankom zoals eerst weer). oja ik hou ontzettend veel van eten! heeel erg lekker vind ik het eten en ik heb ook altijd zin in mn maaltijd vooral als ik het zorgeloos eten kan dus als het gezond is.
wow erg lang verhaal…

Wow, vandaag is de eerste week klaar met mijn behandeling en dan kom ik dit topic tegen. :slightly_smiling_face: mijn verhaal (ook al is het geen boulimia maar anorexia, ik hoop dat ik het toch mag posten):

ik was altijd al een beetje mollig. niet echt dik ofzo, maar ik was niet zo dun als mijn vriendinnen (dat was de basisschool) ik wist het wel, maar het deed met gewoon niet zoveel wat mijn gewicht was. ik woog toen 58 kg en ik was 1, 62Eind 2e klas begon het me toch wel te storen, en met mijn vriendinnen waren we echt in zo’n ‘fase’ van ‘we gaan kijken hoelang we niets in de kantine kunnen kopen’. nou goed, ik won dus overtuigend haha! Toen was ik dus wel al echt bezig met afvallen, maar nog wel onschuldig, gewoon geen snoep meer. Nou, ik ging daar lekker mee verder, ik kreeg ook echt veel complimentjes. Eigenlijk ging dat gewoon door zonder problemen tot halverwege de derde. Toen begon ik opmerkingen te krijgen dat ik toch wel dun was. Vond ik niet trouwens. Ik geloofde zelf ook gewoon echt niet dat er wat aan de hand was. Anorexia was iets voor meisjes van tv, niet voor mij. Nou, ik afvallen en afvallen en afvallen. Er was ook nog een periode (toen woog ik… 48 kg ongeveer) toen was ik tevreden met mezelf alleen ik was zo bang om aan te komen als ik weer ging eten (ik had wat gelezen over het ‘jojo effect’) dat ik alleen maar minder ging eten. Ik at 's ochtends een peer en 's avonds zou weinig avond eten als mijn ouders zouden goedkeuren zonder iets te gaan vermoeden (ik dacht zelf nog steeds dat dat normaal was bij afvallen). Mijn ouders zijn ook niet achterlijk dus die gingen er maar over door. Het klinkt heel vreemd, maar ik zag het zelf gewoon ECHT niet. Ik wist wel dat ik afviel (duh, ik woog met 4x per dag) maar goed, daar was ik ook mee bezig. Nou, mijn moeder regelt diëtiste voor me en een psycholoog en ik krijg een eetlijst. Die diëtiste was echt kut, en ze zei alleen maar dat ik mijn best niet deed dus toen dacht ik ‘jij je zin, dan doe ik mijn best niet’. dus ik ga lekker verder met afvallen. Uiteindelijk was ik 1,66 en woog ik 38 kg. Ik werd (en wordt) toen al een jaar niet meer ongesteld. Uiteindelijk ben ik weggegaan bij die diëtiste en psycholoog en ben ik naar een centrum voor eetstoornissen gegaan, waar ik in een groep kwam. Dat is nu 9 maanden geleden en vorige week was mijn afscheid daar! Nu ben ik 1,67 en 51 kg en tevreden en gelukkig met mezelf :slightly_smiling_face:
ahh happy end, hihi!

Dat viel mij ook op.
Sommigen eten maar een paar crackertjes 's ochtends, een stuk fruit tussen de middag en 's avonds ook al heel weinig.
Echt niet gezond.

zou een eetstoornis NAO (niet anders omschreven) kunnen zijn. en dan tussen anorexia en boulimia in. Voor anorexia ‘mag’ je geen eetbuien hebben en voor boulimia ‘moet’ je ze weer uitkotsen of overmatig sporten of overmatig compenseren. Bij Binge eating disorder heb je wel eetbuien maar ‘doe’ je er verder niets aan. Je wordt heel erg in hokjes geplaats voor je ‘echt’ anorexia/ boulimia/binge hebt, maar zo te horen zou het goed een NAO kunnen zijn. (ik heb wel wat geleerd in mijn 9 maanden :wink: )
maar op je vraag: ik zou het wel doen ja. Ze is nu gewoon ongelukkig. Ken je andere vriendinnen van haar? En anders toch haar ouders lijkt me. Het voelt misschien niet goed maar het is echt beter. Ik denk dat haar ouders minder bezorgd zijn als ze haar kunnen helpen dan als ze alleen maar kunnen toekijken hoe hun dochter zich ongelukkig voelt

je hebt helemaal gelijk! maar die meiden hebben ook een verleden of een rede dat dit zo gebeurt vaak erg persoonlijk/privé en emotioneel.
ze zitten al zo diep hierin verzonken dat ze ook hulp nodig hebben.
en dat willen ze niet graag aan iedereen vertellen waardoor ze van die klote reacties naar hun hoofd toe gesleurd krijgen van JEZUS GA ETEN OFZO ANOREXIA PATIËNT! maar zelf willen ze wel meer eten maar durven ze gewoon niet meer…

en wij als meiden zitten elkaar wel te vertellen dat we meer en gezonder moeten eten maar stiekem willen we zelf ook heeel weinig eten, niet dat ik eten haat want eten is voormij echt gewoon de hemel!

Ik weet niet of ik dit een eetstoornis kan noemen, maar ik zal toch mijn verhaal doen.

Ik ben nooit zeker over mezelf geweest ivm geestelijke mishandeling door mijn vader. Hij heeft me laten geloven dat ik dik en lelijk ben (nog wel meer dingen maar dit zijn de dingen waardoor ik het meest onzeker ben geworden.) In de zomervakantie (2008) ging ik vaak na het strand en zag allemaal slanke meiden en toen kwam het verleden bij me terug want ik had het weggestopt. Ik ben toen beginnen met mijn eten uit te kotsen en ik had vreetbuien en ik kotste alles weer uit. Ik ben toen ook begonnen met blowen en het ging helemaal mis met me. Tot op een moment een vriendin erachter kwam, vanwege al het avondeten dat ik in mijn kast had staan. Het bleek toen dat ze hetzelfde probleem had als mij en dat ze het al heel lang in de gaten had omdat ik al het eten dat ik aangeboden kreeg afwees. We zijn er toen samen vanaf gekomen, op eigen kracht. Het heeft anderhalfjaar geduurt want ik ben er nog niet zo lang af maar die anderhalfjaar was de ergste tijd van mijn leven. Ik ging door een hell. Nu ben ik wat zekerder van mezelf en ik vind ik mezelf mooi en ik ben trots dat ik dit kan zeggen. Van de wiet ben ik ook een tijd af gebleven maar ben een tijdje terug weer begonnen.

Eindelijk een topic waar ik over mee kan praten :grinning:

Ik heb nu een eetstoornis.
Ik ben bang om meer dan 500 cal. te eten, zit geregeld op pro-ana sites. Ik had pas een vreetbui en heb het toen ook uitgebraakt.
Ik ben in 3 weken 4 kilo afgevallen, ik heb gezegt dan ik niet zo’n honger had en heb toen heel weinig gegeten, met alles tel ik calorien. En zo kan ik nog een heleboel typen.
Maar ik heb nu geen ondergewicht, mijn gewicht is nu gezond, maar ik val steeds meer af. dus het zal niet lang meer duren voordat ik wel ondergewicht heb.

@ aardbeienland

Dankje voor je reactie… ik weet nu iig dat het wel een eetstoornis kan zijn :slightly_smiling_face: Ik ga dan denk ik toch maar met haar ouders er over praten, want dit is wel serieus… Ik heb trouwens ook echt respect voor jou dat je op weg bent naar “genezing” voor zo ver dat kan :slightly_smiling_face: