Eerst lief, dan uitmaken

Ik moet gewoon even m’n verhaal kwijt zonder meteen onderbroken oid te worden. Thank god for Girlscene.

Drie maanden was ik samen met m’n vriend (ex inmiddels, maar het is gewoon zo vreemd om hem zo te noemen). Het duurde een maandje, maar ik werd daarna echt stapelverliefd op hem. Ik wist dat ik dit op hem kon worden, dus daarom had ik daarvoor al een relatie met hem genomen.
Hij was drie jaar vrijgezel geweest, omdat hij geen tijd en zin had voor een relatie. Hij stond er voor open, het was uitgegaan met mijn vriend en we waren al bevriend. Hij vond me al wel leuk, en dus leerden we elkaar beter kennen, in de zomervakantie zagen we elkaar elke dag, praatten van ‘Goeiemorgen’ tot ‘Slaap lekker’ als we niet bij elkaar waren.

Met drie maanden wordt dus natuurlijk minder. Maar we kregen ook ruzie’s, om de meest kansloze dingen. Over mijn onzekerheid, het feit dat hij door z’n school nog amper tijd voor me had, soms als ik niet lekker in m’n vel zat en hij was chagrijnig door school botsten we ook wel. Ik vertrouwde hem niet volgens hem, maar eigenlijk vertrouwde ik mezelf niet dat ik ervoor kon zorgen dat hij bij me bleef. Dat hij niet iemand tegen zou komen die leuker, knapper, grappiger of gewoonweg beter was.
De eerste was na iets van 1,5 maand. Die nacht moest ik werken, en was hij daar ook. Toen ik thuis kwam had hij me geappt dat hij erover nadacht om het uit te maken, de ochtend erna kwam hij erop terug en haalde me op. We hebben een kwartier elkaar staan omhelzen, hij zei in tranen dat hij van me hield.
Ook een keer op z’n verjaardag, twee weken geleden. We voelden ons beiden niet geweldig, en dat botste. We gingen uit, maar ik was eerder weg gegaan. Toen hij een halfuurtje later naast me kwam liggen, sloeg hij z’n armen om me heen en zei weer dat hij van me hield. We hoefden er niet meer over te praten, het was gewoon goed.

Donderdag ging het ook niet geweldig. We praatten er later over, zonder ruzie, en het was weer gewoon goed. Dacht ik.
Ik wist dat we niet veel ruzie’s verwijderd waren van een hele grote fout, en nam mezelf echt voor om het anders te doen. Minder fel reageren, er niet op in gaan als hij ruzie zocht, het er zelf niet naar maken. Omdat ik hem echt niet kwijt wilde.
Ik ging gisteravond naar m’n vader, en vroeg of ik het bij hem had verpest omdat hij zich vreemd gedroeg. Toen kwam er een heel verhaal uit, dat hij twijfelde over ons en een break wilde.
Toen er daarna achteraan kwam dat het gevoel weg was, maar dat hij me nog wel leuk vindt, kwam het dat hij het uit wilde maken.
Ik voelde me meteen zo ontzettend verschrikkelijk, en ik wilde gewoon normaal met hem praten. M’n vader had me naar huis gebracht, en eenmaal daar had ik hem gebeld of hij hierheen wilde komen. Hij zei dat we dan toch alleen maar zouden staan janken, hij dicht zou slaan en zich anders zou gaan voelen. Dat hij niet met en niet zonder me kan. Uiteindelijk kreeg ik een vriend aan de telefoon, en die kwam even langs om erover te praten.
M’n moeder riep alleen maar ‘ik snap er niks van!’ en m’n zus zei dat hij wel bij zou draaien. Die vriend zei dat hij er echt klaar mee was, maar dat hij me nog wel geweldig vind.

Vandaag ben ik naar een vriendin gegaan, en toen ik op de bus stond te wachten kon ik het niet laten. Ik whatsappte hem, dat als hij vrienden wilde blijven hij ook zo vriendelijk mocht zijn om langs te komen en erover te praten.
Daarna zei hij dat hij bang was dat het erger zou worden en ik het niet zou willen of kunnen begrijpen.
“Laat het me tenminste begrijpen.”
Hij negeerde me. M’n ex negeerde me ook vaak, omdat hij de confrontatie niet aan durfde te gaan. M’n vriend had daarover gezegd dat hij het laf vond. Dus ik zei: “Je vond het laf van (…) dat hij me negeerde omdat hij de concentratie niet aan wilde gaan, nu doe jij het zelfde”
Ik kreeg als antwoord “Laat me gewoon ff”, en hij heeft me nu geblokkeerd op whatsapp. M’n antwoord daarop komt niet aan, en ik kan niet zien of hij online is, of wanneer hij 't voor het laatst heeft gezien.

Ik snap er echt niks van. Eén van z’n argumenten waren dat hij er geen tijd voor heeft. Dat z’n sociale leven naar de klote is door school. Maar is het dan niet verdomd makkelijk om het maar uit te maken met mij?
Of dat z’n gevoel weg was. Vorig weekend was ik een weekendje mee met hem en z’n ouders, en toen was hij hartstikke lief tegen me. Donderdag ook, toen we het goed gingen maken. Gaf hij me gewoon kusjes, vroeg hij “Houd je nog wel van me?”
Hoe kan z’n gevoel zo opeens weg zijn? Ik twijfel echt zo erg. Wilt hij gewoon geen ruzie meer, of voelt ie echt niks meer voor me? Hij zegt wel dat ie me nog leuk vindt, maar voor de rest is het gevoel weg.
En dat ie niet naar me toe wilt komen. Beteken ik dan echt zo weinig voor me dat hij het zo wilt laten, dat hij zegt “voor mij is het duidelijk” en mij met allemaal vragen achterlaat? Of is ie bang dat hij me weer terug neemt als hij ziet hoeveel pijn hij me doet zo?

Vanavond moest ik werken in de kroeg, maar ik heb afgebeld. Hij zou uit gaan, en waarschijnlijk gaat hij ook. Ik ben zo bang dat hij vanavond al met iemand anders gaat, maar ik kan er niks meer van zeggen.
Als hij het nog een keer zou willen proberen, zou ik meteen ‘ja’ zeggen. Volgens mij heeft iemand me nog nooit zoveel pijn gedaan.
Het klinkt echt dramatisch, vooral na een relatie van drie maanden, maar ik voelde echt iets anders voor me dan voor m’n exen. En hij is echt niet het type om me te negeren of blokkeren, dus ik snap er steeds minder van.

Als iemand wilt reageren; doe dan a.u.b. niet iets van ‘val hem dan niet zo lastig’. Als dat jouw mening is oké, maar ik voel me al erg genoeg.
De neiging om hem te bellen wordt steeds groter, maar ik mag 't gewoon niet van mezelf. Ik zit vast tussen het deel dat verliefd is, antwoorden wilt en het goed wilt maken, en het deel dat gekwetst is vanwege z’n gedrag en hem wilt vergeten.

Het lijkt alsof hij nog steeds niet klaar is voor een relatie en hij niet weet hoe hij zijn aandacht moet verdelen.

Je hebt genoeg pogingen gedaan vind ik, laat hem gewoon nu, zoals hij vroeg.

Meer zit er echt niet op volgens mij.

Sterkte ermee meisje.

Het is ook niet zo dat zijn vrienden en ik compleet los staan van elkaar, aangezien we in dezelfde vriendengroep zitten…
Nog een reden waarom ik het lastig vind, ik ben bang hun ook kwijt te raken omdat ze hem nou eenmaal langer kennen dan mij.

.

Ik denk dat ze anoniem wilde blijven en daarom een nieuwe account heeft aangemaakt, dus misschien is het handig als je je reactie even verwijderd
(@xMARSHMALLOWW)

^Ohja dat zou kunnen, heb 'm inderdaad verwijderd.

Ik heb écht precies hetzelfde als jij… Zelfs de 3 maanden kloppen… En ik snap er ook echt helemaal niets van :’(