Eenzame studente

Dit vind ik echt heel goed advies! Ik had een poosje geleden ook heel veel behoefte aan meer/nieuwe vriendinnen en het lukte juist helemaal niet. Maar pas toen ik er zelf iets relaxter in ging staan, ging alles veel beter. Ik realiseerde me toen dat ik niet bij iedereen bij wie ik een gesprek aan knoopte moest denken: “OH misschien kunnen we wel heel goede vrienden worden!” maar meer iets van: “hey, wat leuk om eens te praten met deze persoon”. Ik denk dat die mensen dat toch ergens ook wel aanvoelen, dat het dan minder geforceerd is.

En niet iedereen past ook bij je, ik kan er nu ook van genieten van dat ik met sommige mensen oppervlakkig contact heb maar tóch leuke gesprekken kan hebben (terwijl ik dan eerst meteen dacht: shit, dit wordt 'm dus niet, omdat er geen echte vriendschap uit voortkwam).

Dus als je er zelf wat relaxter in staat en geniet van de leuke gesprekken die je soms vast wél eens hebt, en het wat tijd geeft, dan gaat het denk ik juist makkelijker :slightly_smiling_face:

Ik vind dat er al goede tips gegeven zijn. Verder zou ik je aanraden om na te gaan of je wel contact probeert te maken met de juiste groepen.

Ik ben zelf ook verlegen en niet zo extravert. Ik heb ook vaak geprobeerd om vrienden te maken of in ieder geval te kunnen kletsen met mensen die heel open en direct zijn, van bepaalde dingen houden (feestjes, pillen, noem maar op), maar dat ging niet goed en ik voelde me dan ook echt antisociaal. Na een beetje zoeken ben ik er achter wat voor mensen mij meer direct aanspreken; bij mijn vervolgstudie bijvoorbeeld ben ik meteen 100% in de groep opgenomen, terwijl ik geen moeite deed. Dit ging super natuurlijk.

Verder zou ik je ook op het hart willen drukken om niet te erg te proberen en niet te lange termijn te denken. Geniet inderdaad van de leuke gesprekjes die je met mensen hebt, en probeer na te gaan op welke plekken je mensen tegenkomt met wie je veel gemeen hebt.

Probeer vrienden niet te “zoeken”. Het gekke is dat die vanzelf ontstaan. Je kan vriendschap helaas niet dwingen. Accepteer dus gewoon dat het helaas nog niet zo loopt als je had gewild dat het zou lopen, maar geef het zeker nog een kans. Ga lekker naar borrels toe, klets met mensen en stop daarnaast vooral met pieken over het feit dat je nog geen vrienden hebt. Die komen namelijk vanzelf wel.

Ook zou ik de vriendschap met je oude beste vriendin een beetje loslaten. Jullie levens liggen heel erg uit elkaar, waardoor contact houden “op de manier dat het was” eigenlijk niet echt mogelijk is. Accepteer dat en ga door zou ik zeggen. Zij heeft het zo te horen namelijk ook aardig druk en vriendschap moet van twee kanten komen.

Fijn om te horen dat het een beetje helpt! :slightly_smiling_face: Ja, mensen die het leuk hebben laten het natuurlijk 100x harder horen dan andersom… Als je niet lekker in je vel blijft zitten zou ik inderdaad toch overwegen eens met een psycholoog te praten. Misschien lucht het je wel heel erg op, omdat je aangeeft dat je er verder niet echt over kunt praten met mensen. Dat ervaarde ik zelf wel in ieder geval, ondanks dat ik van te voren echt een weerstand voelde dat het alleen voor mensen is ‘met heftige problemen’. Het is iets heel normaals eigenlijk.

Zo te zien hebben al een paar meiden uit de buurt gereageerd om iets af te spreken. :slightly_smiling_face: Ik woon zelf op min. 2 uur reisafstand dus dat wordt hem helaas niet haha. Maar ik heb aan dat topic voor meiden die willen uitgaan een leuke groep overgehouden die ik af en toe zie (ook voor andere dingen dan uitgaan). Erg tof dat het zo kan lopen via een forum, zou mooi zijn als jij er ook wat aan hebt! En inderdaad blijven proberen!

Hey! Super bedankt :slightly_smiling_face: Ja mijn ouders en broer zijn allemaal super sociale mensen die altijd en overal vrienden maken dus ik geloof dat ze gewoon niet zo goed begrijpen dat het bij mij zo lastig gaat :’) Achja, uiteindelijk bedoelen ze het goed maar een beetje meer steun, of in ieder geval een blijk van trots of waardering was inderdaad wel een stuk fijner geweest!
Ben ik het helemaal mee eens, ik heb ook veel liever één hele goede vriendin dan tig vage contacten, maar op het moment heb ik dus geen van beide hahah. Maarja, ik blijf de hoop erin houden :slightly_smiling_face: En inderdaad, echt superleuk dat zoveel meiden eens wat willen afspreken! Dat had ik echt niet verwacht :grinning:

Jep, ben nu ook hard aan het proberen om die vriendschap met haar los te laten. Onder andere door (hopelijk) nieuwe contacten te leggen :slightly_smiling_face:. Ik ben alleen zwaar aan het twijfelen of ik haar misschien nog eens moet bellen of appen om te vragen of ik iets verkeerd heb gedaan, en dat ze me daarom nu zo “laat vallen”. Ik maak me daar namelijk echt zorgen om, en ik ben bang dat als ik het nu niet vraag ik er voor de rest van mijn leven mee ga zitten. Ik waardeerde onze vriendschap namelijk echt heel erg, zoals ik al zei was zij de enige persoon met wie ik alles deelde, alles klikte… Dus het is gewoon heel erg pijnlijk dat zij er blijkbaar genoeg van heeft. Ze heeft daar al het recht toe natuurlijk, hard maar waar. Dus ik vraag dat haar gewoon nog eens een keertje (en dan zeg ik erbij dat ze niet verplicht is contact met mij te houden als ze dat niet meer wil om welke reden dan ook) en dan probeer ik het verder maar gewoon los te laten, hoe moeilijk dat ook is.
Bedankt voor het advies in ieder geval :slightly_smiling_face:

Hey there. Je bent niet de enige. Ben tweedejaars studente in Amsterdam en vorig jaar merkte ik het heel erg en kon er zelf echt niet mee omgaan. Begin dit jaar ben ik op mezelf gaan wonen en is het verleggen met contact nog lastiger geworden ofzo, niet zo eens. Ik ben echt super spontaan, te extravert en sociaal maar net wat jij aangeeft, dat mensen niks van je willen. Momenteel werk ik eraan wat ik wil, want wat voor vriendschap wil je? (Klinkt heel cliché)

Ah, ik herken het zo erg. Was ook begonnen in Nijmegen, maar ik krijg niet echt contact met mensen.
Geen tips van mij, helaas, maar wil je toch wel een virtuele knuffel geven, want ik weet zelf hoe kut het is om nergens echt tussen te komen :sob::muscle:

Dankjewel <3 Ja het is echt heel erg vervelend want je gaat zwaar aan jezelf twijfelen en denken dat er iets mis met je is :frowning_face: Ik hoop heel erg voor je dat je nog contacten krijgt te leggen :slightly_smiling_face: We komen er wel :slightly_smiling_face:

Het is ook heel moeilijk ermee om te gaan. Want hoe introvert en Einzelgänger je ook bent, iedereen heeft soms wel eens iemand nodig waarop je kunt steunen… Het liefste zou ik gewoon goede vrienden willen maken waarmee ik heel veel plezier kan hebben maar waarmee ik ook over serieuze dingen kan praten. Of toch op z’n minst één zo iemand haha. Ik hoop dat je toch nog mensen zult vinden die wel geïnteresseerd zijn! Die zullen vast nog wel komen <3

Correct me if I’m wrong, maar volgens mij verwacht je te snel, te veel. Ga eerst soms iets leuks doen met een paar mensen met wie het enigszins klikt. Wees niet te aanhankelijk. Zeker bij mensen die al hun eigen vriendengroepjes hebben is het moeilijk om daar ‘tussen te komen’, dus dat heeft tijd nodig en dat groeit gewoon zo.

verder is mijn ervaring dat uitwisselingsstudenten/buitenlandse studenten heel snel vrienden kunnen worden met wie je leuke dingen kunt gaan doen, omdat zij 9/10 keer super gemotiveerd zijn om contacten te leggen en leuke dingen te gaan doen. Als je dus heel graag gewoon leuke contacten hebt en vaak leuke plannen wil maken, ga dan bij een internationale vereniging (weet niet waar je studeert, maar in Utrecht ben ik bekend met AEGEE)

Hier nog iemand die zich in je verhaal herkend. Ik had eerst ook het voornemen om elke donderdag uit te gaan, maar heb daar geen behoefte aan. Ken wel wat mensen van mijn studie, maar allemaal vrij oppervlakkig waardoor ik me ook wel eens eenzaam voel. Kan ergens ook echt jaloers worden op die mensen die het al zo goed met elkaar kunnen vinden, en vaak samen leuke dingen gaan doen. Bij mij gaat het wel langzaam wat beter. Eet af en toe samen met wat mensen, maar het voelen niet aan als echt vrienden. Maar ik ga ervan uit dat het vanzelf wel komt.

In mijn eerste jaar in Nijmegen lag ik juist wel lekker in de groep, maar woonde er vrijwel niemand in Nijmegen op mij na. Daardoor voelde ik me 's avonds ook vaak eenzaam.
Tijdens de introductie van jaar 2 heb ik me toen ingeschreven bij Phocas, terwijl zoiets totaal niet bij mijn persoonlijkheid past. Ik heb daar echt topmeiden leren kennen met wie ik totaal niet had verwacht vriendinnen te worden - leukste jaar van mijn leven geweest. Wij waren niet heel actief qua feesten bezoeken en gingen liever lekker samen eten en gingen daarna nog iets drinken in de stad als we daar zin in hadden.

Ik denk juist dat het goed voor je kan zijn om iets totaal anders dan normaal te doen, bijvoorbeeld lid worden van Phocas of Ovum (beiden ontzettend leuk & veel verschillende soorten meiden). Dan kom je meer uit je schulp en je hebt altijd de zekerheid van een ploeg/jaarclub waarop je terug kunt vallen, want daar kom je sowieso in terecht.

Hoi Lumi! Ook ik herken mezelf zo in je verhaal! ik woon vlakbij nijmegen (klein dorp) en zou het heel erg leuk vinden om wat met je te gaan drinken! ik heb ook weinig vriendinnen jammer genoeg, dus wie weet! :slightly_smiling_face: ik zal je nog even een prive berichtje sturen

Ik snap heel goed hoe je je voelt, ik heb er zelf ook een beetje last van. ik heb een groepje vrienden op mijn studie gemaakt in het eerste jaar van een stuk of 5 meiden (inclusief mezelf) en iedereen daarvan heeft nu een andere richting gekozen dan ik op een iemand na (die ook andere vriendengroepen heeft), wat inhoudt dat ik ze tijdens colleges vrijwel nooit meer zie (colleges zijn er sowieso al niet veel op mijn opleiding). ook zat ik eerst iedere dag samen in de trein met een vriendin maar ze zitten nu allemaal op kamers dus nu zit ik ook nog eens alleen in de trein. iedereen heeft het druk en we zien elkaar nog maar hooguit een keer in de maand terwijl ik in het eerste jaar met hen bijna iedere week naar een feestje ging of een filmavondje had. ook zijn veel van mijn middelbare schoolvriendinnen waar ik nog contact mee had afgelopen jaar op kamers gegaan en ben ik ineens de enige die nog in mijn hometown woon (halfuurtje van de uni af met de trein voor mij en woon hier lekker samen dus geen behoefte aan kamers).
zeker nu de week voor de tentamens heb ik hele dagen achter elkaar in mijn eentje thuis zitten blokken (vriendlief werkt en is thuis vaak moe) dan voel ik me soms echt een kluizenaar.
dingen die voor mij werken zijn meestal toch tijdens bijvoorbeeld werkcolleges met degene met wie je moet samenwerken/ naast zit proberen contact te leggen. en verder idd niet te veel in een keer verwachten. als je bv in een werkgroep iemand hebt met wie je het hele semester af en toe praat, kan je best voorstellen een keer samen iets te doen. zo heb ik bv met een meisje met wie het goed klikte tijdens wc afgesproken binnenkort wat te gaan doen.
Bij mij ligt het natuurlijk ook aan mezelf ik had ook op kamers kunnen gaan en bij een studentenvereniging dan had ik nu meer dan genoeg sociaal contact gehad denk ik maar dat paste gewoon echt niet bij mij dus dat heb ik niet gedaan.

Hey Emma! Je bent heus niet alleen! En ik begrijp echt hoe je je voelt… Je hebt het gevoel dat niemand je moet en dat alle andere mensen op de wereld superveel vrienden maken en de beste tijd van hun leven hebben. Maar geloof me, dat is slechts schijn! Je bent niet de enige die verlegen is en zich onzeker over zichzelf voelt. En zeker niet iedereen heeft een hele harem vrienden :wink: Ik moet zeggen dat ik het zelfs supermoedig van je vind dat je zoveel initiatief neemt. Wat ik denk is dat je gewoon nog niet je eigen ‘soort’ mensen bent tegengekomen… In sommige groepen mensen voel ik me ook helemaal niet thuis en kan ik echt geen gesprek opbouwen met iemand, terwijl dan bij andere dit wel vlot gaat zonder moeite. En het is ook goed dat je je niet laat doen door het idee dat als je jong bent, je fel moet uitgaan en veel moet drinken enzo, want als je niet zo een persoon bent om veel uit te gaan, dan ben je niet zo. Je hoeft je echt niet in zo’n rol te wringen. Het komt wel goed meid! De broer van mijn vriend had in het eerste jaar ook niet echt vrienden ontmoet, maar nu gaat het echt veel beter en hij amuseert zich veel meer nu :wink:
Veel succes!
Liefs, Chaye! xx

Wat een ontzettend vervelende situatie zeg… Ik kom hier eigenlijk bijna nooit online maar toen ik dit las wilde ik toch heel graag een van de dingen die je in de beginpost noemde weerleggen. Heel hard op zoek gaan naar nieuwe vrienden - dat geldt ook zo voor liefde - werkt niet, maar een afwachtende houding of er maar half voor openstaan is ook niet ideaal. Jammer dat je op je studie niemand hebt kunnen vinden, en als je oude vriendin je zo makkelijk laat vallen zegt dat meteen dat ze jouw vriendschap niet waard is.
Het puntje wat ik graag wil weerleggen is dat je gezelligheidsverenigingen puur met bier zuipen en feesten associeert. Zelf dacht ik er in mijn eerste studiejaar ook een beetje zo over, ik was zelf vooral tegen de ‘gemaakte’ vriendschap. Mijn studie bleek echter heel klein en er was weinig mogelijkheid tot het maken van nieuwe vrienden of het uitbreiden van mijn kenniskring. Ik ben daarom in mijn tweede jaar alsnog lid geworden en dat is een keuze waar ik absoluut geen spijt van heb! Want met mijn dispuut gaat het allemaal echt niet om zuipen: ja, een feestje op z’n tijd is heerlijk, maar doordeweeks eten we met elkaar, sporten we samen, zit er altijd wel iemand in de UB te studeren enzovoorts. Je komt niet alleen bij elkaar om helemaal los te gaan: ook andere facetten van je leven komen ermee in aanraking. Met de tijd maak je fantastische vriendinnen! Van Nijmegen weet ik dat Ovum en Carolus hele leuke verenigingen zijn. Bovendien lopen er zo veel meiden rond dat er altijd wel mensen te vinden zijn die bij jou passen. Dus mocht je over een half jaar nog steeds in deze situatie verkeren, dan raad ik je echt aan toch te overwegen om lid te worden! Want gegarandeerd dat dat je studententijd onvergetelijk maakt! (:

Ik weet precies hoe je je voelt… nu woon ik niet op mijzelf maar baal er elke dag van ik amper vrienden heb. Heb er nu 2 die nooit echt tijd hebben en opstap gaan gaat ook lastig… en ik voel me al heel snel zovan; heei ik ben er ook nog :flushed:

Ik denk het met de tijd komt… maar toch had ik het nu graag anders gewild. Dan had ik iemand om mijn verhalen kwijt te kunnen, kan nu alleen bij mn moeder (maarja ook lang niet alles)
Nu woon je niet echt in de buurt erg jammer! Had graag leuke dingen willen doen :slightly_smiling_face:

Hey Emma, ik herken me wel een beetje in je verhaal. Ik ben in september net begonnen in Nijmegen. Ik heb wel vrienden gemaakt, maar zij wonen niet in Nijmegen zelf en reizen heen en weer voor school. Daardoor is het soms lastig om af te spreken. Ik heb mij ook aangesloten bij verenigingen maar daar pas ik niet heel goed bij voor mijn gevoel.

Als je wilt kunnen we misschien wel een keer afspreken. Ik hoor het wel.

Heej Emma,

Wat vervelend dat jij je zo voelt! Het is ook niet makkelijk om een geheel eigen leven op te bouwen. Ik studeer zelf ook in nijmegen en woon er al drie jaar. In het begin vond ik het ook erg moeilijk om aansluiting te vinden. Klasgenoten kon ik maar geen klik mee krijgen, buiten dat ik er goed mee kon samen werken. Ik ben vorig jaar lid geworden bij een studentendansvereniging(Wie weet spreken we over dezelfde) en ik vond direct heel veel aansluiting bij verschillende mensen. Dit jaar doe ik zelfs een bestuursfunctie binnen deze vereniging en we zijn inmiddels een hechte vriendengroep.

En een leesclub lijkt me super leuk! Kunnen we die niet gewoon beginnen? Ik heb dit jaar helaas geen tijd vanwege het bestuur, maar misschien volgend schooljaar?

Stuur maar een berichtje!