Eenzame studente

Hallo lieve mensen,
Ik moet iets kwijt en ik hoop heel erg dat iemand mij kan helpen. Sinds september ben ik eerstejaars studente aan de universiteit van Nijmegen. Ik had er echt heel erg veel zin in, want je weet wat er allemaal gezegd wordt over je studententijd: het is de mooiste tijd van je leven, waar je vrienden voor het leven maakt en de leukste dingen meemaakt.
Helaas is het bij mij totaal anders gelopen. Het zal vast ook aan mezelf hebben gelegen, dat weet ik niet, maar het punt is dat ik nu, maanden verder, totaal nog geen vrienden heb gemaakt, op één oppervlakkig studiegenootje na. Ik heb me aangesloten bij een studievereniging, een studentenvereniging en bij een dansvereniging, en ik ben op komen dagen bij een aantal door hun georganiseerde activiteiten, maar toch is het daar ook allemaal niet gelukt. Het is niet zo dat ik het ook niet probeer; ik praat uit mezelf met mensen, ik lach en maak grapjes, ik doe echt mijn best maar op een of andere manier moeten mensen niks van mij hebben. Ze vinden mij volgens mij maar een beetje vreemd omdat ik nogal verlegen ben. Ik begrijp echt niet wat ik verkeerd doe, want ik ben vaak genoeg uit mijn schulp gekropen om toch als eerste een gesprek aan te knopen, maar het heeft allemaal geen zin gehad. Als bonus heeft mijn enige beste vriendin mij ook nog eens gedumpt sinds ze een vriendje en een nieuwe vriendin heeft. Ze appt me nooit meer, ik moet altijd het gesprek beginnen en dan krijg ik vervolgens een heel kort, ongeïnteresseerd antwoord, ze nodigt me nooit meer uit, en als ik haar uitnodig zegt ze óf niks óf ik krijg enkel als antwoord dat ze het te druk heeft.
Door dit alles voel ik mij echt verschrikkelijk alleen. Ik huil iedere dag omdat ik zwaar het idee heb dat er iets mis met mij is. Iedereen om mij heen heeft het zo naar zijn zin en maakt tig vrienden, en ik zit alleen maar in mijn eentje op mijn kamer te studeren. Ik ben zo bang dat ik mijn leven aan het verpesten ben, want je hoort overal dat je tijdens je studentenleven je vrienden maakt, en dat het daarna alleen nog maar moeilijker wordt. Mijn ouders schamen zich geloof ik ook een beetje voor me, omdat zij ook gehoopt hadden dat ik een gezellige studententijd zou hebben. Zij zijn er dan ook heilig van overtuigd dat het aan mij ligt. En ja, misschien hebben ze ook gelijk. Maar ik weet echt niet wat ik dan nog meer kan doen. Ik weet dat ik heel verlegen en best onzeker ben. Ik ben snel bang dat ik raar overkom of irritant ben of mezelf opdring, maar ik heb nu juist dit jaar geprobeerd uit mijn comfort zone te stappen en het initiatief te nemen, maar ik doe blijkbaar toch iets verkeerd. Ik heb erover nagedacht misschien bij zo’n gezelligheidsvereniging te gaan, of een damesdispuut, maar als ik het zo zie is dat vooral feesten, feesten, feesten en bier drinken. Ik vind het echt niet erg om eens uit te gaan en gezellig met mensen te drinken, maar eigenlijk houd ik veel meer van dingen als lezen, filmpjes kijken, koken, steden en musea bekijken etc… Ik ben gewoon niet zo’n feestbeest, en om te doen alsof ik dat wel ben heeft uiteindelijk denk ik ook geen zin… Volgens mij zou ik nog het beste bij een leesclub kunnen, maar die hebben ze niet in de omgeving (heb het al opgezocht), behalve voor bejaarden :bored:
Zoals ik al zei, heb ik op de studie zelf maar één persoon leren kennen. Of nouja, eigenlijk twee, maar de tweede is met de opleiding gestopt en teruggegaan naar Duitsland. Ik vind het vrij lastig om meerdere mensen te leren kennen op mijn opleiding, ik doe namelijk best een massale studie (rechten) en ik voel mij een beetje anoniem tussen al die circa 700 mensen. Ook lijkt het alsof iedereen er al zijn eigen groepje vrienden heeft (gevormd).
Mijn verhaal is een beetje warrig, maar ik hoop dat het toch begrijpelijk is. Ik hoop echt heel erg dat iemand mij kan helpen want ik zit echt vast op dit moment. Ik weet niet welke kant ik uit moet, wat ik moet veranderen, beter moet doen. Ik ben bang dat ik voor altijd die antisociale loner zal blijven, en dit is niet echt een fijn vooruitzicht :frowning_face:
Vele lieve groetjes,
Emma

gewoon jezelf zijn en vriendne zoeken helpt ook niet echt… ze komen wel zelf en het vraagt ook tijd :wink:

Wat een vervelende situatie. Je verhaal raakte me, omdat ik me ook wel eens zo voel (al leid ik niet het typische studentenleven, maar het idee dat anderen om je heen allemaal hechte vriendengroepjes maken en jij er vaak buiten valt). Ik heb nog steeds minder vriendinnen dan ik zou willen. Echt advies kan ik je niet geven, omdat je zelf al aangeeft dat je bij verschillende verenigingen bent aangesloten. Je zegt dat je echt je best doet uit je comfortzone te stappen. Heb je bijvoorbeeld wel regelmatig gesprekjes met meiden uit die verenigingen aangeknoopt en gevraagd of zij niet eens wat willen afspreken? Kan je tijdens een college niet naast een onbekende gaan zitten en proberen daarmee in contact te komen?

Misschien kan je toch iets veranderen aan je (verlegen) houding en helpt het om met een psycholoog hierover te praten? Als iets niet lukt raak je natuurlijk nog onzekerder en kom je in een negatieve cirkel. Maar het hoeft helemaal niet aan jou te liggen. Vind het ook een beetje ongevoelig als je ouders dat op die manier zeggen.

Ik hoop je hiermee wel een beetje een hart onder de riem gestoken te hebben dat je in ieder geval niet alleen bent. Eventueel kan je nog in één van de topics op het forum kijken naar meiden in die buurt die dingen samen willen doen!

Waauuww wat herken ik mezelf in jouw verhaal!
Ik denk ook heel vaak dat ik niet de echte student ben, omdat ik niet naar elk mogelijk feestje ga enzo.
Toen ik vorig jaar aan mijn studie begon had ik wel een vriendengroepje (huisgenoten met dezelfde studie) maar die viel al heel snel uit elkaar. Mensen stopten of gingen verhuizen etc. Waardoor ik alleen achter bleef en ik dacht ook dat iedereen natuurlijk al z’n vriendengroepje had.
Maar het bleek dat er een hele hoop groepjes zijn die nog helemaal niet compleet zijn! Ik leerde wel wat mensen via groepswerk, en op een gegeven moment ben ik gewoon naast mensen gaan zitten en geprobeerd een gesprekje te voeren. En ja, een hele hoop mensen reageren eventjes leuk, maar hebben geen behoefte aan een vriendschap. Maar er zijn écht mensen die wél een vriend zoeken. En waar het wel mee klikt.
Zie het als een vriendje. Niet elke jongen die je tegenkomt vind jij leuk, of vind jou leuk. Dat moet klikken. Zo is het tussen meiden net zo. Je zal een hele hoop mensen af moeten gaan voordat je een echte vriendin gevonden hebt.

Ik ben echt heel crappy in dit soort dingen omschrijven, maar ik hoop dat je er wat aan hebt :slightly_smiling_face:

Wat ontzettend rot! Ik kan me voorstellen dat je hiermee zit, al helemaal omdat je zelf actie hebt ondernomen.

Je schrijft dat je lid bent van een studentenvereniging, heb je dan geen jaarclub met wie je wekelijks afspreekt? In mijn omgeving zijn dat altijd hele hechte clubjes die jarenlang samen blijven.

Zelf ben ik lid geworden van een commissie bij mijn studievereniging, zo heb ik veel mensen leren kennen. Je bent dan met een klein groepje dingen aan het organiseren en dat levert ook flink wat contacten op.

Als het je echt belemmert is het misschien wel een idee om er met iemand over te praten, zoals hierboven al gezegd werd.

Sterkte!

Ik herken me heel erg in dit verhaal. Ik studeer nog niet, ik heb nu een tussenjaar waarin ik me ook nogal eenzaam voel, zeker omdat ik nu helemaal geen school/uni heb om contacten op te doen, maar ik ben nu ook al heel erg bang om te gaan studeren omdat ik ook heel slecht ben hierin, en ik denk dat ik het daar ook heel moeilijk mee ga hebben. Ik weet niet of ik de persoon ben om advies te geven want ik heb de kunst dus ook nog niet gemasterd en het is ook net zo’n struggle voor mij, maar ik denk er wel veel over na waarom ik er zoveel meer moeite mee heb om vrienden te maken en hoe ik dat kan verbeteren.

Persoonlijk denk ik dat je ook té hard kunt proberen om vrienden te maken en dat dat ook juist mensen kan afschrikken. Je ziet vaak dat de mensen die het echt helemaal niks boeit het makkelijkste vrienden maken, omdat zij ook uitstralen dat ze op hun gemak zijn, dat ze niet eens moeite doen om vrienden te maken maar gewoon doen wat ze zelf willen, en automatisch vrienden maken in the process. Dat trekt mensen namelijk aan. Als mensen in de gaten hebben dat jij probeert om hun vriendschap te winnen, dan wordt het contact gelijk een stuk stroever en geforceerder, want mensen zijn heel individueel ingesteld en zitten niet graag ‘vast’ aan iemand. Dus hebben ze ook liever iemand waarbij het contact luchtig en zonder verwachtingen is. Als je een gesprek hebt met iemand, probeer dan niet gelijk lange-termijn te denken, maar “geniet” gewoon van het gesprek zelf en gemeenschappelijke interesses en waarover je dan ook op dat moment graag wil praten met iemand. Dat is lastig, want als je zo graag vrienden wil dan heb je het idee dat elke vorm van contact al een klein beetje een sollicitatie is en dat je gelijk een goede indruk moet maken, dat heb ik zelf ook, maar dat is niet zo. Sommige contacten lopen uit op een vriendschap en sommigen niet, dat zal zo blijven, dus ik zou in ieder geval proberen het zoeken van vrienden los te laten. “Stop met zoeken en je zal vinden” is iets wat hier heel erg van toepassing op is denk ik. Doe je eigen ding, blijf vooral wel contact zoeken/gesprekjes aanknopen, maar laat het idee los dat je per se een hele club met goede hechte vriendinnen moet hebben. Oppervlakkig contact kan ook heel fijn zijn, zelfs al zie je diegene nooit meer terug - en voor je het weet ontmoet je iemand waarmee het klikt die je wél terug ziet, en die ook graag initiatief naar jou toont.

Lumi, zullen we een keer wat gaan drinken? Ik woon ook in Nijmegen namelijk :slightly_smiling_face:

edit: en ik ben ook een eerstejaars student

Allemaal ontzettend bedankt voor de lieve, serieuze reacties! Dat had ik niet verwacht :slightly_smiling_face: Ik zal nu individueel op iedereen reageren :slightly_smiling_face:

Daar had ik nog niet aan gedacht, aan die fora! Superbedankt voor het inspreken van moed :slightly_smiling_face: Ik heb wel meerdere artikelen en berichten gelezen van studenten die hetzelfde hebben, eenzaam zijn etc. Maar toch, soms voelt het een beetje alsof je de enige bent, maar dat komt natuurlijk doordat die mensen dat nooit zeggen maar je studenten die het ontzettend naar hun zin hebben wel altijd hoort. Toch weer op een of andere manier fijn om te weten dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt.
Ik heb er ook wel eens over gedacht dat ik misschien met een psycholoog moet gaan praten, omdat ik ook over het algemeen niet zo heel lekker in mijn vel zit, en dat kan dit natuurlijk ook heel erg in de weg zitten. Mensen voelen zich eerder aangetrokken tot anderen die zich op hun gemak voelen en happy zijn natuurlijk :slightly_smiling_face:
Na de kerstvakantie komen we in nieuwe werkgroepen terecht en ik heb me voorgenomen om dan naast een vreemde te gaan zitten (het liefst iemand die ook alleen zit, dan vind ik het minder eng haha) en daarmee een gesprekje aan te knopen. En ik ga eens een keertje afspreken met dat ene studiegenootje dat ik wel al heb leren kennen. Blijven proberen he! :slightly_smiling_face:

Ik begrijp het :slightly_smiling_face: Ja daar heb je een punt! Natuurlijk kan niet iedereen je leuk vinden, en dat is ook prima. Word gewoon een beetje moedeloos dat het na keer en keer proberen toch blijft mislukken. Maarja, gewoon de moed erin houden. Als we een keer een groepsopdracht moeten doen leg ik misschien ook wel weer contacten. Heel erg bedankt voor jouw berichtje! :slightly_smiling_face:

Weet ik niet of dat er is maar dat moet bijna wel! Maar ik heb er ook over gedacht volgend jaar bij een commissie van de studievereniging te gaan :slightly_smiling_face: Wilde dat dit jaar nog niet doen omdat ik eerst wilde kijken hoe het met studeren zelf ging, of ik daarnaast nog genoeg tijd heb… Maar ik krijg langzamerhand wel ‘‘the hang of it’’ dus volgend jaar wil ik wel bij een commissie gaan. En dan gaat hopelijk het contacten leggen ook beter!
Hmm ja ik wilde eigenlijk met mijn beste vriendin bijpraten, onder andere hierover. Zij was eigenlijk de enige met wie ik dit soort dingen deelde. Maar ja, zij is dus zonder een woord te zeggen er vandoor gegaan en laat nooit meer wat van zich horen. Best wel pijnlijk :frowning_face: Maarja, kan het haar ook niet verbieden natuurlijk…
Bedankt voor je reactie :slightly_smiling_face:

Ik denk dat je daar helemaal gelijk in hebt! Ik heb er niet zo bij stilgestaan dat ik zo kan overkomen… Haha, en juist terwijl ik altijd zo bang ben dat ik mezelf opdring! :'D Maar inderdaad, vooral nu ik zo in paniek raak doordat ik nog steeds geen vrienden heb gemaakt, kan het zijn dat ik iets té hard probeer… Daarnaast heb ik volgens mij best wel zo’n resting bitch face en dat trekt mensen ook niet echt aan hahaha. En misschien kom ik soms arrogant over omdat ik zo verlegen ben… Ik weet het niet, maar dat hoor je soms wel eens dat stille mensen arrogant overkomen :grinning:
Ik ga in het vervolg inderdaad maar eens proberen wat ‘‘relaxter’’ over te komen… En ik merk ook wel dat ik me meestal beter op mijn gemak voel als het gesprek over een onderwerp gaat dat ik leuk vind… Alleen vind ik het soms eng om ineens met een onderwerp aan te komen dat ik leuk vind en ik niet zeker van ben of de andere het leuk vind, want misschien vinden ze het raar of raken ze ineens minder geïnteresseerd etc etc… Ja de onzekerheid gaat ver hahah :grinning:
Pff wat zou het leven toch makkelijker zijn als we wat socialer en minder angstig waren aangelegd haha :grinning:
Maar heel erg bedankt voor je reactie! :slightly_smiling_face:

Hey! Ja dat lijkt me superleuk! Leuk van je dat je dat aanbiedt :slightly_smiling_face:
Wanneer zou je dat leuk lijken? Ik moet wel zeggen dat ik van 27 december t/m 6 januari op vakantie ben in Finland, maar ergens daarvoor of daarna kan prima :slightly_smiling_face:
Laat maar wat weten!

Hey Emma,

Ik herken mezelf wel in jou verhaal.
Zou je anders een keertje iets willen doen? Ik studeer in Arnhem. De afstand hier tussen Arnhem en Nijmegen is haast niets. Je mag me note als je wilt, kunnen we elkaar misschien beter leren kennen! :slightly_smiling_face:

Liefs

Ik zie het niet als aanbieden hoor ;p lijkt me vooral erg gezellig! Ik heb je in ieder geval genote

Hey, ontzettend leuk dat je dat aanbiedt! Ik zal je een note sturen :slightly_smiling_face:

Ik snap je! Ik heb dat dus ook. Ik voel me óf te clingy en opdringerig, óf te ongeïnteresseerd en afstandelijk en ik heb de middenweg ook nog niet gevonden haha. Ik snap die onzekerheid heel goed, maar bekijk het vanaf deze kant: waarom zou jij de vriendschap willen winnen van iemand waarmee jij niet eens over je eigen interesses kan praten? als je dat bij gesprek 1 al niet kan, waarom zou je dat bij gesprek 10 of gesprek 100 wel kunnen? interesses zijn dé manier om mensen te vinden die bij jou passen. je bent misschien bang dat mensen je niet leuk vinden als jij over jouw interesses praat, maar je kunt jezelf ook afvragen waarom je hún niet minder leuk vind als zij jouw interesses niks vinden. vergeet nooit: in een gesprek ben je gelijk. ik maakte die fout ook altijd, ik keek op tegen iedereen waarmee ik praatte, voelde me heel klein en nietig, had continu het idee dat zij moesten kiezen of ze me wel leuk genoeg vonden en dat ik me moest bewijzen maar dat werkt vanuit beide kanten: jij hebt die macht ook. don’t forget it.

Hallo Emma,
wat vervelend dat jij je zo voelt, dat gun je niemand.
Als je het leuk vind wil ik best met je afspreken. Ik woon namelijk ook in Nijmegen en ben voor de tweede keer eerstejaars dus ik ken ook nog bijna niemand. Daarnaast zit ik ook bij een dansvereniging (ik neem aan dat we bij dezelfde zitten?)
Laat maar weten

Hey! Dat lijkt me heel erg leuk :slightly_smiling_face: Ik zal je een note sturen!

Amen to that! Je hebt helemaal gelijk :slightly_smiling_face: Uiteindelijk is het veel belangrijker om iemand te hebben waarmee je het ook echt goed mee kunt vinden. Ik neig er inderdaad ook naar om altijd die macht naar de ander te schuiven, maar dat maakt je uiteindelijk nog onzekerder. Plus andere mensen vinden je waarschijnlijk ook een stuk interessanter als je wat power hebt en niet alleen maar de hele tijd ja knikt. Je hoeft jezelf niet te veranderen voor anderen. Zo, en nu mezelf daar nog van overtuigen hihi…