Eenzaamheid

Ik wist niet zo goed waar ik dit topic moest plaatsen, maargoed.
Tis een lang zeurverhaal eerlijk gezegd. :stuck_out_tongue: Ik voel me dus echt héél eenzaam. Dit is een gevoel dat wel altijd een beetje onbewust in mijn achterhoofd zit, maar de afgelopen week zat ik alleen thuis en heb ik enkel mijn tante en vriend gezien. Ik ben echt enorm beginnen piekeren, nog meer dan anders, waardoor ik mij uiteraard nog slechter begon te voelen. Ik heb mij nu gerealiseerd dat ik op een jaar echt veel vrienden “kwijt” ben geraakt.

(1) Tijdens het schooljaar zit ik op kot in Gent en denk ik ook wel vaak dat ik het gevoel heb dat er niemand van mijn vriendinnen écht klaar staat voor mij; als ik een probleem heb of zo kan ik eigenlijk altijd alleen maar aan mijn vriend denken om het te bespreken… Maar in ieder geval heb ik het tijdens school wel druk met lessen, groepswerken, taken, en ik zie dan ook gelukkig mijn vriendinnen in de les. Ook spreken/spraken we redelijk vaak af in groep, dus dan valt de grote eenzaamheid uiteindelijk wel mee. 't is echt een heel fijn groepje, en waarschijnlijk zouden ze me wel helpen hoor, maar ik heb gewoon het gevoel dat er nog veel afstand tussen ons is. Ik zie gewoon niet direct in één van hen een vertrouwenspersoon, misschien ook omdat ik moeilijk praat over mijn gevoelens. We hebben aan de unief op 3 jaar wel bepaalde zaken mee gemaakt, maar helemaal niet zo’n emotionele dingen als met mijn vriendinnen in het middelbaar… Misschien ligt het daar ook een beetje aan? Eind vorig jaar was ik dan met 2 vriendinnen echt een vertrouwensband aan het opbouwen, toen de ene dan uiteindelijk stopte met onze opleiding en ik haar nu nooit meer zie, omdat ze ergens anders naar school gaat en niet op kot zit en redelijk ver weg woont. De andere zit sinds vorig jaar een jaar achter door al haar herexamens, en vroeger gingen we iedere week een uur of 2 gaan sporten met elkaar, maar dat is nu ook helemaal verwaterd door een enorm druk semester… Sindsdien hoor ik niets meer van haar.Ten slotte hebben we vorig jaar ook een soort “suboptie” moeten kiezen binnen onze opleiding, waardoor we met een groot deel van de groep bijna nooit meer in de les zitten en ook zeer uiteenlopende lessenroosters hebben (moeilijker om af te spreken). In mijn suboptie zitten “maar” 4 vriendinnen, waarvan 2 ook gaan stoppen dit jaar… Er is ook nog een 5de “vriendin” eigenlijk, die is geïntroduceerd door iemand, maar ik vind haar eigenlijk echt niet leuk, maar probeer natuurlijk gewoon normaal te doen tegen haar.

(2) Mijn vriendinnen van het lager zijn ook echt een toffe groep (opnieuw een groepje van ± 10 meisjes), we hebben sinds het einde van het middelbaar een Facebook-groepje om dingen af te spreken met elkaar enzo. Maar het afgelopen jaar merk ik ook dat dit enorm afgenomen is. Ik denk dat ieder een beetje zijn eigen weg aan het gaan is, bijna iedereen heeft nu een vriend, en heeft ook nieuwe vriendinnen gemaakt aan de unief, en er zijn ook een aantal op buitenlandse studie… Er wordt nog maar heel af en toe afgesproken, en dan ook altijd in groep, waardoor dat het weer allemaal wat oppervlakkiger blijft. Mijn 2 “beste” vriendinnen hieruit hoor ik ook amper: de ene heeft ook een lief gekregen en heeft het altijd zo druk met school en herexamens en nu haar lief ook. De andere was altijd mijn maatje in “wij twee zijn echt forever alone-gesprekken” dusja, nu ik een vriend heb, lijkt het alsof we de beginzin van onze sms’jes/gesprekken niet meer hebben. Dit is natuurlijk maar een kleine reden van de complete verwaterende vriendschap, maar toch jammer. Kortom: ik heb het gevoel eigenlijk dat ik een beetje achter hen aan moet lopen en dit vind ik bijna “gênant” worden… Dit gevoel heb ik eigenlijk bij ieder van mijn vriendinnen, ook die van de unief, en toch zeker in de vakantie …

(3) Ik klink echt zielig nu haha, maar ik heb ook niet echt vrienden buiten school gemaakt. Ik heb eerder individuele hobby’s gedaan tijdens het middelbaar (muziekschool, piano en zang) en ik doe ook al 6 jaar vrijwilligerswerk, maar tot vorig jaar heerste daar eigenlijk een redelijk slechte sfeer onder de “collega’s”, dus daar heb ik maar 1 goede vriendin gemaakt. Met haar heb ik vele toffe dingen gedaan zoals een paar keer op reis geweest, maar jammer genoeg is dit sinds een jaar ook echt afgelopen. Waarom precies weet ik niet, we hadden een awkward, nietszeggend gesprek op facebook en sindsdien hebben we mekaar amper gehoord… In zeker opzicht is dit misschien wel beter voor mij want ze maakte mij enorm onzeker door vaak redelijk minachtend uit de hoek te komen tegenover mij, maar toch… Ik vind het soms echt zo jammer, maar ben te trots om achter haar aan te gaan lopen, zeker aangezien ik altijd al het gevoel had dat ze deed alsof ik “minder” was dan haar.

Nuja, heel verhaal dus. Conclusie: Vorige donderdagavond kwam ik terug van op reis met mijn vriend, mijn mama komt morgenavond terug, mijn papa nog 11 dagen later dan haar. En ik besefte ineens dat ik eigenlijk zo van niemand eens een “welkom terug” ofzo had gehad. Oké, klinkt misschien egocentrisch, maar vroeger stuurde mijn “beste” vriendinnen toch eens: “He, fijn dat je terug bent, spreken we eens af?”. Ik heb nu nog 2 weken vakantie … ik heb op bijna 3 maand tijd vooral veel vrijwilligerswerk en een vakantiejob gedaan, en nu heb ik dus niets meer gepland, dat zijn dus 2 weken lege vakantie… Ik hoop dat het een beetje beter wordt eens mijn moeder terug thuis is, niet dat ik een supergoede vriendschappelijke band heb met haar, maar dan zit ik tenminste niet zo godganse dagen alleen. Op facebook is er trouwens wel gevraagd om af te spreken met de groep van de unief én ook met die van het middelbaar, maar opnieuw lijkt er niets van te komen. Ik heb de voorbije maanden al vaak “gesmeekt”, heb ik het gevoel, dus nu ben ik écht te trots om weer te moeten zeuren aan hun hoofd. Ik heb ook nog eens individueel naar een goede vriendin van het middelbaar gestuurd, maar zij is echt altijd zo gigantisch druk met vanalles en nog wat, nu bijvoorbeeld een missverkiezing, en voor de zoveelste keer antwoordt ze opnieuw niet … Ik hoor wel dat andere mensen dit ook bij haar voor hebben, maar toch. Ik voel me eigenlijk door iedereen een beetje afgewezen.

Ik vraag me af of hier mensen zijn met hetzelfde “probleem”. Ik weet niet meer wat ik er aan moet doen. Op de duur vraag ik me af of ik wel nog een gesprek met een vriendin kàn hebben, het is echt lang geleden dat ik nog eens individueel met een meisje/vriendin gesproken heb. Ik ben sowieso wel wat verlegen maar nu begin ik mij zelfs onzeker te voelen over hoe ik mij moet gedragen bij vriendinnen. Ik vraag me af of ik nog één keer moet proberen om met bepaalde mensen af te spreken uit het middelbaar en mijn trots moet opzij zetten. En met die van de unief besef ik dat ik later na mijn studies waarschijnlijk ook geen contact zal hebben, omdat ze allemaal redelijk ver en een beetje “overal” in België wonen. Ik ben dus eigenlijk bang dat ik later, na school, helemaal niemand meer ga hebben… Ik zat te denken van een nieuwe hobby te zoeken of zo, maar ik kan niet direct aan een “groeps” ding denken dat ik graag doe. En mijn familie zie ik ook amper (behalve mijn nichtjes), ze zijn allemaal wel vriendelijk maar mijn tantes zijn bv. al 70 en komen amper buiten dus het is ook zo moeilijk om met hen gesprekken aan te gaan… Mijn grootouders zijn allemaal dood. En ik heb ook geen zussen of broers, wat ik ongelooflijk mis.
Dus wat zouden jullie in godsnaam doen? :stuck_out_tongue: Morgen ga ik wel eens sturen naar iemand van het uniefgroepje of ze wil gaan shoppen volgende week, dat is toch al iets. :’)

Hee meis! Ten eerste: wat vervelend dat je je eenzaam voelt.
Ik heb wel iets soortgelijks meegemaakt, maar toch net iets anders. Ik ben toen ik in het laatste jaar van de middelbare school zat opgenomen geweest in een psychotherapeutische kliniek. Ik had een hele vriendinnengroep, maar die ben ik eigenlijk allemaal kwijtgeraakt. Ook daarna kwam het er niet meer van. Ik had eigenlijk nog maar één vriendin overgehouden en die woont nu ontzettend ver weg dus die zie ik ook niet zo vaak, maar er is altijd een kans om met elkaar af te spreken!
In dat jaar met de psychotherapeutische kliniek heb ik ook wat vrienden gemaakt, maar dat is ook langzaamaan verwaterd. Daar had je toch een gevoel van saamhorigheid, aangezien je allemaal hetzelfde meemaakt. Maar iedereen daar kwam vanuit het hele land, daarnaast zijn we allemaal na de opname verder gegaan met ons leven. Één meisje heb ik nog wel een tijdje als vriendin gehouden, ook maar eens in de paar maanden afspreken, maar dat is ook helaas over. Sowieso is ze een ernstige borderliner, en de relatie tot mij is echt een haat/liefde relatie, de ene keer is ze superlief, de andere keer scheldt ze me uit. Ook heeft ze in de tijd dat we bevriend waren 3x een zelfmoordpoging gedaan waarna ze altijd meteen mij belde. Een heftige vriendschap kun je wel zeggen, maar ik heb toch bewust soms wat afstand genomen zodat mijn eigen geestelijke gezondheid er niet aan onderdoor ging. Nu heeft ze sinds driekwart jaar een nieuwe vriend, heb misschien wel 10 pogingen gedaan om met haar af te spreken, maar eerst kreeg ik smoesjes terug en nu niks meer.
Ik heb ook nog een halfjaar gestudeerd. Daar kwamen ook niet echt goede vriendschappen uit. In het studentenhuis voelde ik me niet prettig en maakte ik niet snel vriendinnen, al ging ik wel regelmatig met één huisgenootje eten of gtst kijken. Verder was mijn leergroep op de studie een beetje geobserdeerd bezig met leren en had nooit iemand tijd om naast de studie af te spreken, maar we konden op school wel altijd goed met elkaar overweg. Maar goed, ik werd ziek en moest stoppen met mijn studie. Wederom eigenlijk geen vrienden gemaakt.
Toen ben ik gaan werken en is het contact langzamerhand toch wat meer gaan lopen, gewoon door lef te hebben en te vragen aan collega’s of ze eens wat willen gaan drinken, terrasje pakken, ook ben ik gaan samenwonen en dan vraag je gewoon of iemand het leuk vind om te komen kijken. Nu heb ik een paar vriendinnen waar ik regelmatig (1x per maand) mee afspreek.

Dat was dus mijn verhaal, nu terug naar het jouwe. Als ik zo je verhaal lees, zijn er genoeg mensen waarmee je af kunt spreken! Al is het wel zo, dat het vaak voorkomt dat vriendinnen na de middelbare toch hun eigen weg gaan, en er geen wekelijkse bezoekjes meer zijn. Dat er niet met de groep afgesproken kan worden, wil niet zeggen dat je niet individueel kunt afspreken! Heb een beetje lef en probeer het gewoon. Eerlijk is eerlijk, als het na een half jaar nog niet lukt om met iemand af te spreken… dan zou ik persoonlijk die vriendinnen ‘afschrijven’, tegen jezelf zeggen: Ik ga me er niet meer druk om maken en er geen energie meer insteken’. Als iemand dan jou benadert kun je natuurlijk wel nog altijd afspreken!
Over op de uni. Je zegt dat je vaak in groepen afspreekt, maar dat je het ‘diepere vriendschapsgevoel’ mist. Kan dit niet zijn JUIST omdat je niet individueel afspreekt? In een groep gooi je toch minder snel je problemen op tafel. Dus wederom: probeer een individuele afspraak te maken, heb lef en bespreek gewoon iets met diegene - als het moment er juist voor is.
Verder, je zegt dat je op kot woont: hoe zit het met je huisgenoten? Kan je niet een keer samen met iemand eten bijvoorbeeld? Of klop gewoon even bij iemand aan en vraag of ze tijd hebben om even te kletsen.
Ik denk dat het grote probleem is dat je toch graag in een groep af wil spreken, terwijl iedereen van de middelbare school zijn eigen weg aan het gaan is, dus is dat al lastig. Iedereen van de uni heeft ook zijn eigen leven, vaak andere woonplaatsen, baantjes etcetera. Dus dan is in een groep afspreken moeilijk.
Mijn grote tip dus: Heb lef! Maak individuele afspraken, ben daarin jezelf en probeer toch wat diepere gesprekken aan te gaan wanneer dat goed voelt.
Je zegt verder dat je wel contact hebt met je nichtjes, daar kun je natuurlijk ook mee afspreken!
En, heb je een bijbaantje? Het is altijd verstandig om een bijbaantje te nemen. Zo kun je andere mensen leren kennen, maar je hebt natuurlijk ook wat extra geld en het staat goed op je cv.

Anyways, ik hoop dat je hier wat aan hebt, beetje lang verhaal geworden dus ik hou maar op haha XD