Eenzaam, onzeker, depressief en angstig.

Eh hoi.
Ik wil even me hart luchten.
Sorry dat ik daar een heel topic voor aanmaak, maar misschien help ik er andere mensen ook weer mee, omdat er heel misschien mensen zijn die hetzelfde hebben.

In ieder geval, ik voel me nogal eenzaam, onzeker, depressief en angstig. Depressie zit nogal in de familie en ik lijd eigenlijk al zo’n 4 jaar aan een soort manische depressie. Ik ben gewoon heel gevoelig voor negatieve dingen. Echt héél erg. Veel erger dan gemiddelde mensen is uit een onderzoek gebleken. Dus ik vind het heel erg moeilijk om dingen te doen die andere mensen normaal vinden.

Zoals naar school gaan elke dag, sporten, sociale gebeurtenissen etc.

Nu zat ik vorig jaar 7 maanden op een deeltijd behandeling voor die depressie. Daardoor ben ik blijven zitten.
Maar ik heb het gevoel dat het nog helemaal niet weg is. Mijn moeder wordt gek van me en zegt dat ik medicijnen moet nemen, dus dat is wat we nu proberen te regelen. Ook is het de bedoeling dat ik nog 1x in de week therapie krijg.

Verder doe ik alles wat ik hoor te doen. Ik ga elke dag naar school, spijbel geen enkele les, probeer op te letten, maak me huiswerk, ga naar training en dansen, praat sociaal met iedereen, ga uit, probeer me positief te gedragen op school, werk, eet gezond en loop 3x in de week hard.

Ondanks alles voel ik me zo verschrikkelijk klote. Ik voel me vooral angstig. Ik ben bang voor dingen waar ik vroeger geen last van had. Ik ben doodsbang om naar gym te gaan. of om uberhaupt naar school te gaan. Ik wordt bang als ik denk aan presentaties en dat soort dingen,. Hierdoor ben ik heel erg gestrest en kan ik amper slapen. Ik ben vooral bang dat dit gevoel nooit weg gaat.

Ik ben heel erg onzeker, terwijl iedereen in mijn klas zowat 2 jaar jonger is dan ik. Ikhad gedacht dat ze wel een beetje aanzag of zoiets voor me zouden hebben, maar als ik me bek niet open trek wordt er zo over me heen gelopen. Maar ik ben dan ook weer heel gevoelig voor de dingen die ze tegen me zeggen. Andere mensen zouden daar niet gekwetst door raken. Bijv. Zit je al 4 jaar op deze school? Ik heb je nog nooit gezien! ’ Toen ik dat 2x hoorde op een dag voelde ik me al zwaar klote. Alsof niemand mij ooit opvalt. Niet belangrijk.

Depressief ben ik elk moment. Maar ik kan het heel goed verbergen of wegstoppen. Tijdens de lessen heb ik gewoon de knop omgedraaid en doe ik me best om op te letten etc. Maar het gevoel zit er wel. Soms is het even weg als ik druk aan het praten ben. Maar eenmaal thuis gekomen, waar niemand mij kan afleiden dan voel ik al die suicudale gedachten opkomen en word ik helemaal gek. Ik wil er zelfs absoluut geen eind aanmaken, maar soms lijkt het net alsof mijn negatieve gedachten me dwingen. Het is vreselijk frustrerend, want ik doe zo me best om me leven op orde te krijgen. Hierdoor val ik altijd huilend in slaap.

Eenzaam ben ik ook continu. Als ik met me echte vrienden ben voel ik me niet eenzaam. Maar dat zijn er maar 2. Verder heb ik ook een aantal vrienden in mijn nieuwe klas gemaakt. Het is heel gezellig met ze en ze zijn heel aardig en sociaal. Toch voel ik me eenzaam als ik bij ze ben. Als ik thuiskom voel ik me eenzaam. Ik voel me altijd eenzaam. Als ik me moeder probeer uit te leggen hoe eenzaam ik me werkelijk voel, begint ze weer over de medicijnen. Dat begrijp ik wel, maar het liefste zou ik willen dat ze me ging knuffelen of iets. Maar ze is mijn gezeik zat.

Naja. Ik moet je ook vertellen dat ik vaak nogal de slachttofferrol speel. Ik ben nogal geneigd dat te doen. Het maakt ook een onderdeel uit van depressie. Het punt is, dat ik nu álles eraan doe om gelukkig te zijn, maar het verandert niets. Ik had verwacht dat alles nu anders zou zijn. Maar ik ben nog steeds de depressieve persoon die ik altijd ben.

Ik wil wel gewoon doorzetten met wat ik aan het doen ben. School en zo. Maar als ik er aan denk hoeveel tijd ik inmiddels al verprutst heb aan depressief zijn, voel ik me nog kutter. Maar ik kan er immers niks aan doen. Het is gewoon wie ik ben en zo.

Ik vraag me alleen af of het ooit over gaat. Of ik ooit thuis kom van school met het gevoel van, yes vandaag was het echt leuk!
Of zo. Vroeger had ik dat nog wel, maar nu weet ik niet eens meer hoe dat voelt. Het leven is behoorlijk zinloos op het moment. Vooral het idee dat ik nog 3 jaar op school moet zitten.

Reacties zijn welkom. Ik zou niet weten wat je van me verhaal vindt, maar misschien heb je tips om het leven wat vrolijker te maken. Of mensen die ook ervaring met een depressie hebben gehad.

Groeten.

Wat vervelend voor je zeg! Als ik lees over hoe bang je bent voor presentaties enz., vermoed ik dat je faalangst hebt. Kan dat? Op veel scholen geven ze cursussen om dat te verminderen. Misschien denk je van goh, dat helpt niet, misschien is het goed om het te proberen?
Wat ook rot voor je is, is dat je moeder steeds over medicijnen begint, dat zal wel niet zijn waar je behoefte aan hebt. Misschien moet je haar eens vertellen wat je daarvan vindt, ook al is dat waarschijnlijk moeilijk. Ik herken (ik heb geen depressie, dat niet) dat gevoel van eenzaam wel een beetje. Ik kan me een gymles herinneren (in de derde klas geloof ik) waar we een spel aan het doen waren. Het was hartstikke leuk, en iedereen werd erin betrokken, en toch kreeg ik er een soort van eenzaam gevoel van. Dat vond ik heel verwarrend, snapte mezelf niet. Dit is natuurlijk veel minder dan wat jij hebt, maar toch.
Hier heb je waarschijnlijk niet zoveel aan, maar ik wens je veel sterkte in ieder geval!

nou bedankt voor je reactie =)
het klopt dat ik een soort van faalangst heb. Het is eigenlijk een combinatie van faalangst + verlatingsangst. Het is moeilijk uit te leggen. Maar op mijn school geven ze niet van die cursussen. Maar ik kan het altijd nog in de therapie behandelen die ik binnenkort krijg.
bedankt iig voor je reactie.

Ik snap je heel goed… sommige dingen zijn heel herkenbaar. Ik ben ook een tijdje depressief geweest.

Ik heb geen idee of dit bij je werkt ofzo, maar ik had ooit gehoord dat je je dag zó vol moet maken met ‘positieve dingen’ dat je helemaal geen tijd kan hebben om na te denken over alles wat niet goed gaat… ik ben nu ook een beetje down, en als je denkt dat wat ik net zei een beetje vaag is snap ik je wel hoor, ik vond het zelf heel moeilijk om ‘geen tijd te hebben voor negativiteit’, want elke keer als ik een beetje rust had moest ik weer aan alle negatieve dingen in 't leven denken.

Wat bij mij ook helpt(e) is denken dat na elke down een up is… na een slechte periode zal vaak een betere periode aanbreken, maar ik zie aan je verhaal dat je al een behoorlijke tijd depressief bent. Probeer vooral aan de goede dingen in het leven te denken en als je aan iets negatiefs denk, probeer dan ook gelijk aan iets anders te denken.

Bij mij was het zo dat ik zó hard me leven weer normaal probeerde te krijgen dat het juist averechts werkte… alsof ik er zoveel aan dacht dat ik die gedachten niet weg kon krijgen, alsof ze een deel uitmaakten van mijn gedachten ofzo beetje raar haha. Alsof het steeds moeilijker werd om van die negativiteit af te komen.

Dat slachttofferrol spelen is heel herkenbaar voor mij… ik doe dat ook vaak. Dat helpte me soms om me ‘beter te voelen’, maar da’s natuurlijk onzin! Ik denk dat je je leven moet opvullen met zóveel leuke dingen (maar ik zie al dat je heel veel doet, uitgaan, trainen etc.)… probeer vooral niet aan je ‘depressiviteit’ te denken, want, dan zal je het steeds erger vinden en wil je zo erg dat je leven weer normaal wordt dat je er steeds meer aan gaat denken én dat je je steeds verdrietiger voelt.

Ik weet dat dit een beetje een vaag/raar berichtje was, ik kan niet zo goed uitleggen, maar ik hoop dat je er wat aan hebt… Heeeeeel veel sterkte in ieder geval!! En bedenk ook dat het ooit beter zal worden. ik denk maar zo, je bent niet op aarde gebracht om alleen maar een rotleven te hebben… dat heeft niemand verdient.

Liefs!

Ik weet niet waar je woont, maar in Eindhoven zit 't EPI (Eindhovens Psychologisch Instituut) waar ze faalangst trainingen geven en sociale vaardigheidstrainingen enzo…

hey
zo te horen heb je nog al wat problemen
maar denk dat je al aan de helft van je problemen kan doen zo als angst en je eenzaam voelen
angst zit vaak tussen de oren en ligt vaak maar aan 1 ding meschien heb je in je verleden iets mee gemaakt waar voor je bang bent en door dat zijn eralleen maar meer angste bij gekomen maar denk als je dat 1e probleem kan vinden dat de ander zich ook op lossen.

en je eenzaam gevoel is gebruikenlijk als je bang bent word je dus onzeker en ga je snel denk dat mensen nimaaret veel om je geven en je voelt je dan alleen maar rot omdat je moeder je dan ook geen knuffel geeft waar je naar verlangt
maar als je zo verlangt naar die knuffel w8 dan niet tot je moeder hem geeft knuffel haar gewoon
geloof me er zijn genoeg mensen die om je geven je bent echt niet eenzaam als dit op school wel zo is ga bij die meiden staat die je wel mag en hou je daar gewoon bij hun geven vanzelf wel de aandacht en word je veel minder eenzaam

en voor het negatief gevoel is het heel simpel om op te lozen ga dingen doen waar je gek op bent zo dat als je naar school gaat je voor de rest van de dag iets om naar uit te kijken heb.

ik hoop dat je hier wat aan heb en sterkte
en begin je dag met een smile:D

jeetje, wat een verhaal zeg! heftig hoor… ik heb helaas, niet echt advies/tips hiervoor. zelf zit ik ook niet erg lekker in m’n vel, maar dit om totaal andere redenen. ik hoop dat je een oplossing kunt vinden, voor dit alles, want je zal zelf ook wel begrijpen dat je op deze manier niet verder kunt gaan. misschien helpt het om eens goed met je moeder/vader hierover te praten? of een vertrouwenspersoon op school? blijf hier in ieder geval niet in je eentje mee zitten! sterkte meisje.

Jeugdzorg.

Ik vind dit heel moeilijk.
Nou kan iemand wel simpel ’ jeugdzorg ’ roepen, maar ook jeugzorg doet hier niet veel aan & kan hier niet veel aan doen.
Dit moet echt professionele hulp zijn. Mensen die jou ECHT goed begrijpen, bijvoorbeeld in een praatgroep.
Ik heb het idee dat je moeder je alleen nog maar meer ongelukkiger maakt.
Medicijnen zijn hier niet voor de oplossing, misschien is het dan even weg, maar het komt terug.
Vergeet niet door te zetten meisje, iedereen mag er zijn!
Ik krijg echt tranen in mijn ogen als ik je verhaal zo lees.
Heb je iemand een volwassen persoon waar je goed mee kan praten?
Een tip: Dit verhaal moet je uitprinten en een keer onder je moeders neus drukken.

@ boven me
Jeugdzorg was bij mij de oplossing.
Je hoeft niet zo te reageren
Sommige mensen hebben het erger.
Ik zit ook te denken hoe ik haar kan helpen

En jeugdzorg was het eerste wat bij me opkwamen.
En bij jeugdzorg is niet alleen maar praatjes enso.
Ik heb daar ook een curcus gedaan Head Up.
Dat is met meiden van jouw leeftijd.

Je bent niet de enige. Ik ben elke dag depressief.
Elke dag onzeker. Elke dag bang. Elke dag eenzaam.
En elke dag kan zo de dag zijn dat het leven bij mij zou stoppen.

Je ego is weer aan 't werk.

Ik ben de laatste tijd ook heel erg depressief en agressief. Ik weet niet waar het door komt. Ik ben heel erg gevoelig voor dingen die belangrijk zijn in het leven, ik ben namelijk van havo naar theoretisch gezakt, mijn oouders maken echt overal ruzie om mijn broertje en zsuje ook. Ik moest elke dag huilen, ik had toen het idee dat het leven voor mij geen zin meer had omdat ik dacht dat ik toch niet meer naar havo kon en ik dacht dat theoretisch slecht enzo was. Ik viel elke avond huilend in slaap. Ik had het idee dat ik mijn moeder teleurgesteld had , omdat ze zo trots op me was weetje. Nu heb ik het gevoel dat ik waardeloos ben, elke avond als ik in bed lig in het donker haal ik slechte dingen in mijn hoofd en dan moet ik huilen. Ik probeerde de dingen die ik fout had gedaan te verbeteren, door de hele dag door huiswerk te maken, doen wat mijn moeder zegt, mijn kamer netjes houden, goed opletten in de les zodat ik in de 4e naar HAVO kan en mijn moeder trots op me kan zijn. Altijd als ik iets leuks in de stad zie liggen denk ik altijd’:‘Nee dit verdien ik niet.’ Ik probeer het leven weer ‘leuk’ te maken voormezelf maar het lukt niet zo goed.
Nou dat was mijn preek…

x.