Een vriendin wordt thuis mishandeld, wat doe je?

Elk jaar worden meer dan 100.000 kinderen en jongeren in Nederland mishandeld door hun ouders. Bij mishandeling denk je al snel aan lichamelijk geweld (slaan, schoppen), maar het kan ook gaan om seksuele intimidatie (verkrachting, aanranding) of verwaarlozing (ouders die geen aandacht of zorg geven aan hun kinderen).

Jongeren (en kinderen) die mishandeld worden door ouders hebben hulp nodig. Vaak krijgen ze die niet omdat de mishandeling niet bekend is bij hulpverleners. Mensen in de omgeving van het slachtoffer weten vaak niet wat ze moeten doen. Terwijl zij een belangrijke rol kunnen spelen door aan de bel te trekken. Wat doe jij als je denkt dat een vriend(in) van je thuis wordt mishandeld?

Meer weten? check: www.watkanikdoen.nl

Ik zou er met haar over praten, niet meteen iets zeggen van:“Je vader slaat je he?!” maar gewoon lief beginnen, vragen of er iets en zeggen dat ze veranderd is. Dat ze stiller is geworden en niet meer zichzelf. Wel lief voor dr zijn, zeggen dat je dr voor dr bent en als ze wil praten dat ze je kan bellen.

Ik zou er eerst met haar een rustig (voor zover dat dan kan) gesprekje beginnen. Als ze kwaad wordt, zou ik naar een vertrouwenspersoon gaan. Daar moet je je overigens niet schuldig voor voelen, het is eenmaal een vriendin, en je vrienden moet je helpen, no matter what.

Ik zou haar ook laten merken dat je er voor haar bent, dat ze je kan bellen, mailen, SMS’en enzo.

Het ligt er ook aan hoe je erachter komt. Tenminste, bij mij.
Als ik er via via achter zou komen zou ik haar er bijvoorbeeld niet zo gauw over aanspreken dan wanneer ze het me zelf vertelt.
Als ze het zelf vertelt, zou ik luisteren naar wat ze te zeggen heeft en ik zou vragen wat ze dan wilt doen om het probleem op te lossen. En wat ik vooral zou doen is haar steunen en klaar staan voor haar wanneer ze me nodig heeft. Als ze echt geen hulp wil zou ik het denk ik wel tegen iemand zeggen en daarbij zeggen tegen diegene dat de mishandelde vriendin het niet hoeft te weten dat ik het hem/haar vertelt heb, want anders heb ik een probleem (misschien).

Laat je vriendin weten dat je er voor haar hoe ze ook reageert, en dat ze je kan vertrouwen. Vooral het vertrouwen is belangrijk als je op een bepaalde manier mishandeld wordt door bv een van je ouders kan je je ouders niet vertrouwen, en als je je ouders niet kan vertrouwen wie dan wel. Dat gevoel is echt vreselijk, iets wat je erg gesloten maakt. Zo krijg je het ook moeilijk in de klas enz, en dan heb je helaas van die vreselijke mensen die dat opvalt en je buitensluiten of pesten enz. waardoor je je nog rotter gaat voelen, Laat dus gewoon weten dat no matter what je haar zult steunen je doet dan iets super goeds en het zal je vriendin super steunen en er mogelijk weer boven op laten komen

naar haar mentor gaan.

En met haar erover praten, maar ik zou denk ik niet vertellen dat ik naar haar mentor ben gegaan. Later misschien.

Praten praten praten met haar.

Ik zou er eerst met haar over praten, en kijken wat ze zelf wil.
Vaak durven meisjes ook niet alleen naar de politie of iemand anders te gaan.
Als het te ver gaat zou ik ingrijpen dat is zeker,

wat wordt op gevat als mishandelen?? dat ligt er maar net aan

Ik weet niet wat ik zou doen… Het kutte is dat je om iemand zijn vertrouwen te winnen vaak moet beloven ‘dat je niks zal doovertellen’. En dan kom je voor het grote dilemma te staan: Moet ik aan de bel trekken, dan schaad ik haar vertrouwen, doe ik het niet, dan vertrouwt ze me maar wordt ze nog steeds mishandeld. Sowieso is het vaak erg moeilijk, omdat kinderden die mishandeld worden er zelf niet voor uit durven komen. Daarom moet je nooit beloven dat je het niet door zal vertellen, want dan zit je zelf met de gebakken peren. Het is denk ik wel belangrijk dat ik als meiske van 15 naar een volwassenen toe ga.

Persoonlijk zou ik denk ik, mocht ik in zo’n situatie zitten, een mailtje sturen naar bv. sire, die hebben daar zo’n campagne over gehouden. Die mensen daar hebben er verstand van en kunnen je waarschijnlijk wel verder helpen.

Moeilijk, het is natuurlijk het fijnste als ze er zelf mee komt, maar ik zou er denk ik voorzichtig over beginnen. Maar wel zonder haar overstuur te maken.

Ligt eraan hoe ik erachter zou komen. Als ik het zou zien door bijvoorbeeld blauwe plekken zou ik er voorzichtig naar vragen en natuurlijk zal ik vertellen dat ik niks zal ondernemen zonder dat zij het ermee eens is, maar dat ze het niet nog lang door moet laten gaan.
Als ze het me niet zelf verteld, dan wacht ik eerst nog even of ze het misschien in de dagen daarna verteld. Als dat niet het geval is begin ik er wel over…
& als ze dan naar iemand toegegaan is (de politie, mentor, wat dan ook), dan zou ik zelf naar die persoon gaan en hem/haar even lekker vertellen wat ik van hem/haar vind. :]

Ik zou eerst vragen wat er met haar aan de hand is. En ik zou haar steunen. Ik ga niet naar de politie denk ik, dat ligt eraan.

Praten het liefst. Maar vaak willen ze er niet over praten, als hij/zij je vertrouwd komt het er vanzelf uit.

Erachter komen hoe erg het is. Soms is het omdat iemand thuis een storing ofzo heeft (bijv snel agressief) ik ken twee mensen die dat hebben en daar valt mee om te gaan. Toch hebben die mensen het vaak wel ontzettend zwaar.
Vaak is eigenlijk degene die slaat uiteindelijk degene die geholpen moet worden. Zoals bij mij thuis wordt mijn vader nu geholpen, mij kun je eigenlijk niet helpen (behalve praten dan).

Als het echt heel erg is zou ik vertrouwenspersoon/leraar/jeugdzorg opzoeken.

Maar praten is echt heel belangrijk. Als mensen niet praten wordt het altijd alleen maar erger. Probeer diegene dat duidelijk te maken.
Eigenlijk kies ik zelf de personen uit waarmee ik erover praat. Als een random vriendin mij erover vraagt ben ik heel snel geneigd om te liegen, gewoon omdat ik diegene daarin niet vertrouw. Maar ik ben erg moeilijk in dingen vertellen. Probeer het er alsjeblieft niet te erg uit te trekken (heeft tegenovergestelde effect), zorg dan dat diegene naar iemand gaat met wie die wél wil praten.

Mee eens.

Ik had zelf een vriendinnetje die mishandeld werd door dr vader.
Soms omdat ze perongelijk iets verkeerds had gedaan,
maar soms ook gewoon omdat die vader geen goede dag
had gehad.
Ze vertelde dat een keertje aan ons.
Maar haar vader nam haar na het slaan mee om te winkelen.
Een dag erna ofzo, en die ouders zijn rijk dus dan kreeg ze altijd
super dure dingen.
Toen zei ik van; wil je daar niet iets aan doen want die dure dingen
zijn wel leuk, maar geslagen worden niet.
En toen zei zij; nee want ik kan er wel mee leven, en ik ben blij met de spullen die ik heb. En anders krijg ik niks meer.
Haar vader is ook haar manager, want ze doet wat in de modellenwereld.
Dus dan zou hij haar ook niet meer gaan managen, en had ze een probleem.

Ik vond dat toen super zielig! Maar zij nam er vrede mee, en wie ben ik dan om dat tegen te houden?

Ik steunde haar trouwens wel,
ze kon altijd haar verhalen bij mij kwijt.
Dus ik hielp haar in die zin wel, want ze kon wel dr ei bij me kwijt.
Maar verder heb ik er niks mee gedaan,
het was voor haar al belangrijk dat ze haar verhaal kwijt kon
en mij in vertrouwen kon nemen!

verwijderd.

Ik zou eerst met haar praten. En ik vraag haar zelf of ze er iets aan wilt doen. ik zou niet meteen naar de mentor of de kinderbescherming gaan, want misschien wilt je vriendin het zelf liever doen.

Ik zou in ieder geval NIET naar de kinderbescherming gaan of het doorvertellen zodat er wordt ingegrepen. Mishandeling is een heel link onderwerp en de mishandelde is degene die actie moet ondernemen. Als een buitenstaander dat doen loop je GROOT risico dat er geen bewijs van de mishandeling is te leveren en dat de mishandelde het ontkent. Het kind wordt dan niet verwijderd uit het gezin en na de aangifte worden de ouder vaak nog erger aangezien het kind voor “problemen” heeft gezorgd. Dus denk alsjeblieft goed na voordat je iets doet. Als een vriendin wordt mishandelt kun je het beste achter haar staan wanneer ze beslist om tegen haar ouders op te komen.