Een verhaal maken met zijn allen!

Hoi allemaal!
Wat mij een leuk idee lijkt, is dat we met zijn allen een verhaal maken!
Ik begin een stukje, 5 regels fso, en dan gaat er weer iemand anders verder.
Doen jullie mee?

Melanie zit op haar bed. Met haar ene hand scrolt ze door haar muziek,
en met haar andere hand houdt ze een washandje tegen haar gezicht.
Wat was dat een harde klap zeg! Haar vader had haar nog nooit geslagen!
“Melanieee” schreeuwt haar vader vanuit de kamer. "…

Zulke dingen zijn er al heel veel
Misschien de zoekfunctie? :kissing:

Misschien heeft ze alleen de recente pagina’s doorgekeken en is ze daar niets tegengekomen omdat al die topics morsdood zijn. Gelijk een boodschap voor de TS, dit soort dingen houden het nooit lang vol. Maar je mag het gerust proberen!

Hmm, ik wil t wel proberen! Niet geschoten is altijd mis, toch?

Melanie staat op en loopt bang naar beneden.
‘Wat ben je aan het doen?’ vraagt haar vader boos.
‘Ik… Ik luisterde muziek… Papa…’ stottert ze.
‘Had ik gezegd dat je op je computer mocht?’
‘Nee, papa, sorry.’ ze hoopt dat hij niet weer slaat.
‘Nu ga je naar je kamer, en als ik erachter kom dat je weer op je computer hebt gezeten zwaait er wat.’ Hij kijkt haar streng aan en ze loopt snel naar haar kamer.

Er zijn al heel veel van deze topics. En ze zijn allemaal al doodgegaan, maar je kunt het proberen if you want ofc

Opgelucht gaat Melainie op haar bed zitten. Papa is gelukkig vandaag in een goede bui. Haar blik glijdt door de kamer, dan valt haar blik op het fotolijstje dat op haar nachtkastje staat. Meteen beginnen de tranen te stromen. Mama…

Zij kon er niks aan doen. Het was een ongeluk… Alles heeft ze geprobeerd om haar moeder in leven te houden maar de ambulance kwam te laat. Haar moeder was al overleden.
‘Mama… Ik mis je…’ snikte ze en ze keek naar het fotolijstje. De stralende glimlach van haar moeder, haar bleke huid en lange zwarte haar…

Melanie zit op haar bed. Met haar ene hand scrolt ze door haar muziek,
en met haar andere hand houdt ze een washandje tegen haar gezicht.
Wat was dat een harde klap zeg! Haar vader had haar nog nooit geslagen!
‘Melanieee,’ schreeuwt haar vader vanuit de kamer.
Melanie staat op en loopt bang naar beneden.
‘Wat ben je aan het doen?’ vraagt haar vader boos.
‘Ik… Ik luisterde muziek… Papa…’ stottert ze.
‘Had ik gezegd dat je op je computer mocht?’
‘Nee, papa, sorry.’ Ze hoopt dat hij niet weer slaat.
‘Nu ga je naar je kamer, en als ik erachter kom dat je weer op je computer hebt gezeten zwaait er wat.’ Hij kijkt haar streng aan en ze loopt snel naar haar kamer.
Opgelucht gaat Melanie op haar bed zitten. Papa is gelukkig vandaag in een goede bui. Haar blik glijdt door de kamer, dan valt haar blik op het fotolijstje dat op haar nachtkastje staat. Meteen beginnen de tranen te stromen. Mama…
Haar moeder was de liefste persoon in haar leven. Haar glimlach zal Melanie voor altijd bijblijven. De dag waarop het mis ging herinnerde ze zich nog goed. Volgens haar vader was het allemaal Melanie’s fout, iets wat hij haar nooit had kunnen vergeven. Maar zij wist wel beter.
Zij kon er niks aan doen. Het was een ongeluk… Alles heeft ze geprobeerd om haar moeder in leven te houden maar de ambulance kwam te laat. Haar moeder was al overleden.
‘Mama… Ik mis je…’ snikt ze en ze kijkt naar het fotolijstje. De stralende glimlach van haar moeder, haar bleke huid en lange zwarte haar…
Met een klein glimlachje kijkt ze naar haar moeder terwijl de tranen blijven vloeien en uiteen spatten op haar moeders gezicht. Met haar mouw veegt ze de tranen weg en zet het lijstje terug op zijn plaats. Het was heerlijk stil. De stilte wordt ruw verbroken door harde voetstappen die de trap oplopen. Meteen voelt Melanie de angst die ze veel te vaak heeft gevoelt. De deur slaat open en de woedende blik op haar vaders gezicht zegt genoeg. Hij komt op haar af en zijn vlakke hand raakt haar wang. Voordat ze beseft dat ze geslagen wordt volgt de volgende klap. En de volgende. Ze zakt door haar knieën en valt op de grond.
‘Stop, papa, alsjeblieft…’ kermt ze nog. Dan wordt haar zicht zwart.

Afspraken maken is handig meiden. Aangezien de een in vt schrijft en de ander in tt
Just a tip

Ik zie het niet?

Snikte is vt en in de andere stukken is het tt.

En wij hadden vroeger ook het volg systeem. Als iemand wilde reageren op het stukje, zei diegene ’ ik volg! ’ zodat er geen dubbele stukken kwamen :slightly_smiling_face:

Melanie zit op haar bed. Met haar ene hand scrolt ze door haar muziek,
en met haar andere hand houdt ze een washandje tegen haar gezicht.
Wat was dat een harde klap zeg! Haar vader had haar nog nooit geslagen!
‘Melanieee,’ schreeuwt haar vader vanuit de kamer.
Melanie staat op en loopt bang naar beneden.
‘Wat ben je aan het doen?’ vraagt haar vader boos.
‘Ik… Ik luisterde muziek… Papa…’ stottert ze.
‘Had ik gezegd dat je op je computer mocht?’
‘Nee, papa, sorry.’ Ze hoopt dat hij niet weer slaat.
‘Nu ga je naar je kamer, en als ik erachter kom dat je weer op je computer hebt gezeten zwaait er wat.’ Hij kijkt haar streng aan en ze loopt snel naar haar kamer.
Opgelucht gaat Melanie op haar bed zitten. Papa is gelukkig vandaag in een goede bui. Haar blik glijdt door de kamer, dan valt haar blik op het fotolijstje dat op haar nachtkastje staat. Meteen beginnen de tranen te stromen. Mama…
Haar moeder was de liefste persoon in haar leven. Haar glimlach zal Melanie voor altijd bijblijven. De dag waarop het mis ging herinnerde ze zich nog goed. Volgens haar vader was het allemaal Melanie’s fout, iets wat hij haar nooit had kunnen vergeven. Maar zij wist wel beter.
Zij kon er niks aan doen. Het was een ongeluk… Alles heeft ze geprobeerd om haar moeder in leven te houden maar de ambulance kwam te laat. Haar moeder was al overleden.
‘Mama… Ik mis je…’ snikt ze en ze kijkt naar het fotolijstje. De stralende glimlach van haar moeder, haar bleke huid en lange zwarte haar…
Met een klein glimlachje kijkt ze naar haar moeder terwijl de tranen blijven vloeien en uiteen spatten op haar moeders gezicht. Met haar mouw veegt ze de tranen weg en zet het lijstje terug op zijn plaats. Het is heerlijk stil. De stilte wordt ruw verbroken door harde voetstappen die de trap oplopen. Meteen voelt Melanie de angst die ze veel te vaak heeft gevoelt. De deur slaat open en de woedende blik op haar vaders gezicht zegt genoeg. Hij komt op haar af en zijn vlakke hand raakt haar wang. Voordat ze beseft dat ze geslagen wordt volgt de volgende klap. En de volgende. Ze zakt door haar knieën en valt op de grond.
‘Stop, papa, alsjeblieft…’ kermt ze nog. Dan wordt haar zicht zwart.

Als ze na een paar seconden wakker word is haar vader al weg. Het warme bloed loopt langs haar koude lichaam. Melanie kreunt en komt voorzichtig overeind. Ze wankelt en loopt zo voorzichtig mogelijk naar de badkamer. Daar maakt ze haar gezicht schoon. Tranen lopen over haar wangen. Waarom steunt papa haar niet? Waarom houdt ze niet van haar? Met trillende handen pakt ze haar dagboek onder haar matras weg. Ze slaat het open en begint te schrijven.

[i]Lief dagboek,

[/i]