Een soort schuldgevoel

Ik heb heel snel een schuldgevoel bij sommige dingen. Het kan echt gaan om de kleinste dingen. Bijvoorbeeld dat ik een nieuwe spelcomputer koop en dat ik die ik van mijn ouders heb gekregen dan niet meer zal gebruiken. Ik vind dat dan zo erg dat ik dan bijna niet meer die nieuwe wil kopen.
Ik heb soms ook dat ik iets op een bepaalde manier moet doen zoals mijn moeder dat doet en als ik dat dan niet doe, voel ik me ook schuldig.
Vaak heeft het te maken met mijn ouders. Ik heb geen idee waar het vandaan komt en hoe ik het moet noemen. Maar ik word er erg verdrietig van soms. Ik moet wel zeggen dat ik bang ben om mijn ouders kwijt te raken en ze vaak mis als ik alleen op mijn kamer ben. Ik woon al 1,5 jaar niet meer thuis maar het gemis naar vroeger wordt alleen maar erger.

Herkent iemand dit of weten jullie misschien wat ik ermee kan doen?

Ik herken wel een schuldgevoel hebben om anderen niet te kwetsen. Dat gaat om de kleinste dingen als afspreken met iemand, een cadeautje kopen of kiezen wat er gegeten moet worden. Ik wil het iedereen naar z’n zin maken. Vooral nu bij m’n ouders heb ik het sterk. Ik heb ze uitgelegd hoe het soms in m’n hoofd gaat en ze begrijpen nu beter dat ze me soms wel kunnen helpen en soms niet. En dan moet ik maar even huilen als het schuldgevoel opkomt, dat lucht op en dan kan ik het relativeren dat alles uiteindelijk mijn eigen keuze is.