Een nieuw leven.

Hoi allemaal, ik heb een verhaal ooit geschreven. En ben wel benieuwd wat jullie ervan vinden. Misschien dat er mensen zijn die de binnenkant en de buitenkant lezen. http://forum.girlscene.nl…nt/list_messages/129974/0

Dit verhaal is totaal anders. Geen sex, drugs of alcohol. En ik stop niet met het andere verhaal, maar deze is nieuw.
Tips, kritiek, alles is welkom!

Inleiding

[i]Hey, hey, hey ,hey
Ohhh…

Won’t you come see about me?
I’ll be alone, dancing you know it baby
Tell me your troubles and doubts
Giving me everything inside and out and
Love’s strange so real in the dark
Think of the tender things that we were working on
Slow change may pull us apart
When the light gets into your heart, baby

Don’t You Forget About Me
Don’t Don’t Don’t Don’t
Don’t You Forget About Me

Will you stand above me?
Look my way, never love me
Rain keeps falling, rain keeps falling
Down, down, down
Will you recognise me?
Call my name or walk on by
Rain keeps falling, rain keeps falling
Down, down, down, down

Hey, hey, hey, hey
Ohhhh…

Don’t you try to pretend
It’s my feeling we’ll win in the end
I won’t harm you or touch your defenses
Vanity and security
Don’t you forget about me
I’ll be alone, dancing you know it baby
Going to take you apart
I’ll put us back together at heart, baby

Don’t You Forget About Me
Don’t Don’t Don’t Don’t
Don’t You Forget About Me

As you walk on by
Will you call my name?
As you walk on by
Will you call my name?
When you walk away
Or will you walk away?
Will you walk on by?
Come on - call my name
Will you all my name?

I say :
La la la…
When you walk on by…
And you call my name…

Simple minds, Dont you forget about me, 1985, Steve Chiff, Keith Forsey

Het verleden volgde me altijd als een schaduw. Het heeft maakte me tot wie ik was en wat ik allemaal deed. Dankzij het verleden was ik altijd een eenzaam persoon geweest. Ik hield van mijn individualiteit en mijn mysteries. Het alleen zijn was nooit een belemmering op mijn leven. Veel vrienden had ik niet meer op een gegeven moment school. Sterker nog geen enkele. Het verleden mocht me dan wel volgen, maar op een zeker punt had ik die nooit willen veranderen.
Jarenlang hield het grote geheim mijn gezin bij elkaar. Toen mijn ouders waren overleden dacht ik geen geheimen meer te hebben. Maar hij was er weer.
Hij die er altijd al was en mijn grootste angst.

Ik wou het verleden loslaten, maar ik werd er snel weer in gevangen. De demonen uit het verleden waren terug gekomen.[/i]

1. Demonen uit het verleden.

[i]‘ Het is jammer dat je zo stil bent, anders had ik wel wat met je gedaan.’ Zei leeghoofd Daniel, op een toon zodat als zijn vrienden het konden horen.
De meeste meisjes hadden op dit soort momenten door de grond gezakt. Mij interesseerde het helemaal niets. Er klonk gelach en alle leeghoofden deden mee met lachen. Ik sloeg mijn boek open en negeerde iedereen om me heen.
‘ Volgens mij kan ze niet praten. Tong verloren op de weg naar het alleen zijn?’ Vroeg Laura gemeen.
Hanneke lachte om Laura.
‘ Vroeger was je nog leuk om mee om te gaan. Zou je niet van een brug afspringen?’ Grinnikte Hanneke.
Tja, van je oude vrienden moet je het hebben. Ik begon op mijn nagels te bijten. De docent kwam binnen en iedereen was weer stil. De meeste pauzes bracht ik door op de wc met een boek. De dagen op school leken alleen maar langzamer te gaan sinds papa en mama waren overleden. Vroeger had ik iets om naar uit te kijken. Ik keek altijd uit naar het moment waarneer ik weer thuis was. Mama’s glimlach, papa’s geurtje en de blijdschap als ze me zagen.
Sinds hun dood was mijn leven zo drastisch verander, en leek de tijd langzaam te gaan. De klok tikte en de secondes leken uren te duren.

Ik woonde bij tante Delina. Soms voelde ik me als een last voor haar. Zij wist niet waarom mij ouders waren gestorven. Als ik thuiskwam begroette ze me en keek me ernstig bezorgd aan. Delina probeerde altijd met me te praten als ik uit school kwam. Meestal ging het gesprek over school. We zeiden nooit veel tegen elkaar en na tien minuten liep ik altijd naar mijn kamer. Mijn kamer was klein en mijn spullen paste er nauwelijks in. Het huis van mijn ouders was er nog, maar het was in bezit van de regering. Het was een half jaar sinds ze waren overleden maar Delina wou haar huis niet uit. Ik mocht überhaupt mijn eigen huis niet in. De lijken van mijn ouders waren erin gevonden en de moord werd nog onderzocht. Elke dag uit school bekeek ik de laatste foto die van ons als gezin was gemaakt. Elke dag vroeg ik me af waarom ze me moesten verlaten. Ik hield van mijn oude leven. Het was spannend, maar het voelde fijn. Elke dag viel ik weer in slaap uit school, tot Delina me wakker maakte voor het eten. Mijn leven was altijd hetzelfde: opstaan, school, slapen, eten en soms huiswerk maken en daarna weer slapen.
‘ Heb je al je huiswerk al gemaakt?’Vroeg Delina standaard.
Dan nam ik een hap van mijn magnetron maaltijd om tijd te rekken. Hoe minder er gepraat werd des te beter.
‘ Ja.’ Zei ik dan.
We aten verder in stilte tot de laatste hapjes op waren. Ik ruimde altijd de tafel af en Delina ging de asbak pakken. Ze bood me altijd een sigaret aan en dankbaar nam ik er eentje. We zwegen verder en Delina staarde me aan. Ik merkte altijd dat ze het ijs probeerde te breken. Voordat ze dat deed, drukte ik altijd snel mijn sigaret uit. Daarna vluchtte ik altijd weer naar boven.

Maanden gingen zo verder voorbij tot ik thuiskwam en de politie binnen zat. Het was negen maanden na de dood van mijn ouders. Er kwam geluid uit de keuken en ik liep naar de keuken toe. Een man zat er met Delina. Ik herkende agent Karel. Mama mocht Karel nooit zo erg en ik eigenlijk ook niet.
‘ Zo Siena, ik geloof dat we eens moeten praten.’ Zei Karel.
En vanaf dat moment werd de schaduw van mijn verleden alleen maar groter. De schaduwen waren voor mij demonen, die ik niet kon afschudden. Elke seconde flitsten oude herinneringen door mijn hoofd en als ik ze kwijt was werden ze wel weer door iemand naar boven gehaald.

‘ We hebben een paar staatsdocumenten op het kantoor van je ouders gevonden.’ Zei Karel.
‘ Dus?’ Vroeg ik verveeld.
‘ Het waren geheime documenten. Deze documenten behoorden absoluut niet tot je ouders. Je ouders hadden een accountkantoor. Dus wat deden die documenten daar?’ Vroeg hij.
‘ Geen idee. Interesseert me ook helemaal niets. Mag ik nu naar mijn kamer?’ Vroeg ik weer verveeld.
Karel stond op van de stoel en deed de deur dicht van de keuken. Het leek wel alsof hij bang was dat ik ging ontsnappen.
‘ Nee Siena. Nee. Jij gaat voorlopig nergens heen tot je me de waarheid vertelt.’
‘ Mijn ouders hadden een accountkantoor. Meer valt er niet te zeggen.’ Zei ik zo arrogant mogelijk.
‘ Waarom vallen jullie me nichtje met dit soort zaken lastig? Ze heeft het er al moeilijk genoeg mee. Het is allemaal naar wat er is gebeurt, en jullie maken het er niet beter op!’ Riep Delina verontwaardigt uit.
Het was de eerste keer dat ze gevoel voor me toonde. Ik keek haar dankbaar aan en ze glimlachte naar me. De keukendeur ging open. Een vrouw kwam binnen.
‘ Ik heb nog een vraag: zouden jullie misschien als onze sleutels kunnen inleveren?’ Zei Delina verbitterd tegen Karel.
De vrouw kwam bij ons zitten.
‘ Hallo. Mijn naam is Nina. Ik werk bij de geheime dienst. Ik zou graag alleen met Siena willen praten.’ Zei de vrouw, die blijkbaar Nina heette.
‘ Ik wil dat jullie mijn huis uitgaan.’ Zei Delina.
‘ Moet ik over een halfuurtje met een bevel terugkomen? Of zal ik nu met Siena praten.’ Snauwde Nina naar Delina.
Delina keek Nina boos aan.
‘ Waar wachten jullie nog op?’ Zei Nina bits.
Karel en Delina stonden op. Nina deed de keukendeur achter ze dicht.
‘ Siena, net als in de Italiaanse plaats?’ Vroeg ze vriendelijk.
Mijn ouders hadden me altijd geleerd om niet in psychologische spelletjes mee te gaan, maar ik kon toch altijd doen alsof ik meespeelde?
‘ Ja. Als in de Italiaanse plaats. Waarmee kan ik je van dienst zijn, Nina?’
Nina pakte een recorder uit haar tas en zette hem aan.
‘ Jij bent onze trofee in deze mysterieuze zaak Siena. Vertel me een iets over je ouders.’ Zei Nina.
‘ Wat moet ik vertellen? Ze waren gewoon super lieve ouders! Ik mis ze onwijs.’ Zei ik op mijn meest liefste toontje.
‘ Vertel me eens een herinnering. Eentje waarvan we een impressie zouden kunnen krijgen van hoe lief ze wel niet waren.’ Zei Nina sarcastisch.
Ik dacht diep na en een zeer sterke herinnering kwam naar boven.

Don’t you forget about me van simple minds stond op. Ik liep zachtjes naar beneden. Mijn moeder stond in de woonkamer met een glas wijn in haar hand. Ze huilde. Haar lange bruine krullen glansden in het licht van een lamp. Ze draaide haar hoofd om.
‘ Lieverd, je moet morgen vroeg op. Ga maar weer verder slapen.’ Zei mama.
Ik liep naar haar toe.
‘ Waarom huil je?’ vroeg ik.
‘ Papa is al heel lang weg.’ Snikte mama.
Ik kwam naast haar staan en ze sloeg een schouder om me heen. De telefoon ging en mama nam het niet op.
‘ Misschien is dat papa wel!’ zei ik.
‘ Papa belt nooit als hij op een opdracht is.’ Zei ze.
De deur ging open en papa liep naar binnen. Hij had een wond op zijn gezicht. Mama en ik renden naar hem toe.
‘ Ik maakte me zorgen David! Waar was je?’ Snikte mama.
‘ Het liep uit. Maar ik ben er weer.’ Zei papa.
Hij schoof een lok uit het gezicht van mijn moeder en keek haar stralend aan. Daarna keek hij naar mij, alsof ik zijn meest dierbaarste bezit ooit was.

Maar dat vertelde ik Nina niet. Dat moment was een uniek moment, die ik met niemand wou delen. Het nummer van papa en mama stond op en het was een van de laatste keren dat we als gezin samen met elkaar waren zonder chaos. Die Nina hoefde die mooie herinnering nooit te weten.
‘ Toen papa en mama er waren bij mijn schooltoneelstuk en straalden van trots.’ Zei ik.
Ik ging echt niet meewerken. Volgens mij had ze dat door. Ze keek vermoeid.
‘ Ja. En deden ze nooit geheimzinnig over hun werk?’ Vroeg Nina zo lief mogelijk.
‘ Nee.’ Zei ik standvast.
‘ Enig idee waarom ze soms zo laat thuis waren?’ Vroeg Nina.
Ja, omdat ze bij een geheime organisatie werkten. Niet dat zoiets haar wat aanging.
‘ Ja, ze hadden naast hun gezinsleven ook een sociaal leven.’
‘ Fout. Ze werkten bij een geheime organisatie.’ Zei Nina.
Gelukkig hadden mijn ouders me getraind voor het geval dat mensen naar hun vroegen en zeiden wat hun echte beroep was. Kwaad stond ik op. De stoel viel op de grond. Voor een extra effect gooide ik ook nog een vaas met rozen op de grond.
‘ Hoe durf je valse beschuldigingen over mijn ouders te geven! Scheer je hier weg!’ Schreeuwde ik.
Delina kwam geschokt binnen lopen.
‘ Laat Siena met rust! Ze heeft al genoeg meegemaakt. Nu weg uit mijn huis.’ Zei Delina kwaad.
Nina drukte de recorder uit en liep weg zonder wat te zeggen.
‘ Ik heb goed nieuws. Als je wilt mogen we weer in jouw huis wonen. Ik heb het met een vriendin erover gehad vanochtend. Als we zouden horen dat het weer mocht dan moesten we erheen gaan van haar. Ik ga mijn huis niet verkopen. De keuze is aan jou! Karel vertelde net dat het huis weer vrij is.’ Zei Delina.
Soms vroeg ik me af waarom Delina al haar keuzes door anderen liet beslissen. Ik zou nooit willen dat een anders mens mijn leven besloot.
‘ Ik wil terug naar huis.’ Zei ik vastberaden.
En zo stonden we diezelfde avond voor mijn huis. Met een diepe zucht liep ik naar binnen.

Het was weekend en ik had zoals gewoonlijk niks te doen. Delina was bezig met het huis schoonmaken en ik zat foto’s te bekijken van papa en mama op zolder. Delina zette de cd-speler aan en simple minds klonk hard uit de luidsprekers. De tranen sprongen in mijn ogen. Dat was de laatste cd die mama erin had gestopt. De avond voordat ze overleden. De avond voordat ik ze dood op de grond vond.

‘ Zul je me nooit vergeten?’ Vroeg mama.
Dat vond ik nogal een rare vraag: waarom vraagt een moeder aan een kind of ze haar nooit zal vergeten?
‘ Ik zal je nooit vergeten en papa ook niet.’ Zei ik terug.
Mama ging naast me staan. Ze staarde naar buiten.
‘ Wat er ook gebeurt: we houden van je.’ Zei mama zachtjes.
Ze keek naar me en haar donkerbruine haar glansde weer zoals altijd perfect in het licht. Papa kwam naar beneden en mama keek met stralende ogen naar hem. Er zat een pleister op zijn wond.
‘ De meest belangrijkste vrouwen in mijn leven, naast elkaar. Hier moet ik een foto van maken.’ Zei hij trots.
Hij pakte een camera uit de tas en zette hem op zelfontspanner.
‘ Kaas!’ Zei ik.
‘ Ik ben nog niet klaar hoor. Ik wil ook een polaroid foto!’ zei papa.
Hij pakte de poloraid camera en maakte nog een foto.
‘ Dat was een geweldige fotosessie, maar ik moet morgen vroeg op.’ Zei mama.
Ze gaf ons beiden een kus en liep weg. Papa gaf me de poloraid foto.
‘ Voor als we niet thuis zijn.’ Zei papa.
Ik begon te geeuwen.
‘ Het is Siena bedtijd geloof ik.’ Zei papa.
Hij gaf me een zoen op mijn wang en ik liep moe naar boven. In mijn onderbuik had ik een naar gevoel…
De volgende ochtend wist ik dat er iets mis was. Er klonk geen muziek in huis en ik rook geen koffie. Ik schoot uit bed en liep snel naar de slaapkamer van papa en mama. Ze lagen daar niet. Ik raakte in paniek. Ze deden die avond daarvoor al een beetje raar. Alsof er iets ging gebeuren. Ik schreeuwde hun namen maar ik kreeg geen reactie. Waar waren ze? Ik liep naar de kast in de gang en pakte er voor de zekerheid een pistool uit. Alleen de garage moest ik nog checken. Langzaam opende ik de deur. Het was donker in de garage, dus deed ik de lichten aan. De lichten waren zwak maar gaven mij net genoeg licht om hard te gaan gillen…

Ik schrok wakker. Delina klopte op mijn deur. Zonder op een antwoord te wachten kwam ze binnen.
‘ Ik hoorde je beneden gillen. Is er iets?’ vroeg Delina bezorgd.
‘ Nee, gewoon een nachtmerrie. Is er met jou iets?’ vroeg ik slaperig.
‘ Waar liggen de lakens? De logeerkamer moet even verschoond worden.’ Zei Delina.
Wou ze in de logeerkamer gaan slapen?
‘ Je mag ook gewoon in de kamer van papa en mama slapen.’ Zei ik.
‘ Als jij dat goed vindt… Welterusten.’
Ze deed de deur weer dicht en ik viel weer slaap.

De volgende ochtend werd ik wakker. Heel even dacht ik dat papa en mama er weer waren: het huis rook naar koffie. De vertrouwde geur lokte me naar beneden. Delina stond in de keuken, ze was aan het huilen.
‘ Wat is er?’ vroeg ik.
Snel veegde ze haar tranen weg.
‘ Niks. Koffie?’
Op het aanrecht lag een foto van mama. Voor het eerst besefte ik me dat ik waarschijnlijk niet het enige persoon op aarde was die hun ook miste.
‘ Ik mis haar ook.’ Zei ik.
De tranen begonnen te stromen over het gezicht van Delina.
‘ Ik was zo een slecht zusje. Ze ruimde altijd mijn troep op en zorgde ervoor dat jouw oma nergens achter kwam.’ Snikte Delina.
Ik ging zitten aan de keukentafel en wenste dat mama er was.
‘ Ze hielden zoveel van je Siena. Zoveel…’ snikte Delina.
En ik wist wel dat ze van me hielden, maar het verlies blokkeerde alle gelukkige gedachtes.
‘ Misschien wil je er niet over praten: maar hoe heb je ze gevonden?’ vroeg Delina met rode ogen.
Ik vertelde haar over dat er iets niet klopte en ik naar de garage liep en dat ze daar lagen. Dood. Meer vertelde ik nooit aan mensen. Sommige gedeeltes konden beter geheim blijven.

[b]Ik gilde harder dan ik dacht dat ik kon. Ze waren dood. Dood. Dood. Dood. Hij had het gedaan. De zwarte roos lag er en het was hem eindelijk gelukt. Hij had papa en mama eindelijk dood kunnen maken. Er lag een briefje naast mama. Ik pakte hem op.

Geen tranen Siena, je komt me wel nog tegen.

Stond er op het briefje. Ik begon te huilen. Ik was kwaad en verdrietig. De politie kon er nog niet bij worden gehaald: ik had geleerd alles te verstoppen. Alle wapens, documenten en spullen die het geheim achter ons gezin konden achterhalen. Met tranen verstopte ik alles…
Het voelde alsof ik mijn leven moest verstoppen. Ik moest alle herinneringen weghalen en geheim houden wat mijn leven was.[/b]

Delina durfde me niet meer aan te kijken. Ze miste mama ook en voor het eerst in mijn leven had ik een zielsverwant nodig, ik had iemand nodig waarmee ik iets kon delen.
‘ Ik moet zo naar Nina toe.’ Zei ik.
Delina pakte haar koffie en staarde in de beker.
‘ Aangezien ik nu voor je zorg, zullen er regels volgen. Ik wil niet meer dat je die walgelijke vrouw ziet. Je bent zeventien! Geen dertig. Die Nina behandelt je als een soortgelijk, maar je bent nog een klein meisje.’ Zei Delina met een diepe zucht.
Altijd als ik een band voelde met Delina moest ze het weer verpesten door me te gaan bemoederen.
‘ Ik moet wel. Straks komt de regering achter me aan.’
Ik liep de keuken uit en pakte mijn jas. Delina was mijn tante en zeker niet mijn moeder…

‘ Koffie?’ Vroeg Nina.
Ik knikte ja en Nina schonk koffie in. Haar kantoor was even kil als dat ze zelf was. De inrichting was strak en onpersoonlijk. Nina ging zitten, haar lange vingers klemde de koffiebekers goed vast. Haar nagels leken scherpen en leken een beetje op heksennagels.
‘ Zo…’ Zei Nina.
‘ Ja, waarom moest ik komen?’ Vroeg ik.
Nina glimlachte naar me.
‘ Weet je? Je ouders hebben ooit een deal met ons gesloten. Na hun dood zouden wij mogen beslissen wat er met jou zou moeten gebeuren Siena.
Iedereen kent de regering. Iedereen kan alles opzoeken, denkt men. Iedereen weet dat de regering samenwerkt met andere landen. Mensen weten niet dat we ook samen werken met jongeren.’ Zei Nina.
‘ Sorry. Als jij wilt vragen of ik bij de regering wil werken is het antwoord een duidelijke dikke nee.’
Nina begon te schateren.
‘ Je hebt geen keus. Siena, jij bent een meisje die van avontuur houdt. Mijn aanbod is niet af te slaan. We kunnen jou zo weghalen bij het emotionele wrak Delina. Ik heb het document Siena in handen gekregen.’ Zei Nina op een gemene toon.
Ik sloeg mijn armen over elkaar.
‘ Wat is je aanbod Nina? Over een jaar ben ik toch achttien.’
‘ Wanneer jij achttien bent, wil je niet met mijn aanbod stoppen. Mijn aanbod is groot.’
‘ Ja, zeg het maar.’ Zei ik geïrriteerd.
‘ Over de hele wereld zijn er kinderen zoals jij. Kinderen waarvan de ouders spionnen zijn, detectives, die bij een geheime organisatie werken en zo voort. Al die ouders worden nauwlettend in de gaten gehouden, en de kinderen ook. Soms is er een kind dat eruit springt. Een kind dat perfect voor onze geheime dienst kan werken. Siena, jij bent zo een kind. Jij bent perfect.’ Zei Nina.
‘ Dit klinkt nogal vaag. Vertel maar meer.’
‘ Die ouders maken veel kans op de dood. Dus praten we met hun. In ruil voor geheimhouding en het voorzetten van hun beroep krijgen wij de macht over het kind. Als ze niet meewerken, krijgen ze rechtzaken over sommige praktijken en word hun kind ook van ons. Ze hebben niet veel keuze. Op dit moment zijn er drie jongeren in dit land die onze training volgen. Die training is een soort van school. Er is nog een plekje vrij.’
‘ Dus jouw vraag is of ik naar die school wil?’
‘ Laat me even uitpraten Siena. Het komt daar wel op neer. De persoon die jouw ouders heeft vermoord, zoeken we al jaren. Jij kunt ons erbij helpen. Je krijgt veel vrijheid en geld voor al het werk. Voor het op school zitten natuurlijk niet. Als je de opdracht goed uitvoert, dan pas krijg jij geld. We hebben zelfs een huis voor onze studenten.’ Zei Nina.
Ik dacht na. Op zich was het niet erg.
‘ Als jullie alles met Delina regelen en ik in mijn eigen huis mag blijven wonen, vind ik het best.’
Nina lachte triomfantelijk.
‘ We zullen alles voor je regelen Siena.’

Toen ik weer thuis kwam was Delina weg. Ik liep naar het kantoor van papa en mama toe en ging zitten in papa’s leren stoel. Het rook zelfs nog een beetje naar hem. Of wou ik alleen maar dat de stoel nog naar hem rook? Misschien wou ik wel dat alles zoals vroeger was. Ik wou het liefste dat wanneer ik thuis kwam papa en mama er waren zoals vroeger. Ik voelde me ouder dan dat ik was en voor het eerst voelde ik me echt alleen. Delina wist soms ook niet wat ze met me aan moest en die Nina zat ook alleen maar achter me aan. Aan niemand kon ik vertellen wat ik voelde en wat ik wou. De twee personen tegen wie ik altijd praatte waren ook verdwenen uit mijn leven…

Delina had macaroni gemaakt. Maar mama’s macaroni was altijd veel lekkerder. Het was raar om Delina te zien koken in de keuken waar mama altijd stond. Het voelde vreemd wanneer Delina uit de favoriete beker van mama dronk. Soms voelde het alsof Delina en ik dichter bij elkaar kwamen, soms voelde het alsof Delina de plaats van mama innam. Maar zij was ook maar een mens en even eenzaam als dat ik was. We zwegen tijdens het avondmaal en Delina keek me elke keer bezorgd aan.
‘ Hoe was het bij Nina?’ Vroeg Delina voorzichtig.
Ik haatte het als ze tegen me praatte alsof ik van porselein was. Niets kon me immers breken, zelfs de dood niet. Waarschijnlijk had ze dat nog niet door.
‘ Ik ga naar een andere school. Ze hebben een school voor me aangeraden. Nina had het eigenlijk over een school van de regering.’ Zei ik.
Delina speelde met haar eten.
‘ Van mij mag dat niet. Ik wil niet dat je nog naar hun gaat.’ Zei Delina.
Ik fronste met mijn wenkbrauw en voelde woede aankomen.
‘ Ik bepaal zelf wat ik doe.’ Zei ik boos.
Delina keek nerveus. We hadden nog nooit echt een discussie gehad.
‘ Ik zorg nu voor je. En ik wil het niet.’ Zei Delina.
Ik schoof van de tafel af en hield mijn armen over elkaar.
‘ Jij zorgt voor me, maar je bent wettelijk mijn verzorger niet. Nina en haar collega’s zijn dat. Jij hebt helemaal niets over me te zeggen.’ Schreeuwde ik.
Delina keek kwaad.
‘ O nee? Wat doe ik hier dan? Vertel mij eens wat ik hier doe! Mijn leven is ook compleet veranderd. Denk je soms dat ik alles altijd leuk vindt? Mijn zus is weg en elke keer als ik naar je kijk zie ik haar!’ Zei Delina kwaad.
‘ Hou toch je mond. Jij was degene die mama heeft laten vallen. Nu is ze weg en ze miste je altijd. Jij bent mijn moeder niet, dus je hebt helemaal niets over mij te zeggen!’
Met die woorden stormde ik naar mijn kamer toe. Ik sloeg hard de deur dicht en begon te huilen. Na een uur kwam Delina even naar boven en zei me welterusten. Ik negeerde haar. Delina drukte beneden op een lichtknopje en ik liep zo zachtjes mogelijk de trap af. Beneden pakte ik mijn jas en ik liep weg.

De begraafplaats van papa en mama zag er treurig uit. Het regende en mijn mascara lag inmiddels verspreid over mijn hele gezicht. Er lagen geen bloemen. Het was alleen maar een kille plek waar twee mensen lagen. Ik wou de aanwezigheid van papa en mama weer voelen. Zonder dat ik er wat aan kon doen begon ik te huilen. Tranen biggelde over mijn wangen en de eenzaamheid sloeg weer toe. Wie was ik zonder hun? Ik viel in elkaar op het natte gras en keek alleen maar naar de grafstenen. Zou ik dood beter af zijn? Zou ik hun dan weer zien? Niemand wist hoe ik me voelde en hun wisten het altijd. Ik hoorde iemand achter me en het interesseerde me niks. De persoon kwam naast me staan en sloeg een schouder om me heen. Het was Delina. Ze ging ook zitten op het gras en alle beelden van de begrafenis kwamen weer terug. Ik begon nog harder te huilen. Eigenlijk was ik gewoon moe van alles. We bleven zitten met zijn tweeën. Allebei staarden we naar het kille graf.
‘ Sorry, als ik soms geen goede moeder voor je ben. Ik schrok me net wild toen je niet in je bed lag’ Zei Delina.
Ik schrok, wou ze de plek van mama inpikken?
‘ Ik heb nooit aan je gevraagd of je mijn moeder wilt zijn Delina!’ zei ik kwaad.
Ik liep bij Delina weg, en keek niet achterom.

Delina kwam veel later thuis dan mij. Ze riep me, maar ik deed alsof ik het niet kon horen. Elk ander meisje had een vriendin opgebeld. Ik had geen vrienden meer, die konden niet tegen mijn geheimen.

‘ Ik ken je al sinds de kleuterklas! Waarom zitten we de laatste tijd bijna nooit meer bij jou thuis Siena?’ vroeg Isabella.
‘ Omdat het niet kan.’ Zei ik nors terug.
‘ Mijn ouders zitten middenin een scheiding. We moeten nu het geschiedenisproject afmaken. Bovendien heb ik jou ouders lang niet meer gezien.!’ zei Isabella
Ik haalde mijn schouders op en keek Isabella onverschillig aan.
‘ Is er iets thuis aan de hand?’ Vroeg Isabella bezorgt.
Er was niks aan de hand, maar papa en mama hadden door een grote opdracht het hele huis als kantoor gemaakt. Er was een moord gepleegd in een huis en ons hele huis diende als reconstructie.
‘ Mijn ouders willen het niet.’ Antwoordde ik.
Isabella begon te fronsen en keek een beetje kwaad.
‘ Ik weet wanneer je liegt. Je liegt de laatste tijd te vaak. Bel me maar als je eindelijk de waarheid kunt spreken. Tot die tijd hoef je niet meer tegen me te praten.’

En Isabella sprak ik nooit meer en zag ik nooit meer levend,. De laatste keer dat ik haar had gezien was in haar begraafkist.

Delina riep nog een paar keer na boven. Na een lange tijd gaf ze het pas op. Mijn telefoon ging en ik was verbaasd. Niemand belde me ooit op. Nieuwsgierig drukte ik op het groene knopje.
‘ Hallo, met Siena.’
‘ Je spreekt met Nina.’
Op dat moment had ik spijt dat ik had opgenomen.
‘ Je kunt morgen beginnen. Om half negen wordt je opgehaald.’
‘ Ja, en wie zegt dat ik naar die school wil Nina?’
‘ Siena. Kindje toch, moet ik je weghalen bij emotioneel wrak Delina?’ Vroeg Nina gemeen.
Dat klonk niet zo erg, maar dan moest ik weg uit huis.
‘ Ik zorg ervoor dat ik klaar sta.’ Zei ik terug.
‘ Tot morgen.’
Nina hing weer op en ik liet me op bed neervallen.[/i]

Woow, lang stuk!
Maar superleuk joh! Paar spelfoutjes, me = mijn bijvoorbeeld, bezorgt = bezorgd.
maar verder ziet het er goed uit =)

He heb ik mn spellingscontrole weer niet na gekeken:P

Iemand anders nog tips/reacties?

woooow het is echt een lang stuk, ik denk dat je het een beetje in stukjes moet verdelen want het verhaal is wel interessant, maar ik denk niet dat veel mensen er aan willen beginnen als ze die lap tekst zien, niet gemeen bedoeld maar je snapt me wel.
verder is het wel een boeiend onderwerp ben wel benieuwd naar meer

Interessant en vernieuwend verhaal, daar hou i kvan! (:
Paar spellingsfoutjes… maar niet zoveel dat het écht vervelend wordt. Misschien kun je er op letten dat je wilde gebruikt ipv wou. (;

2. Het begin van een nieuw leven.

[i]Stipt om half negen stond er iemand voor de deur. Delina zwaaide me nog na, maar ik deed alsof ik het niet zag. De chauffeur deed de deur voor me open en ik stapte in. Hij zei niks en begon te rijden. Binnen tien minuten waren we er al. De chauffeur deed de deur weer open. Nina wachtte bij de ingang van een groot wit gebouw. Ik liep naar Nina toe.
‘ Goedemorgen Siena. Welkom bij je nieuwe leven.’ Zei Nina blij.
Ik antwoordde met een grom. In de ochtend had ik altijd een groot ochtendhumeur.
Nina liep naar binnen en ik liep achter haar aan.
‘ Zoals je kunt zien is dit een groot gebouw. De school zit in het bijgebouw en onze studentenwoning ligt van het gebouw af. Je komt altijd binnen via dit gebouw. Om bij een ruimte te komen heb je een pasje nodig. Op de begane lijkt het een normaal kantoor, maar de rest is streng beveiligd.’ Zei Nina.
Ze keek naar me of ik het nog volgde en ik knikte met mijn hoofd. Nina liep snel en ik moest bijna rennen om haar bij te houden. Nina liep naar een grote glazen deur die naar een grote tuin uitliep. Ze haalde ergens een pasje langs en de deuren schoven open. In de tuin stonden overal stoelen en tafels. Buiten zaten een paar mensen met laptops en koffie.
‘ Goedemorgen Nina.’ Zei een jonge vrouw.
Nina glimlachte en liep door. Achter de tuin stond een schattig gebouw.
‘ Dit is je school.’ Zei Nina.
Nina haalde weer ergens een pasje langs en weer gingen de deuren open.
Ik dacht dat ik niet nerveus zou worden, maar ik werd het toch. Een meisje stond achter de receptie te bellen.
‘ Wat heb ik nou gezegd Maya? Niet bellen met de receptietelefoon.’ Zei Nina streng.
Het meisje rolde met haar ogen.
‘ Ja, ik moet ophangen.’
Ze hing op en bekeek me van top tot teen.
‘ Is dit de nieuwe?’ Vroeg het meisje arrogant.
‘ Ja, dit is Siena.’
Ik besloot actie te ondernemen en ik stak mijn hand naar voren.
‘ Hoi, ik ben Siena.’ Zei ik zo normaal mogelijk.
‘ Dat zei Nina net inderdaad. Ik ben Maya.’ Zei Maya.
Ze stak geen hand naar me toe en bekeek mijn hand alsof het een stuk rotte vis was. Ik liet mijn hand weer zakken en Nina liep weer door.
‘ Er is nog een jongen en een meisje. Die zijn waarschijnlijk nog in de lounge.’ Zei Nina.
We kwamen uit bij een schuifdeur en de twee andere leerlingen zaten op een bank koffie te drinken.
‘ Goedemorgen.’ Zei Nina vriendelijk.
Het meisje stond op toen ze me zag en schudde mijn hand.
‘ Hoi, ik ben Lilly.’ Zei het meisje.
Ze had blond haar en felgroene ogen. De jongen volgde haar voorbeeld en schudde mijn hand ook.
‘ En ik ben Matthew.’ Zei een jongen met blauwe ogen en donker haar.
Matthew mocht er duidelijk wezen…
‘ Mijn naam is Siena.’
Lilly ging weer zitten, Matthew bleef staan.
‘ Koffie?’ Vroeg hij.
Ik knikte dankbaar ja en hij ging koffie zetten.
‘ Nou, ik zie jullie straks wel. Jason komt jullie straks wel ophalen.’ Zei Nina.
En weg was Nina. Ik ging naast Lilly zit en haar felgroene ogen keken me diep aan.
‘ Er is nog een meisje: Maya.’ Zei Lilly.
‘ Ja, die zag ik net al.’ Zei ik verlegen terug.
Matthew kwam met mijn koffie aanlopen.
‘ Maya, de ijskoningin.’ Grinnikte hij.
Matthew gaf me de koffie.
‘ Dankjewel. Wat gaan we eigenlijk zo doen?’
Maya kwam binnenlopen en pakte ook koffie.
‘ Dat merk je vanzelf wel.’ Snauwde Maya.

En of ik het merkte! De eerste drie uren kregen we schietlessen. We werden bij de oefenvelden afgezet. Jason vertelde ons instructies. Ik pakte een pistool en hij kwam naast me staan.
‘ Heb je al eerder een pistool gebruikt?’ vroeg Jason.
‘ Mijn ouders hebben me al veel geleerd.’ Zei ik.
We moesten op poppen schieten. Het was niet de bedoeling om ze te vermoorden, maar alleen om de poppen te verwonden. Maya keek alleen toe, ze was net naar de manicure geweest.
Lilly was er niet zo goed in en Matthew wel.
‘ Begin maar Siena.’ Zei Jason.
Ik hield mijn pistool voor me en richtte op een pop. Kogels vlogen uit het pistool. Lilly en Matthew keken me alleen maar zwijgend aan.
‘ Zo nieuwe, jij hebt duidelijk je voorscholing al gehad.’ Zei Maya verveeld.
Jason keek me vol verbazing aan.
Daarna hadden we communicatietechnieken. Nina gaf die lessen. Ze legde uit wat je moest doen als iemand je in zijn of haar macht had.
‘ Probeer altijd het spelletje mee te spelen is de vuistregel. Pak daarna zelf de controle.’ Zei Nina.
We deden wat rollenspellen en weer kon ik het.
‘ Ik weet niet waar jij dit allemaal hebt geleerd, maar die docenten wil ik ook.’ Zei Matthew.
Ik snapte de hele tijd niet wat ik nou op die school deed. Het meeste kon ik al en was oud nieuws. Lilly en Matthew waren heel aardig, maar Maya was simpelweg gezegd een trut. In de pauze zaten we in de grote tuin, maar Maya was nergens te bekennen.
‘ Wat vindt je ervan?’ Vroeg Matthew nieuwsgierig aan mij.
‘ Van deze school? Ik snap de functie er niet van. Ik kan al perfect met pistolen omgaan en waarom leer je jongeren dat?’
Lilly keek op van een tijdschrift en fronste haar wenkbrauwen.
‘ Heeft echt niemand je wat meer vertelt?’ Vroeg ze.
Ik schudde nee en ze legde haar tijdschrift weg.
‘ We worden hier voorbereid op opdrachten.’ Zei Lilly.
Ik keek haar verward aan.
‘ Opdrachten, zoals in de jongen zoeken die jouw ouders heeft vermoord. We worden getraind tussen de opdrachten door. We krijgen een opdracht en als die is opgelost trainen we een week en krijgen we weer een nieuwe.’ Zei Lilly.
‘ Hoe weet jij wat er met mijn ouders is gebeurd?’
‘ Nina. We zijn al langer met die gast bezig en toen kwam jij op de agenda.’ Zei Matthew nuchter.
Ik begon te spelen met mijn broodje en Nina kwam naar buiten lopen. Mijn eetlust verdween gelijk.
‘ Jullie pauze is al een kwartier voorbij. Opschieten, en Siena moet met mij mee.’
Matthew en Lilly stonden op. Ik bleef zitten.
‘ Waar wacht je op?’ Vroeg Nina geïrriteerd.
‘ Ik wil nog roken.’ Zei ik nors.
Nina ging naast me zitten.
‘ Je moet in topvorm zijn. Altijd. En met nicotine gaat het moeilijk.’ Zei Nina streng.
Ik pakte mijn sigaretten en stak er brutaal eentje op. Nina slaakte een diepe zucht.
‘ We moeten eens praten over de opdracht.’ Zei Nina.
‘ Het zoeken en vinden van degene die mijn ouders heeft vermoordt. Ik krijg het idee dat ik als lokaas wordt gebruikt.’ Zei ik.
Nina begon zich een beetje te irriteren.
‘ Ik heb informatie van je gekregen.’ Zei Nina.
Ze pakte uit haar tas allerlei mappen.
‘ Is het niet al genoeg dat je in het leven van mijn ouders aan het graven was?’ vroeg ik kwaad.
Nina sloeg een map open en negeerde me.
‘ Je kunt het ook aan mij vragen als je iets wilt weten.’ Gromde ik.
Ze sloeg een paar pagina’s verder en schoof een brief naar me toe. Het was van school. Ik pakte de brief.

Siena was altijd een heerlijke leerling om in de klas te hebben, ondanks dat ze vaak rebels was en tegenstrijdig. Siena trok veel om met Isabella, maar in de vierde niet meer. In de derde had ze nog wat vrienden, maar ze isoleerde zich steeds meer. Na de dood van Isabella staart ze alleen nog maar naar de plek waar Isabella vroeger zat.

Mijn oude mentor had het geschreven. Vier jaar lang gaf hij me les. Ik staarde naar het stukje papier. Het liefst vergat ik altijd dat Isabella dood was.
‘ Weet je wat het is? Ik doe gewoon mijn werk. Een van mijn taken is jullie begeleiden en dat eist ook veel psychologisch werk. Het eerste wat me opviel was dat je altijd je mondje klaar had. Voordat jij het huis weer in mocht heb ik je kamer onderzocht. In je kast vond ik een foto, maar toen ik je zag was je al wat ouder.’ Zei Nina.
Ze had de foto van mij en Isabella gezien. Toen zaten we in de tweede.
‘ Jouw leven heeft een hele dichte band met de dood. De dood achtervolgt je, maar jij Siena weet steeds weer te ontsnappen.’
Ik drukte mijn sigaret uit en pakte de map. Nina hield me tegen.
‘ Als je alles over je leven al weet, waarom wil je dit dan nog lezen?’ vroeg Nina.
Nina pakte de map en stopte het weer in haar tas. Ik stond weer op.[/i]

lijkt me leuk ! lekker mysterieus. snel verder !

ik ga hem wel volgen ik vind het leuk

oe leuk! ik volgde de binnekant en de buitenkant ook al maar dit vind ik gelooof ik zelfs leuker! :wave:
snel verder x

Een ding die me opvalt (heb niet het niet gelezen, maar beetje globaal):
Als iemand wat zegt is het:
‘Blablabla,’ zei blabla.

En niet:
‘Blablabla.’ Zei blabla.

Vervolg 2

[i]‘ Voortaan, als je iets wil weten, vraag je het maar aan mij.’ Zei ik verbitterd.
Nina bleef zitten en keek me lang aan.
‘ Je loopt weg voor iets Siena, en alleen jij weet waarom. Alleen om dit gesprek te voeren ben ik hier niet gekomen. Eigenlijk kwam ik je van alles vertellen over je opdracht. Misschien zie ik je zo nog wel.’
Ik liep weg bij Nina. Had ze gelijk? Matthew en Lilly zaten voor de school in de zon.
‘ We hebben een uurtje vrij. De docent heeft een spoedvergadering.’ Zei Matthew toen die me aan zag komen lopen.
Ik ging naast hun zitten en deed een zonnebril op.
‘ Waar is Maya?’ Vroeg ik nieuwsgierig.
‘ Waarschijnlijk koffie aan het drinken met haar elite vriendinnetjes.’ Zei Lilly.
‘ Ondanks dat ze het terrein niet stiekem mag verlaten in schooluren.’ Grinnikte Matthew.
‘ Dus ik mag nu niet zomaar naar huis?’ vroeg ik geschokt.
Lilly sloeg haar armen over elkaar en draaide haar hoofd naar me om.
‘ Nee. Dat is te gevaarlijk. Die auto waarin je naar school wordt gebracht heeft ook kogelvrije ramen.’ Zei ze.
We zaten nog een tijdje in de zon, tot Nina naar ons toekwam en ons vrij gaf.

Delina was niet thuis en eigenlijk was ik daar heel blij om. Delina stond gelijk aan ruzie. De huistelefoon ging en ik nam op.
‘ Hallo met Siena.’
Aan de andere kant van de lijn was het stil.
‘ Hallo?’ zei ik.
‘ Met je tante Suzanne.’
Ik bleef stil. Mijn familie had ik voor het laatst gezien bij de begrafenis.
‘ Hoe gaat het met je?’ Vroeg Suzanne bezorgt.
‘ Goed en met jullie?’ Zei ik maar terug.
‘ Met ons gaat alles ook goed. We hebben je vaker gebeld. Elke keer werd er niet opgenomen of nam iemand van de politie op. Het is fijn om je stem weer te horen. Het spijt ons allemaal dat we zo lang niets van ons hebben laten horen. Gaat alles ook goed met Delina?’
‘ Denk het wel. Ze is niet thuis.’
Ineens miste ik alle weekenden die ik bij Suzanne had doorgebracht. Suzanne had een groot huis. Haar man was vaak weg en ze had een klein dochtertje die nu al vier was.
‘ Lijkt het je weer leuk om een weekendje bij ons te logeren?’ Vroeg Suzanne.
‘ Ja!’ riep ik blij.
Suzanne begon te lachen aan de andere kant.
‘ Het is zo fijn om je stem weer eens te horen Siena! Ik vind het alleen nog fijner om je te zien. Wanneer kun je?’
‘ Dit weekend?’ Vroeg ik.
‘ Moet ik je ophalen?’
‘ Nee, ik kom wel met de trein. Anders moet je zo heen en weer reizen. Ik kom vrijdag wel uit school. Ik kan om vijf uur op het station staan.’
‘ Is goed lieverd. Tot vrijdag.’
Suzanne hing weer op en ik maakte een sprongetje van blijdschap. De voordeur ging open en ik hoorde de hakken van Delina galmen door de gang. Ze liep de woonkamer in.
‘ Hoi.’ Zei Delina.
‘ Hoi.’ Zei ik terug.
Ik ging op de bank zitten en deed de tv aan. Delina liep weer weg, maar het kon me allemaal niets schelen. Voor het eerst sinds tijden viel ik niet uit slaap na school. Delina was ook erg verrast dat ze me nog wakker aan trof, na een paar uur.
‘ Het eten is klaar.’ Zei ze.
Ik liep naar de keuken. Delina had lasagne gemaakt. Ik speelde een beetje met de lasagne.
‘ Lust je geen lasagne?’ vroeg Delina.
‘ Nee. Alleen die van mama.’
Delina liet haar vork op haar bord vallen. Haar gezicht liep rood aan van verdriet en woede.
‘ Jij wilt absoluut niet dat ik de plaats inneem van je moeder. Je vergelijkt me wel continu met haar! Ik doe zo hard mijn best, maar je waardeert het absoluut niet. Ik kan nu ook die Nina opbellen, en vragen of je niet bij die school kan wonen!’ tierde Delina.
Ik bleef spelen met mijn eten en zei niks terug.
‘ Elke dag doe ik mijn best. Elke dag. Een heel stuk van mijn leven heb ik weggedaan. Zie je dan niet in dat ik mijn best doe. Je wilt het gewoon niet zien. Dat is het.’
Nu het was het de tijd van Delina om van tafel weg te lopen en naar boven te stormen. Ik bleef zitten aan de keuken tafel. Delina hoorde ik de rest van de avond niet.

De auto kwam me weer ophalen en de chauffeur zei weer niets. Ik ging zitten, staarde naar de bomen, die vol in de bloei zaten. Nina wachtte deze ochtend niet op me. Waarschijnlijk was dat een eenmalige actie. Lilly stond voor de ingang.
‘ Goedemorgen. Hier is je pasje.’ Lilly overhandigde me een pasje.
‘ Goedemorgen.’ Zei ik terug.
We liepen naar het schoolgebouw toe en Maya stond weer te bellen.
‘ Nee oma, ik weet niet waarom mijn creditcard het niet doet. Die schoenen waren zo mooi, ik moet ze hebben.’ Zei Maya verwendt aan de telefoon.
Ze keurde ons geen blik waardig. Lilly stapte het lokaal binnen en ging zitten. Er stonden twee banken en ik ging naast haar zitten. Matthew kwam binnen met Nina.
‘ Vandaag geef ik jullie weer les.’ Zei Nina streng.
Lilly zuchtte zachtjes en Matthew’s gezicht betrok. Maya kwam ook naar binnen en keek chagrijnig naar Nina.
‘ We beginnen met Nederlands.’ Zei Nina.
‘ Krijgen we ook Nederlands?’ Vroeg ik verbaasd.
Nina gaf ons allemaal boeken, papier en pennen.
‘ Ja, jullie algemene ontwikkeling is ook belangrijk.’ Zei Nina.
Ik deed het boek open en viel al in slaap bij de gedachte aan Nederlands!
‘ Ga allemaal maar naar pagina dertig en maak de opdrachten.’ Zei Nina.
En zo kregen we drie uur lang saaiheid.
In de pauze ging ik weer bij Matthew en Lilly zitten. Ik plofte neer. Maya kwam er ook aanlopen en ging bij ons zitten. Ze zei niets en las een tijdschrift. Ik besloot maar sigaretten te pakken en bood iedereen er eentje aan. Lilly hoefde er geen een.
‘ Eigenlijk was ik gestopt tot Nina ooit tegen Matthew zei dat ze liever niet heeft dat we roken.’ Zei Maya.
Nina kwam er aanlopen en keek afkeurend naar ons, gelukkig begon een man tegen haar te praten.
‘ Het lijkt wel alsof Nina er altijd is.’ Zei ik.
Matthew begon te lachen.
‘ Nina is er ook altijd.’ Grinnikte Lilly.
De man was klaar met het gesprek en Nina kwam naast ons zitten. Ze begon te kuchen door de rook en we negeerden haar. Nina begon een heel gesprek over de rest van de dag, maar haar woorden bereikten me niet.[/i]

Daar moet je wel op letten, maar voor de rest vind ik het een hartstikke leuk verhaal!
Alleen gaat het soms een beetje snel, maar dat is maar net hoe je het zelf wilt. :slightly_smiling_face:

het is een vet oud verhaal van mij haha, maar mischien dat het wel een beetje snel gaat.

je bedoelt dat je alles al op de pc hebt, het hele verhaal? waar blijven de stukjes :grinning_face_with_smiling_eyes:

Haha hij staat inderdaad voor heeeeel veeel paginas op mn pc, zal vanavond weer wat posten.

:grinning: stukjee :$?

De hele week leefde ik naar het weekend toe. Ik liet een briefje achter voor Delina en ging richting het station. Voor het eerst sinds maanden ging ik weer met de trein. Op het station was iedereen net onzichtbaar voor elkaar. Mensen renden en stootten tegen elkaar op. Rustig liep ik naar de trein. Ik had nog zat tijd en keek om me heen naar alle haastige mensen. Via de roltrap ging ik naar boven en de trein stond er al. Het was niet druk en ik had al gauw een plekje bemachtigd. Buiten was het donker aan het worden. Een man ging tegenover me zitten en keek me lang aan. Ik draaide mijn gezicht naar de donkere lucht. De trein bewoog en ik kon niet wachten tot ik weer bij Suzanne was! Met mijn mp3 speler aan viel ik in slaap.
De trein stopte en ik schrok wakker.
‘ Dames en heren. Excuses voor dit ongemak. We weten niet wat er aan de hand is maar blijf vooral kalm.’
Slaperig deed ik mijn ogen open. Het was pas vier uur. Mensen begonnen te smoezelen en de griezelige man was alweer weg. Ineens viel het licht uit en was het donker. We stonden vast in een tunnel en een vrouw begon te gillen.
‘ Dit is toch geen aanslag?’ hoorde ik iemand fluisteren.
‘ Nee, sorry. De trein staat stil. Ik heb geen idee.’ Hoorde ik weer iemand anders zeggen.
Mijn mobiel begon te trillen en ik haalde hem uit mijn broekzak. Het was een sms’je met een nummer die ik niet kende.
Verrassing, was het enige wat erin stond. Ik sms’te terug.
Sorry, verassing?
Ik klapte mijn telefoon weer dicht. De telefoon trilde weer.
Ja Siena. Verassing.
Is het niet naar?
Als je ergens zin in hebt, maar het werkt niet mee?

Wat was dit voor een grap? Ik besloot maar niet meer te reageren. Het was nog steeds donker in de trein. Weer trilde mijn telefoon en met een zucht las ik het sms’je.
Siena, als ik jou was zou ik maar meedoen.
Ik heb wel zin in een spelletje.
Speel je mee?

Ik had absoluut geen zin in een spelletje. Wie stuurde me die sms’jes? Het kostte me alleen maar beltegoed.
Wie ben je?
Welk spel?
Ik heb geen zin in spelletjes.

Stuurde ik maar terug.
Ik ben je ergste nachtmerrie.
Ik bepaal de regels.
Leren ze je dan niets op die school?
Leert Nina je dan niets?

Wie kon ooit mijn ergste nachtmerrie zijn? Behalve natuurlijk degene die mijn ouders had vermoord. Die kon nooit weten waar ik was! Toch? Ik reageerde niet meer. Blijkbaar dacht de anonieme sms-er daar anders over.
Siena, doe maar mee.
Of moet ik ervoor zorgen dat je Suzanne ook dood aantreft?
Samen met die schattige dochter van haar?
Met een zwarte roos?
Of zal ik er nu een bos zwarte rozen van maken?

Mijn adem stokte in mijn keel. Op school had Nina me geleerd altijd mee te doen met het spel van de ander. Zorg daarna voor controle en dat jij de macht krijgt.
Ik doe mee.
Leg de regels eens uit.

Ik drukte op verzenden en besefte me dat ik niet zo snel de macht zou kunnen krijgen in dit spel.
Mooi, je beseft dat je mee moet doen.
Het is een zoek spel.
Binnen twee minuten moet je een zwarte roos vinden.

Binnen twee minuten?
En waar moet ik beginnen?
De trein is lang.
Hoe kon hij of zij ooit weten wanneer de twee minuten om waren?
Dat wordt rennen Siena.
En de twee minuten gaan nu in.

Ik stond op van mijn stoel en rende door alle coupes heen. Het was donker, en in het donker kon ik de roos natuurlijk nooit vinden. Ik raakte buiten adem.
Dit was een test.
Het is onmogelijk om iets te vinden in het donker.
En probeer Nina maar niet te bellen om hulp.
Dit ging om macht en binnenkort ben je in mijn macht.

Ik stootte tegen een stoel op en ging er zitten. Zover ik iets kon zien was de rest van de coupe leeg. Ik leunde met mijn hoofd naar achter. Iemand kwam binnenlopen.
‘ Hoi Siena.’ Zei een jongen.
k probeerde niet paniekerig over te komen en bleef stil zitten.
‘ Het is jammer dat ik je niet kan zien. De laatste keer dat ik je echt goed bekeek was je in slaap. Die nacht kun je je vast nog wel herinneren.’ Zei de jongen.
‘ Dus je bent een jongen? Je hebt al genoeg gedaan. Kun je mij en mijn familie niet met rust laten?’ Vroeg ik met een bibberende stem.
De jongen begon te lachen en ik voelde dat die naast me kwam zitten. Ik kwam al in een zelfverdedigende houding maar de jongen duwde me weer naar achter.
‘ Probeer jezelf maar niet te verdedigen Siena. Ik heb wapens en jij enkel jezelf.’ Grinnikte de jongen vals.
Ik begon te trillen.
‘ Zenuwen? Daar had je moeder anders nooit last van.’ Zei de jongen.
‘ Hou je mond over mijn moeder en gedraag je als een echte man.’ Zei ik kwaad.
De jongen kwam nog dichterbij zitten. Ik voelde zijn adem in mijn nek.
‘ Je grote mond heb je niet verloren. Al was je op school wel een muurbloempje. Dat is zonde van zo een knap meisje.’ Zei de jongen.
Hij legde zijn arm op mijn knie.
‘ Zo voelden mijn ouders zich ook. Zonder macht, maar in de macht van mensen die ze kenden. Ze liggen nu onder de grond en daar heb ik ook een plekje voor jou gereserveerd.’
Ik durfde niets meer te zeggen en er sprongen tranen in mijn ogen.
‘ Een mooi plekje naast je ouders. Weet je wat grappig is? Jij lijkt zo erg op je moeder. Meer dan je denkt. Je lijkt ook erg op je vader. Die ogen van jou… Weet je? Ik heb gezien hoe jou ouders mijn ouders neerschoten. Ik was verstopt in huis, machteloos.’
Hij hield van macht en nu had hij het eindelijk. Zijn vingers kwamen langzaam omhoog.
‘ Wraak is zoet, Siena, al hoop ik dat die van mij bitter zal smaken.’ Lachte de jongen.
Zijn vingers kwamen nog hoger en pakte mijn kin vast.
‘ Tong verloren?’ Fluisterde de jongen in mijn oor.
Ik deed mijn gezicht de andere kant op, maar de jongen trok mijn gezicht weer zijn richting op.
‘ Ik vroeg wat.’ Zei de jongen.
‘ Wie ben je?’ Vroeg ik met tranen.
De jongen lachte weer.
‘ Je stem komt me zo bekend voor.’ Zei ik zachtjes.
‘ Wie ik ben is een raadsel.’
De jongen stond weer op.
‘ Siena, tot snel.’
Ik hoorde zijn voetstappen wegdwalen en een deur opengaan. Ik begon te huilen. De trein kwam weer in beweging en ik haalde de mascara strepen van mijn gezicht af. Hij was dichtbij en het ging te snel. Zijn stem kwam me zo bekend voor en op een rare manier voelde ik me vertrouwd bij hem. Ik pakte een spiegeltje uit mijn tas en fatsoeneerde mezelf een beetje. Suzanne mocht hier nooit achterkomen.