een nieuw begin (doorgaan?)

hee, ik lees altijd verhalen op girlscene en nu wou ik zelf ook een verhaal gaan schrijven . en ik ben nogal slecht met gramatica dus je kan me gerust verbeteren, ik hoop dat jullie ht wat vinden dus reacties graag (A)

opnieuw zag ik alles voor me, hoe mijn leven was verwoest en hoe machteloos ik was . Ik had niks kunnen doen dat was nog het ergste geweest. Mijn gedachte gingen terug naar die avond twee weken geleden en er drupte tranen over me wangen. De man naast mij in het vliegtuig keek me raar aan, maar ik was te diep in gedachten verzonken om daar aandacht aan te besteden. Was ik die avond maar niet gegaan “ the big party” het zou de avond van me leven worden een avond om nooit te vergeten. Niet te weten dat het uiteindelijk de ergste avond van mij leve tot nu toe zou worden , en weetje het was ook de beste avond van me leven tot dat we om een uur of drie naar huis fietsen kim zou bij mij blijven slapen. Toen we een paar straten van ons huis vandaan waren zagen we meteen dat er iets mis was , er hing een grijs zwarte rook in de lucht en een brand lucht. Toch een beetje angstig fietsten we de straat in . Er drupte nu nog meer tranen over me wangen en ik keek naar buiten , ik wou geen vragen en geen medelijden maar ik kon aan niks anders denken. Het was ons huis waar die lucht en rook vandaan was gekomen , ons huis het was goed te zien dat er een grote brand was geweest. Ik zag me ouders niet en me zus ook niet ik raakte helemaal in paniek , als ze leefde hadden ze me gebeld al die vreemde mensen kennen mijn nummer niet maar hun wel. Alles werd zwart voor me ogen , toen ik weer bijkwam stonden een paar van de brandweermannen die nog aan het nablussen waren om me heen, kim was er en nog een man die ik niet kende was later een dokter bleek te zijn. Vanaf dat moment ging te tijd heel snel, ik had geen familie waar ik bij in wou trekken, we hebben niet zo sterke band ze snappen me niet. Ik wou het liefst naar het buitenland weg van alles een nieuw leven beginnen het proberen te verwerken en ik wist nu al dat , dat in Nederland niet zou lukken. Er was een optie , er was een Nederlandse familie die een aantal jaren een pleegdochter hadden gehad , een aantal jaren later kregen ze zelf kinderen een tweeling een dochter een zoon . Toen de pleeg dochter weer terug geplaatst kon worden naar haar eigen huis besloten ze te emigreren naar Engeland. Die mensen ‘familie Jansen’ hadden nog steeds contact met de organisatie die alles regelden en ze wouden me graag hebben. En zo zit ik twee weken later in het vliegtuig op weg naar Engeland , op weg naar een nieuw leven en op weg naar mensen waarvan ik alleen van de ouders een foto heb gezien.

up reacties ?

iemand ?

Zo had ik het gedaan,
je zei dat ik je mocht verbeteren dus doe ik dat ook :stuck_out_tongue:
Maargoed, ik vind het een leuk verhaal!
Dus zeker doorgaan en ik ga hem volgen :wink:

`xxxxx

dankjwel :grinning: eindelijk iemand :slightly_smiling_face:
ja mag hoor ik ben dyslectisch (weet geen eens hoe je dat spelt) op spelling gramatica en woordbeeld XD

xx

Daar stond ik dan helemaal alleen , en geen idee waar ik heen moest . Ik zag nergens de familie Jansen waarschijnlijk waren ze er wel maar herkende ik ze niet , ik hoopte maar dat ze mij wel zoude herkende . Ik was al serieus aan het nadenken wat is zou gaan doen tot dat er meisjes van een jaar of zeventien op me af kwam, een jaar ouder dan mij dus gokte ik. Ze kwam dichter bij en vroeg een beetje verlegen “ben jij elise “ en ik antwoorden dat ik dat inderdaad was. Ze wenkte naar een groepje mensen een jongen en ze kwamen langzaam naar ons toegelopen. Je kon duidelijk aan de gezichten aflezen dat ze zich afgevraagd hadden met wat voor soort meisje ze temaken kregen. De organisatie had me beschreven als een lief , beschaafd meisje maar dat zegt natuurlijk niks. Maar ik geloof dat de eerste indruk wel goed was, verlegen stelde ik me voor. De vrouw bleek Anne te heten en haar man oliver. Toen kwam het meisje aan de buurt
“hi ik ben Laura ik hoop dat je, je snel thuis gaat voelen”
‘ hi dankjewel ik hoop het ook ‘
ik vond haar nu al aardig , ze zag er ook leuk uit met van die typisch engelse kleding en kort glanzend blond haar en grote groende ogen. Ik zelf heb donker bruin krullend iets langer dan half lang haar met bruine ogen . Ik hoorde Laura haar broer jamie roepen die aan het bellen was zo te zien luisterde hij naar zijn zus en stopte met bellen.
“ heey ik ben jamie maar dat heb je net denk ik al gehoord door dat geschreeuw van me zus “
En hij gaf me een hand en glimlachte naar me. Oh zo leuke jongen heb ik nog nooit gezien met dat engelse accent , zijn blonde haar waarvan een paar lokken een beetje over zijn ogen vielen.
“ hi nou ik ben elise maar dat heb je denk ik ook al begrepen , en ik lachte met me verleidelijkste glimlach terug “
hij lachte weer naar me en oh die lach , ik geloof dat ik spontaan vlinders in me buik krijg van hem
“ sorry van daarnet het is niet heel erg beleefd , maar een vriend had nog al problemen met zijn vriendin en dan kan je ook niet zo maar ophangen”
“ oh maakt niet uit hoor als je vrienden je nodig hebben moet je er voor ze zijn, en tot een paar minuten geleden was ik ook nog een vreemd meisje die je nog nooit hebt gezien dan is je vriend natuurlijk even het belangrijkst”
“om het goed te maken laat ik jouw morgen een stuk van Londen zien , vind je dat een goed idee ?
“ ja leuk …”
ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest zeggen, waarom moet ik altijd zo verlegen zijn met jongens. Ik hoorde Anne roepen dat we moesten gaan , gelukkig gered van me verlegenheid . Jamie lachte lief en zij dat we nu echt moeten gaan en we liepen gezellig pratend naar de auto toe

xx

Oeehhh! Leuk!

DOOR!

verder

aaaah wat een leuk verhaal!