Een meisje in de spiegel.

Laatst zag ik een meisje in de spiegel,
ze was verdrietig en alleen.
Ik zag nog meer mensen,
maar ze liepen gewoon over haar heen.
Alsof ze er niet was.
Zag niemand haar staan?
Ik keek naar het meisje,

[i]en zij keek me aan.
Over haar wang,
rolde een dikke traan.
Ze heeft leed gekent,
en veel verdriet,
maar waarom, waarom ziet iemand dit niet?

Het meisje keek geschokt mij aan.
Waar komt dit nou weer vandaan?
Ik probeerde haar gerust te stellen,
haar aan te raken.
Ik raakte haar wang aan,
ijskoud, hard, als van glas.
Ik keek op en realiseerde,
dat ik dat meisje was.

Elke dag,
wist ik weer dat ik dat meisje was die ik zag.
Op een regenachtige morgen,
wist ik dat er iets moest gebeuren!
We met alle zorgen!
Laat je leven kleuren!
Ik leefde mijn leven,
als wel voor tien!
En het meisje in de spiegel,
had ik nooit meer gezien.

Leef je leven,

leef hem nu,

leef hem morgen,

en leef hem de rest van je leven.

Want uiteindelijk heb je er maar een![/i]

Tja, dat was mijn gedicht.
Ik heb deze al heel lang geleden geschreven.
Wees maar niet bang,
ik was niet echt het meisje,
maar ik wilde de lezer raken,
meevoelen met het meisje,
alsof jij het meisje was.
Maar wat wel waar is,
is dat je je leven moet leven alsof elke dag je laatste is.
want ja, je hebt er maar een.

xoxo

echt mooi!!

echt mooi!!

mooi, maar het moet op een gegeven moment weg zijn i.p.v. we

@ Shoppertje:
Je hebt gelijk :wink:

Wel mooi (:

Mooi!!

Mooi :slightly_smiling_face:

Mooi! (:

wauw zeg

wauw supermooi!

heeel mooi, maar het is gekend (: met een d

wou!