Echt zo gelukkig?

Van mijn jeugd herinner ik mij alleen de dagen die ik zelf heb verziekt met helemaal niets doen, alleen maar rond het huis hangen

Is het dan niet je eigen schuld? Naar mijn mening kun je er altijd iets aan doen als je je niet gelukkig voelt, al is het maar een klein beetje. En ja, ik ben altijd gelukkig geweest. (op kleine dingen na) Ik ben dan ook altijd heel positief wat mensen wel eens kan irriteren, maar ik kan er gewoon niet tegen wanneer mensen hun eigen leven verzieken en dan gaan klagen dat ze “wehh wehh zo ongelukkig zijn.”

Ik ben 17 en over het algemeen gelukkig :slightly_smiling_face: Ik heb een leuk vriendje, ben net geslaagd voor mijn havo en heb een onwijs leuke vakantie voor de boeg (oké, hij is nu ook al leuk :slightly_smiling_face: )
Maar het is een tijd lang minder geweest, toen ging het niet lekker thuis en toen ik op een andere school zat ging het ook minder omdat ik gepest werd.
Maar nu gaat alles voor de wind en kijk ik ontzettend uit naar mijn nieuwe school :grin:

Ik voel me niet echt gelukkig maar ook zeker niet ongelukkig. Heb momenteel wat problemen met mijn vriend waar ik al 5 jaar samen mee ben en ik weet eigenlijk ook niet of dit uberhaupt nog wel goed gaat komen maar daarin tegenover staat dan weer dat ik vanaf september een opleiding ga volgen waar ik heel veel zin in heb, heb ik nog een aantal leuke vakanties in het vooruitzicht, heb ik een leuke bijbaan gevonden waar ik in juli kan beginnen en heb ik het gezellig met vrienden/vriendinnen en loopt het ook lekker tussen mij en mijn ouders.

Ik ben ook niet gelukkig. Komt door school/veel te veel piekeren over ALLES. Ik word soms ook echt gek van mezelf, ik ben blij als het vakantie is. Eindelijk wat meer rust.

Raar onderzoek, gelukkigheidsniveau bij pubers. Daar schommelen de hormonen. Het ene moment voel je je fantastisch en het ander moment voel je je kut. Hoort bij de pubertijd. Dat kun je niet testen.

Voor mij geld precies hetzelfde.

Ok, ik heb nu niet de tijd om op veel in te gaan in dit topic maar op dit moest ik eventjes reageren want ik weet dat er veel meisjes zijn die zich hier iets van aantrekken. Nou, niet doen dus! Het is echt echt echt niet erg/vreemd dat je nog nooit gezoend of een vriend gehad hebt! Jongens zijn echt het laatste waardoor je je slecht mag laten voelen. Ik weet echt niet hoe ik hier op door moet hameren of wat ik moet doen om het beter te doen doordringen maar HET IS ECHT WAAR! :stuck_out_tongue: Geloof me, wanneer je het niet verwacht overkomt het je. (ervaring, jaja) Verder nog veel succes met je (thuis)situatie en hopelijk komt iedereen in dit topic er sterker uit (ik hopelijk ook). :metal:

Ik kan mezelf heel gelukkig noemen. Ik ben 16 jaar oud. Ik heb de liefste ouders,broertje en grootouders. Al meer dan 2 jaar een geweldig vriendje waarmee ik serieuze trouwplannen heb. Ik ga volgend jaar mijn examenjaar in en weet wat voor vervolgopleiding ik wil doen. Daarnaast heb ik veel vrienden en haal ik hoge cijfers op school. Ik sta erg zelfverzekerd in het leven. En ben van plan over een paar maanden aan mijn rijlessen te gaan beginnen.

Ik sta gewoon heel positief in het leven. Ik ben erg serieus in de beslissingen die ik neem, mijn school etc. Ik lach veel en klaag nooit over dingen. Natuurlijk heb ik het ook wel eens moeilijk, maar dan kijk ik naar alle mooie dingen in het leven en dan bid ik tot God om me sterker te maken. God is alles voor mij en hij staat altijd dicht bij mij. En ik bedank hem met heel mijn hart dat hij mij zo’n mooi leven heeft gegeven.

Dat kan wel zijn, ik kan het niet begrijpen omdat ik het zelf niet zo aanvoel.

Ahh, dankje dat vind ik zo lief!
Het is ook niet echt dat ik het super de puber erg vind, maar iedereen om me heen pusht me zo. Vriendinnen zeggen bij elke jongen ‘‘Is die niet wat voor je?’’, en gaan ze helemaal vaag lopen doen bij die dude. Familie loopt ook zo te zeiken, en gaan ze me vergelijken met zussen of nichtjes.

Ahh jij maakt mijn avond echt… blij. (:

over het algemeen ben ik echt wel gelukkig hoor, ook al heb ik soms mijn depressieve momenten dat alles tegenzit en ik het echt even niet meer zie zitten.

Ik weet niet of ik gelukkif ben :’) soms wel soms niet

Waar heb je die cijfers vandaan? Wat is je bron?
Ik denk namelijk dathet niet klopt.

Ik woon in een leuk huis, krijg iedere dag te eten, heb schoon drinkwater, ga naar school, heb geen ernstige ziekte oid en krijg medicijnen voor wat ik het nodig heb.

Ja, ik ben gelukkig.

Ik denk dat ik niet heel erg gelukkig ben, maar me veel gelukkiger voor doe dan dat ik werkelijk ben.

Ik heb nog steeds moeite met mijn verleden en dingen die het afgelopen jaar zijn gebeurd. Ook voel ik me vaak niet begrepen, of heb ik het gevoel dat mensen niet oprecht zijn als ze hun medeleven tonen.

Ik ben zelf heel gelukkig, tuurlijk, er zijn momenten die minder zijn.

Geluk is niet iets wat andere mensen voor je regelen, je moet het zelf bereiken. Geluk is ook gewoon het waarderen van kleine dingen, genieten van kleine momenten en niet denken : ‘als ik trouw dan wordt ik wel gelukkig’.

Ik verspil trouwens ook uren aan nadenken over onzinnige dingen, maar ik lach soms om mijn gekke gedachtens en vind het geen verspilde uren.

Ben nu 18, moet toegeven dat ik tussen mijn 11de en 15de niet heel gelukkig was.

Ik ben nu wel gelukkig maar er zijn ook wel eens mindere momenten.

Ben nu 19 en toen ik die leeftijd had was ik niet altijd gelukkig.

Ben 19 en op dit moment ben ik ook gelukkig.
Toen ik die leeftijd had moet ik toegeven was ik wel gelukkig maar ook wel eens niet, maar dat zelf iedereen wel eens hebben denk ik.

Ik ben nu wel gelukkig maar er zijn ook wel eens mindere momenten.

Ben nu 19 en toen ik die leeftijd had was ik niet altijd gelukkig.

:relieved: