Dromen zijn bedrog? [verhaal]

Haai allemaal,
dit is mijn eerste verhaal dat ik ooit door iemand anders laat lezen. Misschien is het bar en bar slecht maar dan weet ik dat iig, dus ik ben benieuwd wat jullie vinden. En zeg maar of ik verder moet gaan hier of niet. Ik wil er sowieso mee verder maar dan post ik dat niet meer.

Terwijl ik mijn ogen opende scheen de zon al fel door de gordijnen. De vogels waren vrolijk aan het fluiten, vredig kwam ik weer tot bewust zijn. Weer kwam ik tot de conclusie dat de ochtend toch echt niet aan mij besteed is, deze conclusie trok ik elke ochtend weer maar nog nooit was ik er in geslaagd om er iets aan te veranderen. Langzaam schuifelde ik naar de badkamer, gooide een plens water in mijn gezicht en hoorde aan hoe mijn oudere zus en moeder weer eens ruzie maakte. Eenmaal klaar in de badkamer besloot ik maar eens iets te gaan eten. Tijdens het ontbijten dacht ik terug aan wat ik gedroomd had, eigenlijk werd ik er bang van. Ik besefte me dat de hele tijd het getal 6 terug kwam. Peinzend zat ik aan de tafel en probeerde ik een betekenis voor dit getal te vinden. ‘Zodra ik achter mijn laptop zit is dit het eerste wat ik opzoek’ zei ik tegen mezelf.
‘Waar ben je?’ hoorde ik tegenover me, snel knikte ik wat, het was mijn moeder. Ik zag er blijkbaar nog steeds wat dromerig uit.
Ik deed mijn gordijnen open, en laptop aan, ondertussen nog even een lekker muziekje op. Ik opende internet en begon te zoeken naar de betekenis van het getal 6, ergens bleef dit me bezig houden. Er was niks nuttigs vindbaar, hier heb ik wat aan dacht ik bij mezelf.
Ik liep over de straten, ergens was ik toch nog ver weg. Ik zag wat er overal gebeurde, ik hoorde getoeter van auto’s en schreeuwende mensen. Er heerste een aparte sfeer op straat. Het klonk alsof er iets van glas viel, ik keek om en zag dat er een ruit was ingeslagen bij de sigarettenwinkel. Ik bood aan om te helpen, en vroeg wat er precies gebeurd was. Het enige wat de eigenaar zei was dat ze met zes personen waren, dit bleef hij herhalen, alsof hij vastliep dacht ik bij mezelf. De man was erg verward, en hij keek me betreurd aan. Nadat de scherven waren opgeruimd vervolgde ik mijn route. Ik besloot om door het bos te gaan lopen, genieten van de natuur, ik had tenslotte toch niets beters te doen.
Weer begon ik na te denken, het getal 6 en zes jongens die de ruit inslaan. ‘Ach, wat doe ik ook stom, alsof mijn dromen iets te maken hebben met het aantal jongens dat een ruit ingooit, dat ik dat gedacht heb, belachelijk.’ Ik draaide me om, en bedacht me dat het misschien thuis toch wel wat gezelliger zou zijn. Zo’n bos in je eentje kan nog best angstaanjagend zijn als je nergens iemand ziet lopen.

verderrrr:)

Ik geloof dat je te snel gaat met je verhaal. Het begint in de ochtend en niets eens 500 woorden later is het al middag… nuja, je schrijft zeker niet slecht dus ga maar door. ;]

Hahaha, ik schrok even, dacht dat je mijn verhaal had gejat ofzo xD zelfde titel. Maar ik vind het wel spannend.