Donorbaby's

Ja dit door my sisters keeper ben ik er wel anders tegen aan gaan kijken want hoe je het ook went of keert ik denk dat maar weinig van die kinderen zich niet gebruikt voelen ook al willen ze zelf de broer/zus helpen.

Ik snap het principe, maar mijn gevoel zegt nee. Hoe leg je een kind zoiets uit? Je geeft het ook nooit een keuze, lijkt mij ook dat zo’n kind zich misschien ook wel in zijn/haar bestaansrechts aangetast voelt. Je bent er ten slotte in eerste instantie toch als reservepakketje voor je broer of zus, al houden je ouders net zoveel van jou.

Ik ben hier ook geen voorstander van. In mijn ogen is dit niet het juiste doel om kinderen te nemen en hoe leg je inderdaad dit aan je kind uit?

Ik vind het heel moeilijk, ik heb ook ‘My Sisters Keeper’ gezien en misschien is mijn mening ook daardoor veranderd maar mij lijkt het ook dat het kind zich dan onbelangrijk gaat voelen.
Wat als bijvoorbeeld die stamceltransplantatie niet lukt en het kind gaat alsnog dood, wat dan? Want in principe neem je het kind om die ander te redden… En aan de andere kant is het ook weer iets ‘moois’, als het lukt om te genezen.
Maar ja, inderdaad zoals beenmergpuncties en andere transplantaties zijn enorm pijnlijk en dat kind moet dat dan maar doorstaan.

Hm, ik weet het niet. Ik ben niet echt een voorstander denk ik. Het is inderdaad niet de juiste reden om een kind te nemen.

Dit.

Ik heb dit eens in een film gezien. Volgens mij My Sisters Keeper, aan de reacties boven te zien ^^

Maar in ieder geval, ik krijg er een naar gevoel bij.

Ik vind het juist een heel mooi idee. Maar wel in een situatie dat de ouders plek hebben voor een kind, financieel etc.

Ik zou mijn broertje eeuwig dankbaar zijn (ookal zou het nooit zijn keus geweest zijn) en mijn ouders dat ze dit hadden gedaan om mij te redden. Als ik het donorkind zou zijn dan zou het dubbel zijn, want ja ik zou dan alleen op de wereld gekomen zijn om mijn broer/zus te redden, maar aan de andere kant… Dan hebben je ouders 2 gezonde kinderen ipv een overleden of doodziek kind. En ik zou me wel gewild voelen. Want zonder mij zou mijn broer of zus dood zijn gegaan.

Dus je ouders houden dan denk ik hoe dan ook van je, en ookal is de reden dat ze van je zijn gaan houden (tijdens de zwangerschap) omdat ze weten we hebben straks 2 gezonde kinderen, zonder dit kind was ons eerste kind overleden.

Ook vind ik dit niet erg, omdat als er iets gebeurd met mij, mijn zus of mijn broertje en een van ons alleen gered kan worden met stamcellen van een evt broertje of zusje, dan zou ik het zelf heel erg fijn vinden als mijn ouders of evt mijn zus (die wilt graag een kind) de knoop zullen doorhakken om mij of wie dan ook te redden. Ik zou geen moment twijfelen (zolang ik een stabiele basis kan bieden voor mijn kind) om mijn broer/zus/moeder etc te redden van de dood.

Ik vind dat er ook aan dit kind gedacht moet worden. Tuurlijk wil ik mijn zus etc niet kwijt, maar als ik geen stabiele basis kan bieden voor mijn kind (thuis of uitwonend) dan word het moeilijker. Dit kind moet ook opgroeien in een fijne leefomgeving, en als ik die die kan bieden met een vriend, of desnoods nog thuiswonend dan zou ik niet twijfelen. Dan zou ik het doen.

Maar ik vraag mij af, moeten het per se stamcellen zijn van je eigen broer/zus? Want er worden dagelijks zoveel baby’s geboren… Dan kunnen ze toch een soort bloedbank achtig idee oprichten maar dan voor stamcellen, als dat er al niet is. Ik geef al bloed, dus ik zou voor dat idee zijn en mocht ik moeder worden en ze kunnen de navelstreng etc gebruiken van mijn kinderen dan zou ik die van harte doneren.

Ik vind het ook heel moeilijk, maar hoeveel mensen krijgen in Nederland nog maar 1 kind? Zeer weinig. Heel veel mensen willen minstens twee of drie kinderen. Dus ik zou niet willen zeggen dan het kindje ongewild is dat wordt geboren.

Het ligt er denk ik enorm aan hoe de ouders met de situatie omgaan. Want misschien wordt de donorbaby ter redding van de andere baby geboren. Alsnog zal dat ook een kind van de ouders worden en zodra de tweede baby geboren is, zullen de ouders daar net zo veel om geven en van houden lijkt mij.

(en ach ongewenst, niet elke baby wordt gewenst geboren enzo, maar dat maakt de ouders nog niet minder gelukkig met het kind)

Het is toch ook zo dat donor kinderen nooit helemaal kunnen doen wat ze willen? Niet sporten of andere lichamelijke inspanning omdat dat gevaarlijk is? Ik vind dat best wel erg en zielig… Je lijd dan echt een beperkt leven.

Maar aan de andere kant, stel jou kind is doodziek en er is nog een ding wat hem/haar kan redden, dan doe je er alles aan…

Maar ga je dan zo ver dat je er een ander kind een minder fijn leven voor wil geven? Want bijv bij my sisters keeper is het niet een eenmalig iets.

dit ja.

Spoiler

Ik vind het lastig, ook omdat ik die film heb gezien. Ik vraag me heel erg af of een kind zich echt vervelend voelt om die reden. [size=1pt]in de film was dat toch niet zo

Nouja in de film gaf ze wel aan dat ze het niet meer wou. (oke op het eind zie je dat het anders ligt en dat die zus het zelf niet meer wou maar ja idk)

[quote=“niall, post:33, topic:138238”]
Nouja in de film gaf ze wel aan dat ze het niet meer wou.

Ja precies, ik dacht ook de hele film door: wat ontzettend zielig voor dat kind [size=1pt]maar daarna bleek dat dus helemaal niet echt te zijn

wel mooi bedacht

Nu ik heb gelezen over de film. Ik zou nooit een kind op de wereld zetten om die stuk voor stuk organen te doneren. Ik zou dan eerder mijn eigen nier afstaan, stuk lever etc whatever er nodig is. Ik zou alleen een ‘donorbaby’ op de wereld zetten als alleen de stamcellen nodig zijn.

Het is een heel moeilijke beslissing die je dan moet maken en ik denk persoonlijk dat ik er niet achter zal staan. Als ik naar mezelf kijk en hoe ik vroeger elke keer weer naar het ziekenhuis moest. Dat alleen al wens ik mijn kind niet toe. En dan was ik niet eens een donorbaby die waarschijnlijk nog meer pijn moet lijden en ‘gebruikt’ of ‘gemaakt’ is om een ander te helpen.
En ook vanuit gelovig punt zal ik er waarschijnlijk niet mee over zee gaan. Maar ik heb het niet mee gemaakt en ik hoop ook niet dat ik ooit zo’n keuze moet maken.

Een leven is in mijn ogen niet meer waard dan het ander leven, dus je kan iemands leven niet ‘opofferen’ voor iemand anders. Als zo’n donorkind er nu niks van zou merken dan is het een ander verhaal, maar donorkinderen hebben allerlei beperkingen.

Ik vind dat echt te ver gaan. Soms moet je de natuur gewoon z’n gang laten gaan. Ik vind het echt belachelijk dat sommige ouders een tweede kind willen krijgen alleen maar om het eerste kind te redden.
Dat kind krijgt niet eens de keuze om zijn broer/zus te redden, het wordt gewoon geëist en gedaan. Dat kind lijdt daar zelf ook onder hoor, geestelijk en lichamelijk. Ook al worden ze begeleidt. Ik zou me toch echt zeer kut voelen als ik alleen maar geboren zou worden omdat m’n ouders zo graag m’n zus wilden redden. Zou gelijk haatgevoelens voor der ontwikkelen.

Moeilijk dit. Ik kan me voorstellen dat je als ouders alles wil doen om je kind te redden, maar je legt je donorkind wel een flinke last op zijn/haar schouders, waar dat kind zelf niet voor heeft gekozen. Natuurlijk kan je als ouders evenveel van dat kind houden, en was dat kind sowieso gewenst geweest, maar ik denk dat het donorkind zich snel tweederangs zal gaan voelen, al helemaal als hij/zij hoort dat hij verwekt is om het eerste kind te helpen…