Dom probleem.

Hee, soms heb ik op de een of andere manier een gevoel dat ik niet aan iemand durf te vragen of ze iets voor me willen doen. Bv als ik iemand moet vragen of die bv voor me huisdieren wil zorgen als ik op vakantie ga dan durf ik dat gewoon niet(ook al doe ik ook vaaak iets voor die gene). Iemand tips?
(Ja ik weet dat dit een heel zielig probleem is) Nu is het probleem dat ik morgen op vakantie ben en nog steeds niemand heb om voor ze te zorgen. Nu is mijn enige optie mijn oom maar ik kan het haast niet vragen. (Denk je nu vast: ´Haleluja, het is je oom. Doe niet zo zielig.´ maar ik zie hem alleen in de vakanties want alleen dan is hij thuis) Hij woont naast me maar woont ook half in Duitsland.,

Gewoon vragen.
Wat heb je te verliezen?

Je er gewoon overzetten en het vragen :]

dat heb ik ook heel vaak.

Heb ik ook zo vaak XD

Dan denk ik altijd:´nu sta ik grandioos voor lul´. Terwijl ik normaal nooit zo onzeker doe.

Ja ik weet wat je bedoeld. Het is dat gevoel.
Maar daar moet je je gewoon overheen zetten.

Zodra je dat eenmaal gedaan hebt raak je dat gevoel langzaam kwijt en heb je weer een obstakel overwonnen.

Ja, maar toch. Dat zeg ik al de hele tijd tegen mezelf.

Wat heb je liever, dat je toch in alle angst aan iemand vraagt of hij je huisdieren wilt verzorgen?

Of dat je huisdieren doodgaan omdat ze niemand ter verzorging hebben?

Afijn. Mijn oom kan er niet voor zorgen. Nu moet ik het aan de nieuwe buren gaan vragen waar ik nog niet een fatsoenlijk kennis mee gemaakt heb (korte hand alleen want ik moest naar school.)