Dom gaan praten :P

Ik heb dit alitijd: als ik met een groepje vrienden of andere mensen ben, weet ik niks te zeggen… Ik weet dat dit gewoon verlegenheid is, maar hier heb ik nooit last van als ik maar met 1 of 2 vrienden ben. Die hebben geen idee hoe verlegen ik eigenlijk ben!

Maar ik kan dan gewoon niks bedenken: als er een stilte valt in een gesprek, probeer ik over mn verlegenheid heen te stappen dus dan zeg ik maar wat, en dat is dan echt zo’n rare opmerking…

Op de een of andere manier, als ik relaxed ben in een gesprek zeg ik niks, maar als ik dan in paniek raak omdat er zo’n pijnlijke stilte valt ga ik rare dingen zeggen.

Hoe kan ik er nou vanaf komen? Ik kan tegenwoordig niet eens meer een normaal gesprek met iemand die ik niet zo goed ken voeren… Help! :stuck_out_tongue:

Daar heb ik ook wel is last van ja, :blush:
Up!

Ik heb echt het tegenovergestelde ik kan serieus me mond niet houden en dan komen er wel domme opmerkingen uit maar vaak zijn ze wel grappig :stuck_out_tongue:

Ik heb echt precies hetzelfde!
up voor jou :stuck_out_tongue:
( beetje nutteloze post mja :stuck_out_tongue: )

Haha maakt niet uit :stuck_out_tongue:

Soms kan ik hele verhalen tegen 1 vriendin vertellen, dat wel, maar in een groepje nie !

Omg hier nog 1, dat heb ik ook…
Als ik dan eenmaal in een gesprek ben met 1 of 2 personen dan gaat het even goed en dan stress ik um omdat ik dan denk ow gawt er moet geen stilte vallen en dan ga ik rare dingen zeggen die nergens op slaan, of ik zeg wat, wat je op 2 manieren kan opvatten en dan ga ik het weer goed praten wat niet lukt enzo -.-’ omg zo vervelend en dan probeer je wel een onderwerp te bedenken maar mn hoofd is dan even leeg ofzo? o.0

Ja precies! Dat goedpraten is nog het ergst want dan gaan ze je nog raarder aankijken :stuck_out_tongue:

Volgens mij moet ik praatles van jou krijgen ofzo :stuck_out_tongue: Haha.

Gewoon rustig blijven.
En als een gesprek met onbekende mensen stil valt, komt dat van twee kanten. Als het gebeurt, gewoon denken: jammer, volgende!

Same probleme here! :woman_facepalming:
Ik zit dan ook altijd dingen te bedenken om een onderwerp over te beginnen
maar dan weet ik gewoon niks!
Zelf vind ik het niet erg dat ik zo zstil ben(meestal niet dan) Maar erger vind ik hetals mensen dan vragen waarom ik zo stil ben enzo… Daar wordt ik al helemaal verlegen van

Dus mensen kom maar op met die tips:D

xx;)

Ja idd, als het op gaat vallen, daar word ik ook echt zenuwachtig van :stuck_out_tongue:

hihi vind het ook altijd zo erg als mensen aan mij vragen waarom ik zo stil ben! ik weet dan echt niet wat ik daarop moet zeggen :stuck_out_tongue:

oooh
ik heb precies hetzelfde

ik kan me ook niet zo gedragen tegen andere mensen als ik bij mn beste vriendin doe.

dingen die ik bij mn beste vriendin doe, in een lollige bui bovenop mn vriendin zitten ofzo,
zou ik nooit bij andere mensen durven die ik wel ken, maar niet super, bang dat ze dat echt gaar vinden ofzo

oke, ik neem nu dan ook wel echt een gaar voorbeeld,
maar

ja
ik haat het zo
ik ben soms bang, dat mn beste vriendin de enige is die me echt mag, dat de rest me saai of retarted vind =(

ik moet echt een manier vinden, om overal en bij iedereen mezelf te kunnen zijn

Ja inderdaad…
Daarom: iemand tips? :stuck_out_tongue:

heb ook precies hetzelfde, begrijp jullie allemaal!
sorry dus dat ik geen tips heb! :stuck_out_tongue:
Ik ben dan ook bang dat mensen me raar vinden enzo.
Bij mijn vriendinnen van school kan ik gewoon over vanalles en nog wat praten, maar inderdaad bij andere mensen, of mensen die ik niet goed ken, ben ik bang dat ik domme dingen zeg en dat ze me maar raar vinden…

Ik had dat ook altijd maar ben er over heen gekomen , ik denk altijd gewoon dat ik genoeg vrienden heb die mij nemen zoals ik ben dus me voor niks en niemand hoef te schamen of stil hoef te doen. Ookal heb ik ook soms een avond dat ik gewoon dood ben en niks te zeggen heb en als iemand dan zegt ’ wat ben je stil dan?!’ dan zeg ik gewoon dat ik een beetje dood ben. Maarja dat heb iedereen toch weleens…

heb ik ook wel, bij sommige mensen ben ik heel hyper.
bij andere heel stil. maar ik heb dan ook gewoon geen zin om zo’n nepgesprek te verzinnen als ik toch niet geinteresseerd in hun ben. En dan krijg je van die kutopmerkingen; wat ben je stil, jij moet meer praten. Dan denk ik echt boeien. Ik ben blij dat ik niet zo’n grote bek als die ander heb.
ik hou soms gewoon van stilte en luisteren, het is ook niet echt verlegenheid meer bij mij.

Dat ken ik, heb ook dat ik dan probeer iets te zeggen anders komt er helemaal niks meer uit…
Meestal komt iets wat ik zeg er dan raar uit en kijkt iedereen ook zo van: okeee…
Ik heb ook liever een gesprek met 2 mensen en niet echt meer, of het moeten mensen zijn die ik goed ken en waar ik me bij op mn gemak voel

Gelukkig zijn er dus meer die dit hebben :wink:
Maar aangezien het toch best wel vervelend is: mensen die tips hebben, kom maar op!

Ik heb ook vaak dat mensen vragen van “Waarom ben je altijd zo stil?”
Zelfs paar vriendinnen vroegen dat een keer :stuck_out_tongue:
Weet daar nooit wat op te zeggen. Als er een stilte valt probeer ik wel altijd een onderwerp te verzinnen, maar heb ik opeens geen ideeën meer ofzo O.o Heel raar.
Mijn duitsleraar zei zelfs een keer dat “Mijn bloem nog moet bloeien” Ik had echt zoiets van, wtf?! :flushed:
Maar je moet denk ik “gewoon” jezelf zijn en niet gaan nadenken over wat andere mensen van je denken, ook al doe ik dat ook zo vaak :angel: