Dit moest ik eventjes kwijt.

Ik ga nu ook eens lekker een zeiktopic aanmaken.
Ik ben mijn moeder al 3 jaar lang kwijt, ze is doodgegaan aan kanker. ik ben nu 14 en mijn moeder overleed toen ik 10 jaar oud was. Eigenlijk besef ik nu pas hoeveel ik een moederfiguur nodig heb. Ik kan namelijk wel naar mijn vader gaan om te praten over jongens die ik leuk vind en hoe ik, als puber, in mijn vel zit. Maar een moeder praat lekkerder lijkt me.
Ik ben ook best wel vaak jaloers op mensen die wel gewoon lekker met hun moeder door de stad lopen oid. Meestal kijk ik dan weg en probeer ik aan iets anders te denken, maar dat is best wel moeilijk.

Op school gaat het ook niet lekker. Ik zit nu in 2 havo/vwo, ik kom van VMBO en dat is een ander gebouw. Ik kende daar dus niemand, behalve mijn '“beste vriendin”, zo benoemd ze zichzelf tenminste, en een goede vriendin die ook van het VMBO afkwam. Ik kwam dus in een klas met allemaal vreemde mensen. Nou, je kunt het al raden, ik en F werden niet echt geaccepteerd. Het waren eigenlijk alleen de meisjes die zo moeilijk deden. Twee waren het ergste, want net toen de klas ons een beetje begon te accepteren stookten zij de hele boel weer tegen ons, voornamelijk mij, op. Ik ben daarvoor naar mijn mentor gegaan. Toen is één van de twee afgehaakt en de ander gaat gewoon vrolijk door. Waarom? Ze kent me niet, ze weet alleen mijn naam.

Verder weet niemand wie ik echt ben, omdat ik iedere dag een rol speel. Ik maak mezelf daar doodongelukkig mee, maar mijn vrienden nemen mijn problemen niet serieus, dus heb ik dat maar opgegeven. Ik kan wel naar een psycholoog gaan, maar ik houd er niet van dat een onbekende, om het zo maar te noemen, in mijn hoofd zit te ‘wroeten’. Dit is natuurlijk een soort van vooroordeel, maar dat boeit me niet. Ik ben daar gewoon niet het persoon voor.

Mijn “beste vriendin” is vroeger gepest en daar zit ze nog steeds wel mee en dat zegt ze best vaak, maar ondertussen doet zij hetzelfde bij mij als wat die kinderen bij haar deden. Niet fysiek, maar mentaal. Ze maakt me zwart voor alles en iedereen, ze scheld me uit, noemt me lelijk, zegt dat ik dit en dat niet kan. Ik word daar zó strontziek van, want zo word ik ook weer onzeker van en ik ben sowieso al niet heel zeker van mezelf. Daardoor denk ik dat wat ik allemaal doe ook geen nut meer heeft, want het wordt toch allemaal weer afgekraakt.

Mijn vader is kapot van de dood van mijn moeder en dat reageert hij heel vaak op mij af. Nee, ik word niet mishandeld, maar wel uitgescholden en zwart gemaakt. Hij gooit wel af en toe dingen naar mijn hoofd, maar dan loop ik gewoon naar boven.

Kortom, ik voel me best wel klote en ik ben gewoon letterlijk moe van het leven. Iedere dag een rol spelen en doen alsof ik vrolijk ben, dat kost een hoop energie. Soms moet ik me inhouden om niet in huilen uit te barsten op school.

Dit luchtte best wel op, want nu heb ik alles weer een beetje op een rijtje gezet. Je mag zeggen wat je er van vindt, maar ik zit niet echt te wachten op negatieve reacties, zoals je vast wel kunt begrijpen…

Je zal niet veel aan deze reactie hebben, maar ik vind dit echt zwaar klote voor je.
Echt dat het leven zo oneerlijk kan zijn!
Loop ik te miepen dat een jongen mij niet leuk vond.
Echt ik hoop voor je dat je uit dit gedoe komt, ik weet voroderest niks, maar dit is een soort upje…

sterkte meid!

weetje meisje, iedereen heeft wel periode’s in je leven die het moeilijkst zijn, je moet doorzetten en vooral niet opgeven. ik sta niet in jou situatie, dus ik weet niet hoe je je precies voelt, maar ik kan me wel voorstellen dat je er helemaal moe en kapot van bent.
ik wens je succes, en het komt wel goed, ik heb 2 jaar geleden ook me een jaar lang klote gevoeld, en psychologen hielpen bij mij niet, opgegeven moment heb ik tegen me zelf gezegt dat ik gewoon door moest gaan. en dat is gelukt
sterkte!

Wat ontzettend kut voor je!
Heel veel sterkte in ieder geval,verder kan ik er ook niets van zeggen…

Dankjulliewel (:
Echt ongelofelijk hoeveel dit voor iemand kan betekenen.

Probeer je ajb niks van mensen aan te trekken die je zwart maken/neerhalen, want ze praten echt onzin. 't is zo zonde om je daardoor te laten beïnvloeden en onzeker te worden. Die mensen zijn zelf gewoon zwak.
Die vriendin van je klinkt ook niet echt als een goeie vriendin, je vriendin uitschelden etc doe je niet. Zo iemand zou je eigenlijk beter kunnen lozen voor je straks echt de negatieve dingen die ze zegt over je gaat geloven en dat je daar niet meer van af komt.

aaaw klinkt heel heftig! ik snap dat je bang voor het onbekende bent, dat ken ik en dat is ook heel logisch, maar soms als je er echt niet uitkomt is er geen andere weg, en is het 't proberen waard.
van je af schrijven helpt ook, lucht op net zoals wat je nu eigenlijk doet (:
en dat over die beste vriendin, ik zou eens echt een goed gesprek met haar beginnen want vaak hoor je dat wel dat mensen die gepest zijn vroeger het over gaan nemen, en soms ook zonder dat ze 't zelf eigenlijk echt doorhebben.
logisch dat je daar onzeker van wordt, als iemand maar vaak genoeg dingen tegen je zegt dan ga je dat geloven ookal is het niet de waarheid.

Heel veel sterkte <3

Meid, ik heb door dit verhaal zoveel respect voor jou gekregen.
Dat je je zo volwassen weet te houden, dat je zo ontzettend goed ermee omgaat.
Echt, petje af.

Ik weet echt niets anders te zeggen dan je heel veel sterkte te wensen. Blijf naar boven kijken, naar een uitweg. Zoals je ermee omgaat is dat zo verstandig, dat je er echt uit gaat komen. Heel veel sterkte.

wat een kutmensen die zo doen man!
ik kan daar zoooo boos om worden!
misschien kan je op een sport gaan zoals hockey, atletiek of voetbal of zoiets zo leer je leuke mensen kennen en je verdriet er een beetje uit sporten.
heel veel sterkte!
of zoek anders een penvriendin waarmee je kan praten!

Ik vind dat je heel erg volwassen en sterk overkomt! En ik wil je veel sterkte wensen. Op een dag zal alles beter zijn, tot dan moet je je sterk houden en proberen te maken van je leven wat er van je maken valt.

Echt, heel erg bedankt! Dit doet me echt goed ='D

Het komt allemaal wel goed.

heel erg veel sterke meiddd!
ik zou der niet aan moeten denken om ten eerste al zo jong je moeder te moeten missen &dat je datgedoe der op school ook nog bij krijgt!
ik hoop dat je der snel weer bovenop komtt. (ll’)

heel erg veel sterkte
weten ze in jouw klas trouwens van jouw thuissituatie? misschien kun je dat anders een keer vertellen, dan kunnen ze er rekening mee houden

helemaal mee eens.
heel veel sterkte! (ll)

Echt, serieus, superveel respect! En heeel veel sterkte, sla je er doorheen en houd het vol meid, je bent het dubbeldwars waard! Ookal laten sommige mensen je soms voelen alsof je waardeloos bent, dit is niet waar! Je bent bijzonder en uniek.

Ik zou gewoon weer naar de mentor gaan, net zolang tot het ophoud! En die vriendin, dat lijkt niet op een vriendin, misschien moet je gewoon een keer tegen haar zeggen dat je het niet leuk vind en dat je het nergens op vindt slaan dat ze je zo behandelt, je bent iets beters waard dan dit. Je kunt misschien ook een keer met je vader hierover praten?

Het lijkt me supermoeilijk om je moeder te moeten missen en om alles mee te maken wat jij meemaakt en ik kan het me ook helemaal niet inbeelden hoe dat moet zijn, maar superveel sterkte meid! En onthoud altijd dat je het waard bent!

Liefs,
Sara

Lieve schat, echt heel veel respect voor je. Je komt over als een sterk en verstandig meisje en ik heb het vermoeden dat je het wel volhoudt, hoe moeilijk het ook is en hoe donker het ook lijkt, uiteindelijk wordt alles beter!

Ik weet zeker dat je moeder nu heel trots op je is, en dat ze van ergens meekijkt.