[discussie] Wat zeg jij wel/niet tegen je ouders?

Hi!
Niet naar aanleiding van een echte actualiteit, maar ook op social media in het nieuws hoor je steeds vaker dat kinderen steeds brutaler worden, ook naar hun ouders toe. Plus de opvoeding zou niet meer zijn zoals hij ooit geweest was, maar dat is niet helemaal waar ik het over wilde hebben. Mijn doel van dit topic is inzicht krijgen wat gemiddeld gezien normaal is. Dit puur omdat ik zelf wel eens struggle met bepaalde dingen, die ik eigenlijk hardop wil zeggen, maar toch niet durf omdat ik het niet heel aardig/gepast vind tegenover mijn ouder.

Mijn vraag is dus: Hoe ver ga jij tegen je ouders? Als je ruzie hebt, scheld je dan, of gebruik je zelfs fysiek geweld, of ben je gewoon heel boos en hou je je in? En vind je dat ook acceptabel, of heb je soms wel eens spijt wat je hardop tegen ze roept?
Vind jij dat je het kan maken wanneer je ouders iets persoonlijks vragen om daarop te antwoorden dat ze iets niet aangaat? Of dat ze zich niet zo met je moeten bemoeien? Of vind je dat je hun vragen altijd zou moeten beantwoorden en geen weerwoord moet geven? En hoe reageren jouw ouders op je antwoord?
Of vind je dat hier een leeftijd aan hangt? Zouden oudere thuiswoners meer mogen zeggen dan pubers? Of hoor je je dan nog steeds op dezelfde manier te gedragen? In in hoeverre vind jij dat jouw ouders alles mogen vragen/weten?

Ik ben gewoon nieuwsgierig hoe iedereen hier tegenaan kijkt en hoe er in verschillende families mee omgegaan word. Ik heb zelf regelmatig moeite met de vraag hoe ver ik mag gaan, omdat ik zelf merk dat ik oncomfortabel wordt bij het geven van weerwoord of geen antwoord, dat vind ik vaak niet netjes. Terwijl ik er innerlijk ook boos om word dat er zich zoveel met mij bemoeit wordt, maar dat dus opkrop.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen/reacties! :slightly_smiling_face:

Goed topic Zebra! Dit vraag ik, als thuiswonende student, mezelf ook wel eens af… Mede doordat ik ook een tijdje op mezelf in het buitenland heb gewoond hebben mijn ouders en ik af en toe wel grote meningsverschillen. Maar moet zeggen dat dit zich altijd beperkt tot woorden. Soms flap ik er wel iets uit waar ik later spijt van heb.

Ik vind all in all wel dat je, als je nog thuis woont (ongeacht je leeftijd), je hebt te houden aan de regels van je ouders. Zij zijn degenen die het beste met je voor hebben en ik vind dat je hen zeker moet respecteren. Ik vind het dus ook geen verschil maken óf je puber bent óf een stuk ouder en nog steeds thuiswonend. Maar natuurlijk kunnen dingen wel steeds makkelijker en op een volwassener (!) manier aangekaart en opgelost worden.

^Ja, precies, ik ben ook net weer in een thuiswonende situatie terecht gekomen vanuit 4 jaar uitwonend zijn en ik moet heel erg wennen aan de hoeveelheid vragen die ik krijg en het overleg wat je moet plegen als je random iets wil doen bijvoorbeeld.

Ik vind inderdaad ook dat je je aan de regels van je ouders hoort te houden, ongeacht je leeftijd. Ik vraag me alleen wel af of je als je ouder wordt niet wat vaker op een volwassen manier tegen je ouders in mag gaan. Niet als we het hebben over regels, maar bijvoorbeeld wanneer jij vind dat ze zich teveel met iets bemoeien. Ik vind het bijvoorbeeld wel een verschil wanneer je als 13 jarige zegt dat je ouders het niks aangaat, dan wanneer je dat doet op 20 jarige leeftijd, maar toch voel ik me bezwaard om me zo op te stellen soms.
Nu denk ik ook wel dat er een hoop ouders zijn die daar niet van op kijken als ze dat gezegd wordt (of die van nature hun kinderen meer loslaten dan de mijne), vandaar mijn vraag om andere meningen. Ik denk persoonlijk dat wanneer ik zoiets zou zeggen mijn ouder wel heel raar zou opkijken en het me toch niet heel erg in dank af zou nemen. Maar misschien komt dat ook doordat dat ook te maken heeft met gewenning.

Ja ik snap helemaal wat je bedoelt! Sinds dat ik weer thuis woon word ik ook doodgegooid met vragen en bemoeien ze zich o-ve-ral mee. Heel irritant! Maar ben het in zekere zin wel met je eens dat je, als je wat ouder bent, hier goede gesprekken over kunt hebben! Zeker als je al ervaring hebt met op jezelf wonen. Als puber heb je die ervaring meestal nog niet en zouden je standpunten ook minder sterk zijn, wat het gesprek ook minder sterk maakt denk ik.

Mijn ouders hebben me altijd heel erg vrij gelaten. Toen ik 16 was ging ik bijvoorbeeld naar Rotterdam met m’n zusje, terwijl een vriendin van me dat echt niet zou mogen, ook al is ze al 20. Ook vragen stellen doen ze niet enorm veel. Ze vragen natuurlijk wel dingen als “was het leuk?” of “naar welke film ben je geweest?”, maar ik word niet doodgegooid met vragen.

Als we ruzie hebben, schreeuwen we vooral. Elkaar uitschelden doen we niet (er wordt überhaupt niet gescholden of gevloekt thuis). Ik heb ooit toen ik 14 was wel m’n vader een “kutvader” genoemd in een boze bui, maar ik mocht toen een week niet meer op de computer en ik voelde me er ook echt schuldig over. Fysiek geweld gebruik ik niet en ik vind dat ook echt niet kunnen. Ik heb als kind en puber wel vaak met dingen gegooid (soort woedeaanvallen), maar ik weet nu hoe ik daar het beste mee om kan gaan.

Ik vind wel dat je je moet houden aan de regels als je wat ouder bent en nog bij je ouders woont, maar aan de andere kant vind ik niet dat ze je bepaalde dingen kunnen verbieden, zoals een dagje uitgaan of een aankoop. Ik zie wat dat met m’n beste vriendin doet (die ik hier boven al genoemd heb) en het werkt echt averechts. Ze moet alles met haar moeder bespreken, zelfs als ze iets wil kopen en ze is dat zelf echt spuugzat, dus wil ze zsm het huis uit.

Mijn ouders en ik leven heel erg langs elkaar heen. Ik ben ook heel anders als ik met m’n ouders ben dan als ik met anderen ben… Misschien dat het komt omdat ik heel erg vrij ben geweest. Ik ging vanaf m’n 16e drinken en uit en als ik pas om 5 uur thuis was, vonden m’n ouders dat helemaal geweldig want dat betekende dat ik een leuke avond had gehad =’] Ben 's nachts ook weleens weggegaan. Ze vragen af en toe weleens waar ik heen ga, als ik wegga. Maar daar reageer ik meestal niet op. Ze willen altijd alleen maar weten of ik mee eet 's avonds en of ze de deur open moeten laten 's avonds laat of niet. :cold_sweat:
M’n moeder is erg slechthorend, dus áls ik met haar weg ben, fluit ik wel eens zodat ze me hoort, of ik schreeuw in het openbaar. En dat vinden andere mensen altijd heel raar. :cold_sweat: Ik ben eigenlijk altijd boos/geïrriteerd naar m’n ouders toe en m’n ouders hebben me altijd zo laten gaan. Zelfs leraren kwamen na afloop naar me toe zo van, ‘ik zie nu een hele andere kant van je’, omdat ik normaal heel rustig ben en vrolijk en niet zo snel weerwoord heb. Maar thuis kan het aardig oplopen.
Ik weet dat het niet netjes is, maar het is zo gegroeid en ik krijg de irritatie/frustratie van m’n ouders gewoon niet weg. Heb ook weleens gehoord dat m’n moeder bang voor me is. Maar als ze dan zegt ‘ja, als ik er niet meer ben, mis je me toch niet,’ steekt dat weer. Ik heb een hele zeldzame situatie, volgens de psycholoog. Dus vergelijk je vooral niet met mij! (Ik zal nooit fysiek geweld gebruiken btw)

ff

Ik met het niet wagen om te gaan schelden, krijg ik waarschijnlijk zo een klap voor m’n kop.(Maar da’s weer een andere discussie waard.)
Ik schreeuw hooguit, en zeggen dat m’n ouders zich teveel ergens mee bemoeien zal ik ook maar niet zeggen.
Soms flap ik er wel eens iets uit waar ik spijt van heb, maar meestal moet ik me verontschuldigen ookal begon ik niet maar schreeuwde ik wel.

/ik ben 20 btw.

Ik blijf altijd beleefd. Schelden en fysiek geweld zijn sowieso altijd een no-go geweest, maar dat betekent niet dat ik mijn mening niet geef in een discussie en me koest houd. Als ik het ergens niet mee eens ben, zeg ik dat gewoon. Als hun gedrag mij niet aanstaat zeg ik dat ook. Daartegenover staat dat zij hetzelfde bij mij doen. Af en toe erg confronterend, maar daar heb je uiteindelijk meer aan dan aan wat ja-knikkers, zeker wat familie betreft. Mijn moeder vindt het juist ontzettend fijn en komt vaak naar mij toe om te kijken hoe ik over iets denk en vice versa. Je leert ontzettend veel door de visies van anderen te horen.

Verder ben ik het er niet mee eens dat jij je als dochter maar aan de regels van je ouders hebt te houden als je thuis woont. Ik ga als 24-jarige echt geen toestemming meer vragen of ik iets wel of niet mag gaan doen. Als volwassene mag wel van mij verwacht worden dat ik ook mijn eigen beslissingen kan maken en weet wat goed voor me is. Scheelt dat we dan ook geen regels meer hebben, haha. Wij hebben thuis, doordat we zo eerlijk en open zijn, ook een goede vertrouwensband. Als ik iets wil vertellen, dan doe ik dat, wil ik dat niet, dan doe ik dat niet. Ik word niet doodgegooid met honderden vragen en zou daar dan ook helemaal lijp van worden. Privacy vind ik erg belangrijk.

Schelden en fysiek geweld al helemaal vind ik echt niet kunnen. Nu hebben mijn ouders vanaf mn 18e nooit strenge regels ofzo gehad. Op mn 19e kwam ik na een half jaar weer thuis wonen en toen was het helemaal over met de regels eigenlijk dus was dat sowieso al geen aanleiding tot ruzie. Als puber had ik echt weleens ruzie maar kan me niet herinneren dat ik ooit mn ouders heb uitgescholden oid. Had ik ook niet moeten proberen want dan had ik echt een klap gekregen.
Inmiddels woon in niet meer thuis maar zal het alsnog niet in mn hoofd halen om te gaan schelden oid. Vind dat zwaar respectloos (ondanks je er heus weleens wat kan uitfloepen en ik dat echt wel begrijp).

Ik vind inderdaad dat er best wel een verschil zit tussen minderjarig zijn, volwassen en inwonend of volwassen en uitwonend.

Als minderjarige moet je je gewoon aan de regels houden. Als puber zal je er waarschijnlijk wel een keer tegenin gaan, maar ik vind het wel belangrijk om in het algemeen je ouders te respecteren.
Als je volwassen bent en nog bij je ouders woont, zit je er net een beetje tussenin denk ik. Het is wel belangrijk om je eigen ding te doen, maar je moet ook rekening houden met je ouders.
En als je maar (deels) bij je ouders woont, hoef je eigenlijk alleen maar een beetje rekening met je ouders te houden als je daar bent. Ik zou bij mijn ouders bijvoorbeeld geen hele nachten weg zijn, terwijl ik dat in mijn studentenstad wel doe. Maar ik vraag ook al niet meer om hun toestemming sinds ik 18/19 ben.

-

Ik bespreek bijna alles met mijn ouders. Niet als het voor mij prive is.

21, uitwonend. Ik heb eigenlijk nog nooit ruzie gehad met mijn ouders. Als er ergernis is dan loopt 1 van de 2 gewoon weg. Dat is een beetje hoe het in onze familie gaat, uitwijken en negeren, kop in het zand steken. Ben ook vrij opgevoed en wij leefde inderdaad ook langs elkaar heen.

Ik hou me meestal in en scheld mijn ouders al helemaal niet uit. Dat is echt not done hier.

Ik zeg relatief veel tegen mijn ouders. Als ze iets niet mogen weten geef ik een ontwijkend antwoord en snappen ze zelf wel dat ze niet moeten doorvragen. Nooit geroepen en al zeker niet gescholden btw. Ik vind dat echt niet kunnen, zo respectloos tegen mensen die je 18 jaar lang onderhouden hebben (ik ga er vanuit dat alles snor zit natuurlijk, als je ouders je slecht behandelen/mishandelen is het een andere zaak).

Ik ben 23 en woon al meer dan 3 jaar niet meer thuis trouwens, mezelf verantwoorden moet dus niet meer, maar ik ben nog even beleefd als toen ik wel thuis woonde. Ik ga spoedig terug bij mijn ouders wonen om te sparen, maar dan vind ik wel dat ik dezelfde vrijheid mag behouden als nu. Ik ben al even meerderjarig en zelfstandig, dus er is wel een verschil tussen mij en een 14-jarige die nog thuis woont vind ik.

Ik heb m’n moeder 1 keer geslagen. Ze sloeg mij en ik sloeg doodleuk terug :’’’’’’) Ze slaat me overigens nooit, alleen dus die ene keer.

Ik heb mijn moeder ook ooit een keer geslagen, dat ging eigenlijk gewoon automatisch omdat ze mij sloeg. Sindsdien heeft ze me volgens mij nooit meer geslagen, dus het heeft wel wat opgeleverd. :grinning_face_with_smiling_eyes:
Ik vind het sowieso niet oké om je ouders verrot te schelden of geweld tegen ze te gebruiken, maar hetzelfde geldt natuurlijk voor ouders naar hun kinderen toe.

s