[Discussie] Mogen verstandelijk gehandicapten kinderen krijgen volgens jou?

De titel zegt het eigenlijk al.
Maar vindt jij, dat mensen die verstandelijk gehandicapt zijn, kinderen mogen krijgen…?

Ik kon geen discussie topic hierover vinden, maar als deze er toch al is, mag hier een slotje op… C:

Ja tuurlijk, als zij een kindje willen doen ze dat maar! Wij kunnen er niks over zeggen. Alleen denk ik niet echt dat het mogelijk is, want de meeste Geestelijk gehandicapte mensen kunnen bijna niet voor zichzelf zorgen, en met een kind erbij wordt het al helemaal lastig lijkt mij.

Al lijkt het me wel schattig en in mijn ogen zou het zo aso zijn als anderen zouden vinden dat zij geen kinderen mogen. :’)

Ik vind dat het moet kunnen, iedereen heeft daar recht op. Ze moeten er alleen wel voor kunnen zorgen en begeleidende hulp krijgen mocht dat nodig zijn. Verder zie ik het probleem niet echt eigenlijk.

Natuurlijk betaat de kans dat dat kind dan ook wat zal krijgen, maar ik vind niet dat mensen daarom geen kind zouden mogen krijgen. Als er hulp geboden wordt waar nodig is, is er niks aan de hand naar mijn mening.

Iedereen heeft het recht om een kind te krijgen als zij dat willen. Dus ook geestelijk gehandicapten. Alleen wat ik me afvraag is of ze in praktijk een kind kunnen opvoeden. En of het kind gelukkig zal zijn met geestelijk gehandicapten ouders. Ik wil niet zeggen dat het kind niet van zijn ouders zal gaan houden, maar dit gezin zal altijd anders zijn dan een ‘normaal’ gezin. Niet dat het verkeerd is om ‘anders’ te zijn maar het lijkt me dat het nogal een lastige situatie kan zijn en ik weet niet of dat goed is voor een kind.

Ik vind niet dat dit moet kunnen. Geestelijk gehandicapten kunnen geen verantwoording dragen voor een kind. Ze hebben wel seksuele gevoelens, en ik denk dat als ze een kind zouden hebben ook wel van dat kind zouden houden, maar ik denk niet dat ze in staat zijn om voor dat kind te zorgen. En dat kun je dus denk ik beter zoveel mogelijk voorkomen. Ik heb een boek gelezen met een waargebeurd verhaal over een vrouw die twee geestelijk gehandicapten als ouders had. Zij was geestelijk gewoon goed. Zoals het er daar in dat gezin aan toe ging, was echt niet goed…

Om nou te zorgen dat ze geen kinderen kunnen krijgen vind ik een beetje te,maar er worden wel mensen opgepakt voor kindermishandeling,dus hulp etc.moet er ZEKER komen dan,

Je mag het woord geestelijk niet meer gebruiken.

Huh?

Ik vind van niet. Ik vind dat mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen, geen kinderen mogen krijgen. Dit geldt evenmin voor verslaafden, alhoewel ik ze daarmee niet wil vergelijken natuurlijk.

Ja gewoon, omdat zij daar ook recht op hebben en dat sommige mensen dat niet goed vinden.

Dat hangt af van de mate waarin zij gehandicapt zijn. ALs zij niet fatsoenlijk voor een kind kunnen zorgen dan vind ik dat zij geen kinderen moeten krijgen.

Er zijn genoeg gezonde mensen waarvan ik vind dat ze geen kinderen hadden moeten krijgen. Laten we vooral voorkomen dat er kinderen worden geboren van ouders die denken dat ze nog 4 zijn. Ik vind het een vrij lastig onderwerp want er is natuurlijk de discussie met vrijheid van meningsuiting, maar ik denk dat ik toch zou zeggen dat zij kinderen zouden moeten krijgen.

Dat is niet helemaal waar. Er zijn genoeg mensen waarbij de kinderbescherming ingrijpt omdat blijkt dat de ouders niet voor het kind kunnen zorgen. Dit gebeurt helaas achteraf (dat kan gewoon niet anders), maar in het geval van zwaar geestlijk gehandicapten kan je dit eigenlijk al voor zijn.

Nee sorry, gewoon neen.
Voor mij geld de regel: ‘Kan je een kind niet geven want het verdient en nodig heeft, op eender welk vlak, neem dan geen kind.’

en sorry maar een mentaal beperkt persoon kan een kind niet alles geven dat het verdient en nodig heeft.

Om even heel cru te zijn, iedereen kan schattig zijn met een baby. Een kind opvoeden is een werk van 24/7, niet voor 18 jaar, niet voor 25 jaar, maar voor de rest van je leven ben je ouder. Sorry maar ik denk niet dat iemand met een verstandelijke beperking in staat is tot het verzorgen van een kind.

Als ze in staat zijn om het kind op te voeden zie ik niet in waarom niet. Maar als ze dat duidelijk niet kunnen dan vind ik dat ze dat beter niet kunnen doen.

Als ze een beetje hulp nodig hebben van de omgeving of bepaalde instanties vind ik ook dat het mag, maar als ze het kind volledig verwaarlozen omdat ze niet weten wat ze ermee aanmoeten dan kunnen ze beter voorkomen dat er een kind komt.

Dit, maar dan wel afhankelijk van de situatie. Ik vind dat zoiets per persoon bekeken moet kunnen worden. Wat ook wel eens wordt gedaan gelukkig. Maar niet altijd.
Ik vind namelijk niet dat je bij een bepaalde beperking er direct van uit kan gaan dat die ook niet in staat is voor een kind te zorgen. Als ze niet voor zich zelf kunnen zorgen is het vrij logisch, maar dit geldt lang niet voor allemaal.

Ik denk dat dit per persoon verschilt (hoe erg de beperking is bijvoorbeeld). En als het te erg is: nee. Klinkt misschien gemeen maar ik denk dat het voor kindje ÉN voor de ouder beter is om geen kind te nemen in zo’n situatie. Zo bescherm je eigenlijk beide.

Ik vind dat het er vanaf hangt of je geestelijk voldoende en op een gezonde manier in staat bent om voor het kind te kunnen zorgen. Dat is dus al een verschil tussen een lichtere handicap en een zware handicap.