DILEMMA: Mijn verleden

Hallo,

Ik gooi gewoon alles op tafel. Ik zit met een enorm dilemma. Ik ben toen ik 4 jaar was seksueel misbruikt door de vader van mijn vriendin. Hele nare ervaring, ik kan het me alleen niet meer herinneren. Mijn ouders hebben wel gezegd dat het gebeurd is en die man na mijn aangifte opgepakt is geweest. Maar ze durfde zelf niet het verhoor te bekijken bij de politie omdat ze het niet aankonden. Nu weet dus niemand wat mij overkomen is… En ik ben toch wel nieuwsgierig. Mijn ouders weten wel dingen, maar als je nagaat dat ze het me pas 11 jaar later verteld hebben, ga ik ze niet ondervragen erover. Mijn ouders zeiden dat als ik dingen te weten wil komen, kan ik altijd naar het politie bureau om de videoband op te halen met mijn aangifte van 4 uur. Het is nu 4 jaar geleden dat mijn ouders dit verteld hebben en ik word nieuwsgieriger en nieuwsgieriger. Ik heb nu bijna een jaar met mijn vriend, en het spookt nog steeds in mijn hoofd, wat heeft die man met mij gedaan. Mijn vriend raad het ontzettend af om die videoband op te halen, maar ik ben ook bang dat als ik het niet doe, ze het misschien wel weggooien en ik vervolgens nooit iets te weten kom. Mijn vriend zegt dat het beter is dat ik niks weet, maar zo voelt het voor mij niet. Het voelt soms alsof ik mijn eigen lichaam niet ken, omdat er iets mee gebeurd is wat ik me niet kan herinneren aangezien ik het geblokkeerd heb. Wat moet ik doen? Zal ik gewoon naar het politiebureau gaan om de videoband? of kan ik het beter laten rusten?

Ik zou die video band halen, ik denk dat het beter is dat je het weet anders maak je je jezelf gek aangezien je het je toch afvraagt

Ik zou persoonlijk die videoband wel ophalen. Dat je het geblokkeerd hebt betekent dat je het niet verwerkt hebt. Misschien herinner je je het wel als je het terugluistert. Dat kan dan heel heftig zijn maar dan krijg je wel de kans om het (eventueel met behulp van een therapeut) te verwerken. Succes en sterkte!

wat een rottige situatie! ik snap je helemaal, maar als jij de drang hebt om de videoband te kijken moet je dat vooral doen! ik snap dat je twijfelt en als je besluit wel te kijken, wel goed voorbereiden want het is vast heel heftig om dat zo terug te zien… :sob::muscle:

Wat naar allemaal… Als ik in jouw situatie zat zou ik hem denk ik toch wel ophalen. Je hoeft de band ook niet perse helemaal uit te kijken toch?

Ten eerste, wat verschrikkelijk dat je dat is overkomen!
Ookal kan je je er niks meer van herinneren, het laat een soort van schade achter.
Ook baby’s die seksueel misbruikt zijn die ontwikkelen er later een soort van schade/trauma doorop (ondanks dat ze er niks van weten). Wat staat er precies op die videoband? Als het jou rust zal gaan geven moet je het zeker doen! Zodat je het toch een plekje kan geven!

Zoals hierboven al genoemd zou ik toch de videoband ophalen, als je het kunt opbrengen. Anders blijft het maar rondspoken en rondspoken. Eventueel zou je de video met je ouders, of alleen bekijken, ligt eraan wat je fijner vind. (misschien heb je een steunpilaar daarvoor nodig, weet ik niet).

Iniedergeval succes! Zoiets doen is niet makkelijk, maar doe wat jou het beste lijkt. :wink:

Je moet doen wat jezelf wilt, niet wat je vriend denkt dat het beste voor je is.

wat Romanceable zegt!

Daar staat zeg maar mijn 4 uur durende aangifte op. De vragen die de politie stelde en wat die man dus precies gedaan heeft.

Ik denk wel dat het heel heftig is om die videoband te zien, maar ik zou hem wel halen anders blijf je er mee bezig. Succes!

Ik zou het niet doen. Ik snap dat je nieuwsgierig bent, maar ik zou blij zijn dat je het niet weet, geen flashbacks en nare herinneringen hebt.

Als je hem ophaalt, kijk hem dan niet alleen, maar schakel hulp in van een psycholoog of een andere professional die je kan voorbereiden en bij kan staan tijdens het kijken van de video.

Ik vind het niet verstandig, nu heb je er misschien geen beeld bij en weet je niet precies wat er gebeurt is, maar heb je nu werkelijk behoefte aan alle details? Er zijn seksuele handelingen bij je verricht, dat weet je nu en ik zou het daar bij houden. Er zal een goede reden zijn dat je ouders er niet meer bij willen vertellen en zo lang gewacht hebben om het je te vertellen. Je moet niet iets op gaan rakelen waar je nu geen last van hebt. Wat weegt het feit op dat je straks alle details weet tegenover dat niet weten en alleen daar ‘last’ van hebben? Ik zou er echt heeel goed over nadenken voordat je dit doet.

Ik denk er al 4 jaar over na(: Dus ik denk dat ik wel alles inderdaad overwogen heb. Ik had bij mijn eerste vriend waar ik een beetje seksueel actief mee werd wel last van flashbacks. Wanneer hij me op een bepaalde manier aanraakte zorgde het ervoor dat ik moest huiveren. Het was een complot van het hele gezin en hij heeft geen straf gehad voor zijn daden. Ik heb veel psychologische hulp gehad in de jaren. Mijn ouders hebben er zo lang mee gewacht omdat ik in getuigenbescherming zat, en het zo lang mogelijk geheim wouden houden zodat ik er geen last van had. Maar toen ik altijd thuisgebracht moest worden en nooit later dan 12 uur uit mocht, begon ik toch te klagen over hun beschermende karakter, en toen hebben ze het me verteld. Het is gewoon meer dat het me dwars zit dat ik eigenlijk alles vanaf mn tweede t/m mijn derde kan herinneren, en van mijn 4de tot mijn 6de helemaal niks. Het voelt alsof er iets mist en ik het niet kan plaatsen. Daarom word ik nieuwsgierig. Ook omdat niemand iets weet behalve die 5 politieagenten. Het zou toch raar zijn dat ik gewoon die man wekelijks tegen kom in de supermarkt bijvoorbeeld maar niet weet wat hij gedaan heeft.

Als je het echt, echt, echt wilt zien, dan moet je dat met iemand doen die je psychologisch kan ondersteunen in het geval dat het voor jou heel moeilijk word. Dus een psycholoog, psychiater, een professional in ieder geval. Het liefst iemand die gespecialiseerd is in seksueel misbruik. En niet alleen tijdens het kijken, maar ook voor erna. Stel het lijkt alsof het gewoon een opluchting is dat je het precies weet, dan kan het een tijdje later toch meer impact hebben. Ik snap aan de ene kant ook heel goed dat je wilt weten wat er precies is gebeurd, maar soms dan is het toch beter om iets niet te weten. Maar aangezien je er wel degelijk zelf last van hebt gehad, of in ieder geval een negatief gevoel kreeg door iets, als je vriend iets seksueels bij je deed dan zou ik er sowieso met iemand over gaan praten. Dan kan die persoon ook gaan inschatten wat het beste is voor je, wel of niet kijken. Alleen weet dus wel dat je hersenen zulke traumatische herinneringen niet voor niets blokkeren, dat is puur uit zelfbescherming. Vandaar dat ik denk dat erover praten op dit moment de beste optie is en dan met die persoon bespreken of kijken nu werkelijk iets positiefs voor jou kan betekenen.

Mijn mams heeft mij verteld: Als je iets blokkeert is dat doordat je lichaam weet dat het te vreselijk is om te handelen.

Ik zou de videoband ophalen, maar niet kijken. Mocht je dan toch ooit flashbacks krijgen, en geloof me die gaan komen, dán kun je nog beslissen van ga ik dit doen of niet.

Ik snap niet helemaal wat je bedoelt met complot en dat je hem tegen komt. Je weet toch wie het is?

Je moet zelf beslissen of je hem gaat kijken. Wat ik nog wilde toevoegen aan de andere reacties is dat ik begrijp waarom je vriend het geen fijn idee vindt.
Ik denk dat hij bang is dat als jij hoort wat die man met jou heeft gedaan, jij dat koppelt aan wat jij en je vriend nu doen zegmaar. Dat jij ineens geen seks meer wil omdat die man dat ook met je heeft gedaan.

Oke sorry beetje onsamenhangend, wat ik wilde zeggen is: beslis zelf of je hem gaat kijken, maar pas op dat je de dingen die toen gebeurd zijn, gaat meenemen in je huidige relatie.