Diep van binnen toch verdrietig

Het is misschien een beetje een zwaar verhaal voor een forum, maar ik wil het toch graag even kwijt.

Ik heb al 4 jaar een heel lief vriendje die er altijd voor me is, een leuke stage, leuke familie… Ik zou het echt niet beter kunnen treffen. Toch voel ik mij bijna elke dag diep van binnen verdrietig. Het voelt soms alsof ik de hele dag elk moment in tranen uit kan barsten, puur door dat verdrietige gevoel. Ik voel me alleen en ongelukkig om een of andere reden. Ik ben op de middelbare school in de 4e en de 5e klas erg gepest, omdat ik toen iets kreeg met mijn huidige vriend. Hij was niet zo populair (niet dat dat uitmaakt natuurlijk!) en dus was ik het makkelijkste slachtoffer van de twee om te gaan treiteren. Denk aan foto’s van mij en me vriend (bv. in de aula) op twitter zetten met gemene teksten erboven. Het kwam soms echt heel dichtbij voor mij. Ik ben uiteindelijk in therapie gegaan om alles te kunnen verwerken, ik was toen nog maar 15/16. Ik heb een jaar in therapie gezeten en toen ging alles goed. Uiteindelijk heeft het meisje in kwestie wel haar excuses aangeboden, maar dat heelt de wonden niet, iig niet voor mij.
Ik ben nu 19 en ik heb het gevoel dat dit hele gedoe mij nog achtervolgt, alsof het met getekend heeft. Het is al zo lang geleden… Zit nu in het derde jaar van mijn HBO studie.

Heeft iemand hier ervaring mee? Ik wil gewoon weer blij kunnen zijn, zonder zo verdrietig en onzeker te zijn over alles.

Wat vervelend dat je je zo voelt, ik herken het.
Dezelfde vraag als HartYou, komt het door de gebeurtenissen van vroeger? Of zijn er nu dingen die spelen?

Op dit moment speelt er niks. Ik heb niks te klagen, maar toch voel ik mij zo. Eerst dacht ik altijd dat het mijn leeftijd was die meespeelde, maar op je 19e is de pubertijd wel voorbij. Ik heb in therapie alles al verwerkt, ookal is er vastgesteld dat het wel een trauma is geworden. Had mijn ‘wilde jaren’ graag anders gezien, maar het is niet anders.

Het voelt meer alsof ik door mijn verleden word achtervolgd, alsof het een soort litteken is geworden die bepaalde emoties met zich mee draagt (verdriet, onzekerheid, wrok). Ik zou graag willen dat dit niet zo prominent aanwezig is 24/7. Ik wil ook weer de leuke dingen kunnen inzien van alles.

voor mij zijn er veel dingen die vroeger thuis gebeurd zijn (qua pesten) en op school, waardoor ik me nu waardeloos voel. ik heb verder een prima leven, maar toch voelt er of er iets mist. Ik voel me altijd buitengesloten of onbelangrijk. en dat is iets waar ik wel aan zal moeten gaan werken…

Wat naar dat je je zo voelt.
Zoals je aangeeft, heb je alles wat je nodig hebt om gelukkig te zijn.

Is het niet een idee om weer eens contact op te nemen met de therapeut.
Wellicht is er binnen een paar sessies te achterhalen waar het vandaan komt?

Als je dat liever niet wilt, dan kan je ook zelf een boekje bijhouden op welke momenten je je verdrietig voelt.
Wat heb je gedaan? Heeft iemand iets tegen je gezegd? Had je een bepaalde gedachte die opkwam?
Schrijf daarbij ook aan het eind van elke dag alle positieve dingen van de dag op.
Van iets super kleins, tot grote positieve dingen.

Je kan aan dat soort dingen een trauma overhouden en depressief raken (studeer pedagogische wetenschappen). Om een trauma te krijgen hoeven niet hele grote heftige dingen (als rampen, moorden etc.) te gebeuren, in principe kan alles een trauma veroorzaken. Ik raad je aan om langs de therapeut te gaan!

Ik ga proberen een boekje bij te houden en elke dag op te schrijven hoe ik mij voel en waarom ik mij zo voel. Ik weet dat dit soms best confronterend kan zijn, maar misschien kan ik hierdoor meer orde krijgen in deze emotionele chaos. Ik had hier zelf nog niet aan gedacht Kraplapje.