Die irritante jongen.

Even vooraf: ik schrijf dit meer omdat ik het fijn vindt van me af te schrijven dan dat ik zozeer hulp/kritiek nodig heb ofzo, het is niet verboden (dan moet ik het zelf niet op Girlscene zetten). Je bent ook niet verplicht het hele verhaal te lezen als je daar geen zin in hebt.
Alle namen die ik gebruikt heb zijn ook niet echt.

Laat ik even helemaal bij het begin beginnen. Drie jaar geleden leerde ik door een vriendin, Nathalie, een jongen kennen (Jonas). Hij zat gewoon in mijn jaarlaag op school en mijn hele vriendengroep en ik vonden hem eigenlijk gewoon irritant. Nathalie heeft er toch voor gezorgd dat hij het volgende jaar bij ons in de klas kwam (hij werd eerst gepest, vriendloos, uitgemaakt voor homo, etc…). Eerst baalde ik er heel erg van, maar binnen een half jaar ben ik nogal anders over hem gaan denken. Ik begon hem leuker en leuker te vinden. Hij mij ook. We besloten eerst niets te nemen, dit vonden we ten eerste lullig voor Nathalie en ten tweede was hij bang dat ik ook opmerkingen naar mijn hoofd gegooid zou krijgen. We hebben het één maand uitgesteld en besloten toen gewoon een geheime relatie te nemen, wat we stiekem nog best spannend vonden ook. Op school slopen we naar een stil gangetje, we fietsten wel toevallig vaak samen en inééns spraken we wekelijks af. Langzaamaan kwamen onze vrienden het wel te weten. Nathalie begon inderdaad te stoken. En het is haar gelukt, na een korte relatie maakte hij het uit. Driekwart jaar was ik in stilte verschrikkelijk verliefd op hem. Ik durfde er tegen niemand over te beginnen, want hij zat ook in mijn vriendengroep (we waren niet awkward). Tot Jonas na die tijd aan me vroeg of ik eigenlijk iemand leuk vond. Na het eerlijk op te biechten, bleek hij me ook al die tijd niet te zijn vergeten. We kregen dit keer schijt aan wat de rest vond, we deden er niet meer geheim over (oké, we riepen het ook niet in het rond. Tot de dag van vandaag zijn er mensen die ineens aan me vragen of ik met Jonas heb) eigenlijk hadden we best een goede relatie.
Na een jaar kregen we alleen steeds meer discussie’s, meningsverschillen en zelfs grote ruzie’s. We waren het nooit meer met elkaar eens, maar losten dit altijd op en aan het eind van de dag gingen we toch niet slapen zonder even een welterusten-berichtje te sturen. Het enige wat eigenlijk nog goed was aan onze relatie was dat we oprecht van elkaar hielden. De ene vond dat dit juist het enige was waar een relatie om draait, de andere vind dat er veel meer in zit. Wij vonden dat laatste. Denk ik.
Op mijn bed zaten we, zoenend, tot we ineens op het onderwerp kwamen. Ter plekke, zonder echte aanleiding, hebben we het na één jaar, twee maanden en zeven dagen (stalking dit), het toch besloten uit te maken.
Net nu ik er na drie maanden een beetje vrede mee lijk te krijgen, we elkaar nog steeds dagelijks zien en spreken, stuurt hij een foto van ons samen, met de mededeling dat hij dat mist. Hij vind me nog even mooi als eerst en wil even duidelijk hebben dat dat niet is veranderd sinds het uit is. Al vind hij dat we een goede keus gemaakt hebben.

De jongen, die ik drie jaar geleden nog zo irritant vond, die constant uit werd gemaakt voor homo is momenteel (nog steeds) de belangrijkste persoon die ik ken. Ik houd van deze jongen. En het enige wat ik gezegd heb ik dat het beter is zo.

Ik zou me persoonlijk niks aantrekken wat anderen vinden van je relatie of de mensen waarmee je omgaat (zeker niet omdat ze niet “cool” genoeg zouden zijn, kom op). Ik denk dat je nog op de middelbare school zit (?), maar mensen gaan altijd wel ergens een mening over hebben. Laat ze toch lekker! Probeer je daar niks van aan te trekken, je moet doen waar jij gelukkig van wordt (over een paar jaar zie je die mensen toch nooit meer). Maar ik vind wel dat hij je op een gegeven moment moet laten gaan. Dat hij je dan toch weer zo’n berichtje stuurt lijkt me vervelend. Ik zou gewoon duidelijk tegen hem zijn, dan weet je (hopelijk) waar je straks aan toe bent.
Je moet echt doen waar jij gelukkig van wordt.

Het was in eerste instantie ook niet dat het ons boeide wat anderen van onze relatie dachten, maar hij werd gepest, en hij wilde niet dat ik ook gepest werd. Toen we het tegen onze vriendengroep (de eerste keer) vertelden, is het door middel van stoken ook weer uit gegaan. De tweede keer trokken we ons inderdaad van niemand wat aan dat werkte inderdaad.

En over de geciteerde zin, ik weet zelf niet eens waar ik gelukkig van word. In ieder geval niet van het feit dat hij nog even komt zeggen dat hij me nog mooi vindt en dat hij het mist me af en toe even lekker te knuffelen, en vervolgens ook te zeggen dat het beter is zo.