Derealisatie / depersonalisatie

Hee meiden,

Even een vraagje (als hier al een topic over gemaakt is mag deze verwijderd worden) maar hebben meer van jullie last van derealisatie/depersonalisatie? Zoja, hoe gaan jullie er mee om? Of hoe zijn jullie er mee omgegaan toen jullie het hadden als jullie het niet meer hebben?

xx :flushed:

Ik had dit toen ik depressief was, maar niemand lette toen toch op mij, dus ja. Maar voor die depressie ben ik behandeld en toen had ik hier ook minder last van.

Hoe kan het dan dat jij dat hebt? Heb je een depressie of stoornis misschien? En word je hier ook voor behandeld?

Ik heb dit al jaren, maar kan er niet echt mee omgaan. Als het op komt zorg ik dat ik zo snel mogelijk in een veilige omgeving kom. Het komt voort uit een angst/paniekstoornis (i.c.m. autisme) bij mij maar ik mag geen medicatie slikken.

Kun je uitleggen wat het is? (en ook wat het dan voor jou specifiek inhoudt?)

Hieronder een aantal symptomen die ik heb:

  • Altijd afwezig
  • Het lijkt net alsof het leven een droom is alsof alles nep is
  • Ik heb moeite met dingen doordenken, zoals wiskundige reeksen(vroeger nooit last van gehad)
  • Het lijkt net alsof ik niet in mijn lichaam zit
  • Als ik in de spiegel kijk, ik het net alsof de persoon die in de spiegel kijkt de persoon is en niet diegene die voor de spiegel staat(mezelf) heel verwarrend :stuck_out_tongue:
  • Ik kan gesprekken niet goed mee volgen
  • Als ik wat lees ben ik opeens kwijt wat ik gelezen heb
  • Ik heb moeite om in een gesprek goed mijn woorden te zoeken, vooral met leeftijdsgenoten van het andere geslacht
  • Ik kan me niet goed concentreren tijdens lessen, als ik denk aan concentreren lijkt het net alsof ik wegval

Dit heb ik van een andere site en daar zie ik mijzelf heel erg in, niet alleen hier in maar ook in andere punten, zoals moeheid etc.

Ik heb misschien een lichtere vorm van depressie, ik heb een tijd aan selfharming gedaan, heel erg gestresst en ontzettend moe. Dus ik weet niet of dat er wat mee te maken heeft @ :heart: Little Ariel :heart:

Ja die symptomen die je omschrijft had ik ook. Het kan met een depressie te maken, wat bij mij het geval was. Maar zoals je omschrijft gestresst, moe, neerslachtig klinkt ook als overspannen/burn out. Of dat je misschien in een soort dip zit door de puberteit?

Zie dat dit een oude post is, maar wou toch even zeggen dat dit me heel bekend voorkomt. Ik vind het aan de ene kant echt vreselijk maar aan de andere kant geeft het me ook een soort rust. Ik heb dat gevoel gekregen nadat ik veel ging piekeren, last had van angsten en dwang. Eerst merkte ik dat dingen minder hard bij me binnenkwamen en dat ik het gevoel had dat ik losstond van mijn omgeving, dat ik er niet meer zo veel onderdeel van uit maakte, maar bij mij werd het steeds erger. Op een gegeven moment voelde het alsof ik een leeg omhulsel was zonder gevoelens en amper gedachtes. Ik kreeg dan ook weleens de opmerking te horen van ben je stoned, of, je bent de laatste tijd zo saai geworden, er valt bijna geen gesprek meer met je te voeren. Ik zit nu ook bij een psycholoog en merkte dat na het eerste gesprek ik weer momenten had waarop ik me weer bewust was van alles en het gevoel van ‘‘zijn’’ weer had. Ben in ieder geval blij te horen, dat ik niet de enige ben:)