Depri

Hee meiden,

Misschien als je dit verhaal leest denk je wat een aansteller.
Graag dan geen reactie please.
Ik wil graag een verhaal vertellen wat er is gebeurd en hoe ik me voel.
Ik hoop dat jullie een reactie willen geven wat ik kan doen en hoe jullie je zouden voelen.
Mijn verhaal:

Ik ben een meisje van 16 jaar.
vroeger had ik het vaak leuk met mijn ouders. (dat kan ik mij herinderen)
De laatste paar jaar (ong 5) gaat het best slecht tussen ons.
Met mijn vader gaat het nog wel, alleen als hij boos is kan ik beter op mijn kamer blijven.
Met mijn moeder is het een drama.
Alles doe ik in haar ogen fout.
Bijv: als ik ruzie met mijn zus heb (18 jaar) dan zegt zei bijv: kutwijf en reageer ik erop zoals wat nou kutwijf gwon hetzelfde.
Me moeder ontploft dan bijna en scheld me verrot zoals: viswijf, kutwijf, zielig kind enz.
Ik reageer daar weer op en ga wel naar boven voordat ik een klap krijg. Ze dreigde vrooeger altijd dat ik niet naar de training mocht en hield me dan ook echt thuis. later kon me dat niks meer schelen en nu pakt ze me op uitgaan en dat ik niet naar vriendinnen mag.
Als ik beneden kom denk ik al kan beter heel de dag boven blijven want doe niks goed. kom ik beneden vraagt me vader wil je koffie ik zo ja is goed en dan zegt mijn moeder ga het halen dan. dus ik zo van ja hij vroeg het en jahoor ik mag weer 2 weken niet weg.
mijn moeder is vroeger depressief geweest en gaf mij daar de schuld van. nouja dat zei ze niet maar iedereen zei het enz.
Daardoor was ik erg gekwetst en ik weet natuurlijk dat het ook soms mijn fout is.
Vandaag kwam het ergste eigenlijk wat ik in heel mijn leven meegemaakt heb:
Ik had weer ruzie met haar zoals elke dag en toen zei ik waarom nam je nog een 3e kind als je toch weet dat je me niet wou. toen zei ze ja soms gebeuren er dingen waar je later spijt van hebt!!!. ik rende naar boven en ben heel de middag en nu nog steeds boven gebleven. ik kan het niet begrijpen dat zo zoiets zeg. soms denk ik wel aan zelfmoordneigingen of weglopen maar ik wil mijn zussen en vader en vrienden geen pijn doen enz.

Nu denken jullie wat een zeikkind of wat een lang verhaal maar ik wil het gwoon aan iemand kwijt en durf het niet tegen mijn vriendinnen te zeggen.
Wat moet ik doen en heeft iemand hetzelfde meegemaakt??

Thankssx :frowning_face:

Heb je al eens geprobeerd om rustig met je moeder te praten over de negatieve sfeer die er de laatste tijd tussen jullie hangt?

Jaa maar ze gaat eroverheen praten of scheld me weer uit dus helpt niet;(

En je vader?

me vader die word ook boos op mij omdat hij alleen haar verhaalt hoort.
me ene zus lult altijd met hun mee
en me andere bemoeit zich er niet mee
dus niemand staat aan mij kant :frowning_face:

Heb het er anders binnenkort even met je zussen/je vader over, misschien kunnen zij dan met jouw moeder gaan praten.

Voor nu zou ik als ik jou was gewoon lekker in je bedje gaan liggen, aan leuke dingen denken en gaan slapen. Dan kan je morgen wel weer gaan denken over hoe je dit allemaal kan oplossen. Op dit moment kan je toch niks doen en maak je het alleen maar erger voor jezelf door je er te veel zorgen over te maken.

Slaap lekker!

Bedankt meid!!
Heel lief enz.
Noujaa op dit moment slapen kan i kniet echt zit alleen maar in me hoofd dus.
en vandaag barste de bom gewoon echt enz.
maar bedankt voor je lieve bericht

xxx

Ik snap dat je niet met je moeder kan praten dat heb ik vaak ook als ik ruzie heb en heb soms ook neigingen om weg te lopen.
Maar net zoals iedereen zegt probeer er met je vader rustig over te praten begin met : Pap, ik wil wat vertellen en wil je me alsjeblieft laten uitpraten
Misschien zoiets ?
Veel succes ermee