Depressieve vriend

Lieve allemaal,

Aangezien mijn vriend waarschijnlijk mijn naam van mijn andere account weet, leek het mij een beter plan dit anoniem te posten. Het gaat namelijk om dit:

Mijn vriend is sinds mei depressief. Dit kwam door een mix van school, thuissituatie en omdat hij bang is mij kwijt te raken. Hij voelt zich ontzettend ongelukkig en dat heeft natuurlijk invloed op onze relatie van onderhand al ruim drie jaar.

Ik heb het een maand geleden uitgemaakt omdat hij bijna geen enkele keer meer gezellig was toen we bij elkaar waren en er vielen steeds meer dingetjes op waar ik me aan ergerde en wat niet lekker liep. Daar heb ik later heel erg spijt van gehad omdat hij bezig was met een afspraak te maken bij een psycholoog en omdat ik helemaal niet om kon gaan met de situatie, omdat we al zo lang samen waren. We hebben het weer aangemaakt.

Achteraf denk ik dat ik me door alle emoties mee heb laten slepen. Een paar weken verder gaat het weer als hoe het eerst was, al dan niet erger.

Mijn vraag is: Heeft iemand ooit te maken gehad met een depressieve vriend en hoe ben je daarmee om gegaan?

Heel erg bedankt dat je dit wilde lezen.

Geen iedee, maar up voor je. Ik wil wel dat dit gelezen wordt!

dankjewel :slightly_smiling_face:

Lijkt me een heftige situatie. Ik heb niet zozeer ervaring hiermee, dus ik kan misschien niet veel zinnigs zeggen. Maar laat hem weten dat je hem steunt en dat je er bent om naar hem te luisteren (misschien/waarschijnlijk doe je dat al hoor), maar ik weet zeker dat dat hem zal helpen.

Je moet je echter inderdaad niet mee laten sleuren door zijn depressie. Hij wil jou graag bij je hebben, maar als hij jou meesleurt in zijn depressie, word jij daar ook niet gelukkiger van. Probeer dat hem uit te leggen. Ik zal vooral veel met hem praten, en dan niet alleen over hem, maar ook over jou! Ben je eigenlijk gaan twijfelen over jouw gevoelens voor hem hierdoor? Daarom heb je het uitgemaakt neem ik aan? Veel succes met de hele situatie, hopelijk komt je vriend over de depressie heen!

Dit is niet vergelijkbaar met jouw verhaal, maar ik snap wel hoe het is om met een jongen te zijn die gigantisch met zichzelf in de knoop zit. Ik had maar 2 maanden met zo iemand, daarna werd ik er gek van en heb ik het uitgemaakt voordat ik er dieper in meegesleurd werd: maar ik denk dat het een heel ander verhaal is als je al 3 jaar samenbent. Je hebt hem ook meegemaakt toen hij wél gelukkig was en jullie band is zo sterk dat - ook al wordt jij er niet gelukkig van - het heel moeilijk is om zoiets te beëindigen… lijkt mij dan.
Mijn advies is dat je toch voor jezelf moet kiezen. Je leeft voor jou, en als je met iemand bent die niet gelukkig is met zichzelf dan kan jij er ook geen geluk uit halen, hoe pijnlijk het ook is. Je kent vast wel het gezegde dat je eerst van jezelf moet houden voordat iemand anders dat kan? Het is waar. Het is heel erg waar, en hij moet het gevecht met zichzelf aangaan en jij moet bepalen of het het waard is. Misschien is het beter om er (een tijdje) afstand van te nemen. Maar het is jouw keuze, jij moet bepalen waar je gelukkig van wordt.

Klopt, doordat hij zo ongelukkig is en ook met mij erover praat, word ik erin mee getrokken. Dat is best moeilijk :confused: En ja, ik ben heel erg gaan twijfelen en denk nu weer na om het uit te maken, maar dan definitief. Ik ben alleen zo bang dat hij er dan helemaal niet meer uitkomt.

Dat tijdje afstand lijkt me een goed idee, alleen weet ik vrij zeker dat ik dan niet meer bij hem terugkom. Doordat hij zo ongelukkig is afgelopen half jaar, vallen alle negatieve dingen op de relatie. Zijn humor past niet bij mij, hij is best kinderachtig, hij is heel erg jaloers en heel klef. Die dingen waren eerst niet echt een probleem, maar nu steeds meer. Hoe heb jij het ervaren met je vriend? Ookal was het een kortere tijd, je was wel met hem samen. Hoe reageerde hij erop en hoe ging het verder met hem?

klinkt een beetje hard maar het is niet jouw probleem. Je moet er gewoon voor hem zijn maar jij kan het niet oplossen

Bij ons is het andersom.
Hij vind het ook heel moeilijk om met mij om te gaan op een positieve manier.
Heel veel ruzie’s er overgehad maar het depressieve gaat gewoon niet weg.

Mijn vriend is in korte periodes extreem depressief. Dit duurt slechts een week maar is ook meteen het uiterste. Ik heb het tot nu toe drie keer meegemaakt in onze relatie van anderhalf jaar en Jezus, wat was dat zwaar. Mede daardoor heb ik een volledige toetsweek verpest.
Zoals ik al zei is het bij mijn vriend heel extreem, dit uit zich door zelfmoordneigingen, zichzelf niets meer waard vinden, niet goed genoeg voor mij of zijn ouders, waardeloos etc. Voordat we iets kregen heeft hij 2 zelfmoordpogingen gedaan. 1x is hiervoor zijn maag leeggepompt.
Ik hou verschrikkelijk veel van mijn vriend en dit is voor mij geen reden om bij hem weg te gaan. Dit komt denk ik ook doordat het bij hem maar zelden gebeurt. Tijdens zo’n periode doe ik er alles aan om hem te laten merken hoeveel ik van hem hou, dat zijn omgeving hem ook nog lang niet kwijt wil. Ik herinner hem aan onze toekomstplannen, hoe mooi ons leven er over een paar jaar uit kan zien. Of het echt helpt durf ik niet te zeggen, maar het geeft mij het idee dat ik alles doe wat ik kan. Hij weigert naar een psycholoog te gaan.

Bij jou is de situatie echter anders, jij zit al een half jaar in een negatieve spiraal. Schuif even alles opzij en bedenk wat jij wil. Aan de hand van je reacties vermoed ik dat je allang niet meer verliefd bent op je vriend, maar bij hem bent als een soort van zus omdat je bang bent dat het niet goed met hem gaat. Dit is niet gezond. Je moet ook nog van je eigen leven kunnen genieten.

Vergeet even dat hij depressief is, zou je dan nog wel bij hem blijven?

Ik denk dat je je vriend gewoon moet steunen hoe moeilijk dat ook is. Hij is depressief en dat is zwaar en hij kan jou hulp zeker gebruiken. Ik zal er gewoon voor hem zijn en hem zoveel mogelijk proberen te helpen. Een depressie is niet iets waar je zomaar uit komt.

Ik durf hier niet echt goed op te reageren, maar bij ons is de situatie omgedraaid. En ik vind het heel erg moeilijk.

Je moet gewoon laten zien dat je hem steunt door dik & dun. En dat je d’r echt voor hem bent. Verder kun je niet veel doen denk ik…

Mijn ex zijn zus heeft een zelfmoordpoging gedaan en was daardoor erg geshockt wat ik ook heel goed snap. Ik wist op dat moment niet wat er aan de hand was en hij zei dat hij het me wel zou gaan vertellen (ooit) terwijl zijn vriend er wel van wist. Ik heb me erbij neergelegd en hij heeft het me een maand later ongeveer verteld.

Verder zal ik hem niet aandringen om dingen te vertellen waar hij mee zit aangezien ik denk dat hij er zelf wel mee zal komen. Lief voor hem zijn en hem laten zien dat je voor hem er bent.

Het verbaast me dat zoveel mensen met dit soort dingen in aanraking komen zeg!
Voor de mensen die zelf depressieve gevoelens hebben, wat verwachten jullie van je partner? Horen jullie liever de echte waarheid of een beetje vervormde maar mooie ‘waarheid’? Dat is bij mij vaak een probleem. Hij wil dat ik altijd eerlijk tegen hem ben, maar als ik eerlijk ben kan hij het niet waarderen.

Ik twijfel zo ontzettend erg, want ik begin onbewust beetje smoesjes te verzinnen om niet naar hem toe te gaan. Stiekem weet ik wel dat ik paar uurtje vrij kan maken tussen mijn huiswerk door bijvoorbeeld, maar ik doe daar niet echt moeite voor.

Jullie kennen mij en mijn vriend natuurlijk niet, dus kan je niet zeggen wat ik precies moet doen, maar vinden jullie dat ik hem nog iets langer de kans moet geven of kan ik beter eerlijk zijn en aankaarten dat het er voor mij niet meer zo in zit… ?

Mijn moeder is vrij depressief en een vriendin van mij zit toch ook wel constant in dipjes. Het is enorm lastig om mee om te gaan maar ja, laten vallen doe ik ze niet. Het is natuurlijk een andere situatie als het om iemand gaat waar je zo dicht bij staat en die ook voor een deel de controle heeft over jouw geluk…

Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat depressieve mensen vaak niet kunnen zien wat ze aanrichten bij de mensen rondom hen. Zolang je er zelf niet aan onder gaat zou ik er zijn voor hem maar jij moet zelf weten wanneer het genoeg geweest is. Ik zeg niet dat je egoïstisch moet zijn, maar er is maar zoveel dat een mens aankan.

Nu, vanaf dat je zegt dat je eigenlijk bij hem blijft omdat je bang bent dat hij er anders niet meer uit geraakt, betekent het dat je niet bij hem bent voor de juiste redenen. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij dat ook wel door en dat zal hem zeker niet helpen.

Of hij er uit geraakt of niet is niet iets waar jij controle over hebt en zeker niet iets waarvoor je je schuldig zou moeten voelen. Het is zijn leven en ja, je geeft om hem maar er zijn grenzen. Misschien dat een relatie hebben zelfs te veel van zijn energie opslorpt. Misschien dat als hij alleen zou zijn hij tijd zou hebben om over dingen na te denken en idd zichzelf zou leren graag te zien. Want ja, je kan inderdaad niet van iemand verwachten dat ze je graag zien als je het zelf niet doet. Waarschijnlijk denkt hij teveel na over hoe hij jou bij zich kan houden in plaats van hoe hij zichzelf uit die depressie kan halen.

Ik ben zelf depressief, en ik denk dat het belangrijk is dat je écht laat zien dat je om hem geeft en zo positief mogelijk probeert te doen, ook als hij een bui heeft waar die alles niet ziet zitten.
Hem vaak laten zien dat je echt om hem geeft is erg belangrijk denk ik.
En probeer hem ook de leuke kanten van het leven te laten zien.
Als hij naar de psych gaat, wens hem sterkte en succes en zeg bijv. “ik ben trots op je” en als ie terug komt “hoe was het?”
Niet alle depressieve mensen zijn hetzelfde natuurlijk, maar dit zou bij mij heel fijn zijn. (ik heb geen vriend btw.)
Succes!
Super dat je bij hem bent gebleven, dat heeft hij echt wel nodig denk ik.

Altijd weer heftig zoiets. Als eerste heel veel sterkte, ik weet hoe moeilijk het is om hier mee om te gaan :sob::muscle:

Daarnaast kan ik me wel redelijk aansluiten bij de andere reacties. Er voor hem zijn is het belangrijkste en je inderdaad niet laten meeslepen.
Bedenk dat je vriend dit ook niet vrijwillig meemaakt. Depressiviteit is een ziekte die door velen wordt onderschat. Het is niet zomaar even down zijn. Het is ook zeker niet iets waar je zomaar ‘beter’ van wordt.
Is hij al bij een dokter geweest? Is het echt vastgesteld? Zo niet, dan raad ik je aan dit toch samen met hem te doen. Zonder hulp is het ontzettend moeilijk om uit een depressie te komen, en een dokter zal jullie verder op weg kunnen helpen.

Voor de rest is het belangrijk dat niet alles om de depressie blijft draaien. Zorg dat er ook leuke dingen blijven. Je hoeft het er niet de hele tijd met hem over te hebben.
Op internet is redelijk veel informatie te vinden over hoe je er het beste mee om kan gaan etc. Misschien dat je dat kan gebruiken? (:
Heel veel sterkte voor jou en je vriend de komende tijd!

Oh, ik lees trouwens nu je laatste berichtje pas.
Damn wat moeilijk voor je! Je eigen geluk staat natuurlijk wel voorop…
Het is zo moeilijk, omdat je niet weet of je na zijn depressie nog steeds bij hem bent/wilt zijn.

Wat voel je als hij wel ‘normaal’ is? Als hij gewoon z’n oude zelf is? Wil je dan wel het liefste weer bij hem zijn? Ik weet natuurlijk ook niet hoe hij zich gedraagt, maar dat zijn allemaal dingetjes die meespelen

Het speelt al een halfjaar en dat valt steeds minder lang vol te houden. Afgelopen tijd slaapt hij bijna niet, en dat werkt alleenmaar negatief natuurlijk. Hij loopt al een maand bij de psycholoog, maar hij gelooft er zelf niet zo in. Hij wil alleen veranderen voor ons, niet voor hemzelf.

Het speelt ook mee dat ik 17 ben en we al sinds dat we net 13 waren hadden. Ik heb die hele 'tiener periode; gemist en nu kan het nog. Ook heeft hij humor waar ik niet erg om kan lachen en hij is verre van spontaan. Dat mis ik heel erg in de relatie en we komen vaak op discussies uit en dan stoppen we maar even met praten.

Ik weet dat ik beter bij hem kan blijven om hem te steunen, maar (dit klinkt heel hard) ik gun mezelf meer dan op mijn 17e al met een depressieve vriend te zijn. Ik wil nu gewoon lol hebben en van mijn leven genieten.