Depressie.

Hey meiden,

Ik voel me al een hele periode (paar maanden) zwaar klote. Ik zit ook de hele dag door te hyperventileren, ik voel me kut, ik kan de hele dag in huilen uitbarsten, ik slaap slecht, heb hoofdpijn,… Ik heb een gegoogled op depressie, en de test van het GGZ zei dat er hele grote kans was dat ik die ook heb. Ik heb ook op andere sites gekeken, en daar had ik alle symptomen.

Het komt voornamelijk door gepest worden (vroeger, nu nog beetje), thuissituatie (ruzie met moeder, soort ‘machtsrijd’, te grote druk van thuis, geen echt leven hebben, maar geleefd worden door anderen.), en ook door heel negatef zelfbeeld/laag zelfvertrouwen.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Praten met vrienden kan niet, want die heb ik niet, iedereen op school haat me (en nee ik ben niet zielig voor iedereen die dat moest denken). Vertrouwenspersoon op school heb k ook niet.

Ik weet gewoon niet meer wat te doen.

Sorry voor het lulverhaal, moest er ff uit. Dankje voor het lezen.

Liefs,
F.

Praten met je moeder, ook al heb je die machtsstrijd. Ze kan je ermee helpen en anders zoek je een GGZ bureau op?

Ga naar de dokter.
Toen ik een periode van langdurige somberheid had en niet lekker in mn vel zat heb ik daar ook mee gepraat(ik vind depressie een veel te groot woord).
Desnoods stuurt die je door naar een psycholoog.

Ja natuurlijk…

maar als je uiteindelijk bijvoorbeeld bij een psycholoog komt, moet je echt met haar gaan praten en je openstellen enz. Dit was iets wat ik niet deed, en dan helpt het niet, heb er daarna nog heel lang mee rondgelopen, en uiteindelijk zelf opgelost.

ehm, ik heb er nog heel lang mee gelopen. Maar ik had ook twee hele goede vriendinnen waarmee ik kon praten, dat heb ik voor een groot deel ook gedaan. En ik heb gewoon goed over dingen nagedacht enz., besloten dat ik beter en vrolijker kon gaan leven. Al heb ik nu nog wel mijn sombere momenten hoor, maar ik heb geaccepteerd dat ik een pessimistisch en somber persoon ben en anderen hebben dat ook gedaan.

ik zou naar je huisarts gaan, die kan je doorverwijzen naar een psycholoog.
probeer het eens, iedereen vindt dat eng de eerste keer, en als het je niet bevalt kun je er direct weer mee stoppen.
en ze hebben zeker beroepsgeheim, al kan er soms informatie tussen dokters worden uitgewisseld (maar dan ben je daar wellicht van op de hoogte gesteld), maar als je er niet zeker van bent kun je altijd vragen of ze het tegen niemand zeggen, want dan mogen ze het zeker niet doen.

Je moet zeker snel actie ondernemen, anders krijg je dadelijk langdurige depressie en blijf je er misschien wel voor heeeeel lang of de rest van je leven mee zitten (zoals ik :confused: )

Ik zou ook naar de dokter gaan, die stuurt je door naar een psycholoog en misschien wel een psychiater. Ik zit nu zelf ook bij een psycholoog aangezien ik ook ‘depressief’ ben, ik weet natuurlijk niet hoe het in details bij jou er aan toe gaat, dus of je het meteen een depressie kan noemen, dat zou ik aan de psycholoog overlaten.

Oh, en trouwens het verschil tussen een psychiater en een psycholoog (wat velen niet wisten, en mij ook sinds kort is uitgelegd) is dat een psycholoog je helpt op het gebied van je gedrag, hij verklaard waarom je zo sober bent, hij gaat het dan met je hebben over de minder leuke dingen, maar ook over de leuke dingen, terwijl een psychiater je juist helpt met bijvoorbeeld fobieën of persoonlijkheidsstoornissen, hij houd zich juist meer bezig met wat er allemaal in je hoofd omgaat.

Mmm, ik snap wel hoe je je voelt denk ik.
Momenteel voel ik me ook zo hoor.
Van mij is het nu ookal een paar maanden, maar je kunt het vergelijken met een muur. De muur wordt hoger & hoger gebouwd … Het is al een jaar of 2, maar het blijft maar aanslepen. Is dit ook zo bij jou of is het echt maar sinds dit jaar? (Nuja, ik bedoel 2008.)

Depressie is natuurlijk een groot woord … Ik ben van plan (en misschien kan jij dit ook doen, want zelf praten met mijn ouders kan ik niet, met de dokter wil ik niet, op school ben ik al gaan praten, werd een flop … & dan blijven er niet veel mensen meer over…) dus ik ben van plan om hulp te zoeken online. Er bestaan veel sites met mensen die daar echt in gespecialiseerd zijn en die jou kunnen helpen. Totaal anoniem & gratis …
Ik heb ooit een goede site tegengekomen, maar je moet een dag uitkiezen & een uur. Nuja, dit is maar een tip fzo, ik wil je alleen maar proberen te helpen … x

goh, dat wist ik niet eens. voor mij is een psychiater iemand die pilletjes uitdeelt.

Ja, zo’n beeld had ik ook (wel meer denk ik)
maar laatst had ik een gesprek met een psycholoog + psychiater, en toen werd me dat uitgelegd

grappig, daar heb ik nu ook voor het eerst een afspraak gemaakt
*zenuwachtig*

het is ook wel een lastig verschil; het ligt zo dicht bij elkaar. En het is wel dat een psychiater wél pillen voorschrijft en een psycholoog mag dat niet, dus daar zullen we dat beeld dan van hebben.

Ik vind het echt hartverscheurend om dit te lezen. Meid, ik snap je heel goed! Maar je moet sterk zijn en het aan iemand vertellen en er hulp voor zoeken.

Je komt er wel bovenop, daar ben ik van overtuigd!

Ja klopt omdat de psycholoog geen arts is. Zit op dit moment bij de psycholoog, en dan gaan we het hebben over de dingen waardoor ik me zo kut voel, maar ook heel veel over mijn toekomst en wat ik heel leuk vind, aangezien ik echt al precies weet wat ik wil gaan doen in de toekomst, maar ik eerst nog mijn havo af moet ronden voordat ik daar aan kan beginnen… Dus hij gaat mij proberen daar door heen te ‘slepen’ zeg maar. Maar goed, aan de andere kant, mij lijkt zoiets ook veel beter dan dat je pillen krijgt voorgeschreven, aangezien je er toch wel verslaafd aan raakt omdat je zonder pillen weer ‘gek’ word, dus dat lijkt me ook 10 keer niets.

maakte ongeveer hetzelfde mee :’)
& het is kut
dus sterkte! x

Hier kom je niet in je eentje vanaf. Zoals iedereen zegt lijkt hulp zoeken (bij ouders/mentor/arts) het beste, het kan in ieder geval nooit kwaad.

Sterkte! En ook de anderen met depressie!

Hoe moeilijk het ook is, práát erover!
Ik heb me een hele tijd rot en onzeker gevoeld, en ik heb het eerst een paar weken aan niemand verteld omdat ik dacht dat niemand me kon helpen en ‘zielig vond doen.’ Uiteindelijk heb ik toch alles aan mijn moeder verteld, en zij vond het heel erg. Ze heeft me toen zo goed mogelijk advies gegeven hoe om te gaan met de situatie, en ze heeft gelijk gehad dat alles goed zou komen.
En ondanks die machtstrijd houdt je moeder nog steeds van je, en ik weet zeker dat ze dat je advies zal kunnen geven, als je je verhaal durft te geven. En ga anders inderdaad naar de dokter, of, als dat toch wat te ver gaat, naar bv je oma.

Herkenbaar, ja je zou eens een psycholoog op moeten zoeken, maar niet jeugdzorg ofzo, want die behandelen je echt als een kleuter. Praten helpt, echt!

ja, ik wilde eerst ook nooit aan de pillen. idd omdat het een soort drug is (je voelt je er immers beter door) omdat ik bang was ervan aantekomen, en omdat ik gewoon een afkeer van pillen had. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik sinds een half jaar ‘snak’ naar pillen. omdat het nog steeds k*t gaat, ik van de hulpverlening af ben (het werkte niet) en er eigenlijk niet echt een andere oplossing is. En eigenlijk heb ik het ook echt nodig omdat ik angst heb voor bijna alles, en angst haal je niet makkelijk weg met alleen gesprekken en therapieen. Alleen durf ik het nu dus niet meer te vragen :’] en ik vind mn huisarts ook doodeng :’]

god, nu heb ik het alleen over mezelf in iemand anders topic

ik heb echt medeleven met je ik weet hoe het isik heb soms ook nog toevallen dat het weer terug komt ik heb een jaar lang bij iemand waar ik elke week kwam en daar ging ik dan teken en knutselen een soort therapie achtig geval. maar het heeft mij heel erg geholpen ik was vanaf groep 4 tot groep 8 gepest en in de eerste niet meer, maar ik voelde me toen echt zo beroerd ik dacht dat ik niemand meer had ik huilde om het minste of geringste, ik durfde niet met me moeder te praten enz. nu zit ik in de derde en ik heb nu soms van die moment dat er weer een vlaag over me heen komt het kan dan zijn om niks maar ik heb mijn moeder die begrijpt meteen als er wat is en ik heb een paar leraren die ook precies weten hoe ik in elkaar steek en dat het na een tijdje wel weer op houd , maar mischien kun je iets doen wat je heel erg leuk vind om te doen waar je vrolijk van word en gewoon vrolijk zijn wanneer het nodig is maar slecht voelen is niet erg het leven heeft pieken en dalen