Depressie

@inspiratieloos2: Ook voor jou geldt, misschien beter dat je naar de huisarts gaat en ook zegt dat je tests op i -net hebt gedaan. Ik ben zelf op aanraden van mijn vriend/man en goede vriendin naar de huisarts moeten gaan, want het was gewoon niet uit te houden en de huisarts kon me dan wel dingen adviseren en vertellen. Ik was dan niet echt depressief of licht depressief, maar zat wel in een “dipje”

ik weet het maar ik durf echt niet naar de huisarts, laat staan me ouders zoiets te vertellen als het echt zo blijkt te zijn. ik heb nog steeds (na 2 jaar) het idee dat het vanzelf wel overgaat.

Nee, sommige dingen gaan echt niet vanzelf over. Ik dacht dit lange tijd ook. En dat zoiets een “fase” is, maar ik werd gek en iedereen om mij heen werd gek en dan heb ik ook nog es een dochtertje, zeg maar…

En ik maar volhouden ook van: “Neuh, ik voel me goed, neh, niks aan de hand. Ik kan die dingen ZELF wel oplossen” totdat de rest mij echt gedwongen hebben om naar de huisarts te gaan. Zelfs mijn moeder zei dit tegen mij, dat ik liever geholpen moest worden dan zo erbij blijven lopen.

Want waarom ben je bang?
Bang dat je “voor gek” verklaard wordt?
Bang dat je in een “gesticht” moet?

Ik was voor die 2 dingen ook erg bang.
“ik ben niet gek…echt niet”
Maar zo moet je ook echt niet denken. Soms kun je het even niet redden in je leven en heb je hulp nodig van een professioneel iemand

nee ik ben er eerder bang voor dat ze denken dat ik me aanstel, of dat het gewoon niet erg genoeg is ofzo. want het kan ook aan mijn levensinrichting liggen dat ik me zo voel, ik verlies veel van mijn vrienden en er komt weinig voor terug, maar ik zal er nog eens over nadenken om misschien toch eens te gaan.
hoe is het met jou nu verder?

Wat denk je dat de oorzaak is dan? (omdat je in je beginpost schrijft dat alles eigenlijk wel goed gaat)

Met mij gaat het nu serieus echt weer beter. Ik heb me ‘neergelegd’ bij bepaalde dingen en ik ben niet meer zo streverig en neem de dingen zoals ze zijn. Dat ik dus ook maar een mens ben en (helaas) geen superwoman ^^ Ik leg de lat nogal hoog en eis teveel.

Ik krop ook heel veel dingen op, behalve op papier of een online dagboek, maar ik heb nu geleerd dat ik gewoon echt tegen mijn beste vrienden en vooral mijn eigen man/vriend moet praten en echt niet alles moet “geheim” houden.

Als het bv met ons kindje niet goed zit… dan zeg ik ook eerlijk van: "sorry…ik ga even naar (?) de keuken of waar anders om even tot rust te komen als ik merk dat ik mischien helemaal uitflip.

Dingen en gebeurtenissen kunnen immers niet met een knip van de vinger “verholpen” zijn. Bij mij is heel veel gebeurd in 2010 ^^

Misschien kun je voor jou ook eerst eens wat dingen van je afschrijven ofzo?
Oh, en echt niet denken dat jeje aanstelt. Gewoon echt naar de huisarts, en misschien eerst naar je ouders en zeggen dat je het gevoel hebt dat het niet goed met je gaat, je zit niet lekker in je vel, of je misschien daarvoor naar de huisarts kan gaan (kijken wat je ouders hierover zeggen) Mochten ze het niet begrijpen, dan nogmaals erop hameren van: "het gaat echt niet goed met mij, ook al lijkt het zo, maar ik heb het gevoel… (en dan vertel je daarover)

ik heb er ook last van gehad; en soms nog steeds. Wel minder heftig en lang dan een jaar geleden gelukkig.
psychotherapie heeft bij mij voor geen ene reet geholpen :slightly_smiling_face:
Een depressie kan liggen aan een traumatisch voorval; of een andere gebeurtenis; maar het hoeft ook geen reden te hebben; zoals jij hierboven beschrijft. Aanstellen doe je je volgens mij sowieso niet. Soms weet ik zelf ook niet eens waarom ik zo verdrietig ben. Het is een gevoel; met of zonder een reden. En dan met een hoge frequentie van dat gevoel.
Ik was een hele lange tijd lusteloos; altijd moe; nergens zin in; niks had nut, omdat ik niet zonder een jongen kon. Ik kan wel zeggen dat het allemaal aan hem lag; deed het voor een gedeelte ook, maar depressie zit ook in je, om het even hard te zeggen. Je kunt er bv ook aanleg voor hebben, of in een millieu leven met de juiste factoren er voor. Het komt van binnen, en dus niet altijd door invloeden van buitenaf. Dus omdat je geen reden hebt om depressief te zijn; betekent niet dat je je aanstelt !
Ik heb geleerd om er mee om te gaan. Soms laat ik mijn gevoel op de vrije loop en laat ik mezelf gewoon even ‘uitzieken.’
Andere manier; ik neem mezelf niet meer serieus. Ik weet dat het allemaal tussen mijn oren zit en dat het geen nut heeft om erin te blijven; omdat het niks oplost. Ik probeer door te gaan met leven en ‘genees’ mezelf door afleiding te zoeken.

Mijn tips;

1 zoek vooral veel afleiding; geconcentreerd met iets bezig zijn kan je gedachten even verzetten. Tevens kun je er ook leuke dingen mee bereiken en die geven jou dan ook weer een goed gevoel dat je iets bereikt hebt, dat geeft je energie. Energie lost ook depressie op.

2 praat erover met een vriendin of andere vertrouwenspersoon. Maar zorg niet dat alles uitvergroot wordt; waardoor je onnodig nog verdrietiger wordt.

3 zwelg niet in zelfmedelijden; wees eventjes hard voor jezelf en probeer veel actieve dingen te doen; zoals sporten. Probeer het leven gewoon door te laten gaan.

4 ga slapen. Het klinkt raar maar als je uitgerust bent; kun je overal beter tegen en sta je wat sterker in je schoenen. Sommige mensen worden ook depressief omdat ze gewoon ontiegelijk moe zijn. Risico; niet eenzaam en depressief in je bed blijven liggen, want dat versterkt het effect van een depressie alleen maar. Een goede slaap niet.

hoop dat je er wat aan hebt! soms gaat een depressie niet over; maar dan moet je gewoon leren er mee om te gaan. En soms gaat het wel over; als er weer een leukere periode in je leven aanbreekt! En geloof me, dat gebeurd.