Depressie?

Op mijn 6e scheidden mijn ouders, er was een vechtscheiding doordat mijn vader al het geld en huis en spullen niet aan mijn moeder wilde geven.
Ik stond er altijd tussen in en mijn vader zei altijd lelijke dingen over mijn moeder. Mijn vader en moeder kregen alle twee weer nieuwe vriend(in) en ze waren daar gelukkig mee.
Omdat de nieuwe vriend van mijn moeder geld had konden we dankzij hem ergens wonen. Nog steeds waren ouders heel erg boos op elkaar.
Mijn moeder en vriend waren echt heel erg gelukkig en we waren echt een famlikie.
Ik was 10/11 jaar oud en mijn moeder kreeg borstkanker, ze werd kaal , chemo’s, bestralingen, immunno therapie, alles kreeg ze wat er was. Halverwege haar ziekte besloot alleen haar zo verschrikkelijk geliefde man haar te verlaten. Ze was ziek en werd nu depressief, ik was er ook kapot van omdat hij echt als een 2e vader voor mij was. Mijn moeder zat weer zonder huis, geld of wat dan ook en met 3 kinderen. Mijn vader besloot haar niet te helpen en haar te laten stikken midden in haar ziekte. Mijn opa en oma hebben toen voor ons een huisje kunnen huren.
Je kunt je voorstellen dat mijn broers en ik mijn vader echt een klootzak begonnen te vinden met wat hij onze moeder maar dus ook ons had aangedaan!

Gelukkig werd mijn moeder beter:) en ik ging naar de middelbare school. Vanaf dat moment kreeg ik het heel druk: vwo, selectie van hockey , en het blij proberen te maken van mijn ouders omdat ik bang was dat ze ongelukkig waren (moeder nog steeds depressief) .

Mijn ene broer begon zich inmiddels heel erg af te zetten tegen mijn vader omdat hij zo verschrikkelijk boos was op alles wat hij had veroorzaakt. Er braken echt hele grote ruzies uit , waar ik bij was en ik elke keer een half trauma aan overliep

Dit stapelde zich op en ik begon alles somber in te zien en had een heel groot verdriet. Een docent op school merkte het op en stuurde mij door naar een soort psycholoog van school, een hele lieve vrouw! Ik was blij dat ik met haar kon praten en dit kwam in vervolg.

Ik ging naar de tweede en de ruzies van mijn broer en vader gingen door en ondertussen kwam mijn broer al niet meer daar bij hem.

Ik had veel stress omdat ik het goed wilde doen op school, hockey en voor iedereen.

Ik had nog steeds gesprekken met die vrouw van school en zij probeerde mij te helpen, maar omdat ze niet echt een psycholoog is maar een schoolmaatschappelijk werkster kon ze niet echt iets uitsluiten.

Dit ging door, ik werd nog somberder, broer en vader hielden uiteindelijk op met ruzie maken maar mijm vader werd heel veel boos op mij (dit gebeurde eigenlijk al zo’n 2 jaar) omdat hij zich zo ongelukkig voelde.

Er kwam alleen maar een zwaardere last op mijn schouders en werd nog verdrietiger en somberder.

Ik zit nu in de 3e en ik heb laatst weer een verschrikkelijk erge en grote ruzie met mijm vader gehad wat voor mij echt als een trauma aanziet. Ik kreeg na de ruzie grote angstaanvallen voor toetsen en het ging echt met een grote peil naar beneden voor mij .

Ik vertelde aan de “psych” dat ik graag zou willen kijken of er misschien meer met mij aan de hand was. Zij regelde een gesprek met een echte psycholoog en dat was verschrikkelijk. Ik wilde er weg en wilde huilen en ik weet niet waarom. Ik werd er gewoon helemaal benauwd van.
Nu is dit 2 dagen geleden en weet niet wat ik moet doen. Ik wil niet verder met de psycholoog maar ik wil het wel hebben opgelost! Ik ben er echt helemaal klaar mee en zelfmoordgedachtes zijn al langs gekomen (dit ga ik niet doen, maar ik zit zeg maar echt heel diep in de put)

Wat moet ik doen?!
Stel ik me aan?
Ben ik depressief?
Of gewoon getraumatiseerd?

Ik heb een idee of ik het duidelijk heb uitgelegd maar ik ben al blij om het kwijt te kunnen

Xxx een heel verdrietig meisje

Je stelt je zeker niet aan! Het klinken als hele heftige gebeurtenissen, die je zeker niet in de koude kleren gaan zitten.

Of je een depressie hebt kunnen wij niet vaststellen, dat kan alleen een psychiater - of psycholoog, ik weet niet zeker meer.

Maar eigenlijk maakt het niet uit of je wel of geen diagnose hebt. Het gaat erom dat jij je niet prettig voelt, en verdrietig bent. Dat je zelfs aan de dood denkt. Dat is echt niet nodig. Je verdient zoveel meer dan dit… Ik zou de psycholoog nog een kans geven. In het begin is het echt heel moeilijk, en ik kan snappen dat je liever weg wilt rennen - ze zijn nou eenmaal confronterend. Maar hopelijk ga je na een tijdje inzien dat dit de beste keuze is, en word je steeds gelukkiger. :sob::muscle: