Depressie?

Hallo,

Ik vind dat er 2 soorten blij en gelukkig zijn. Je hebt de ene waarbij je lacht omdat iemand een grap maakt of dat je een leuke film ziet of je hebt een leuke dagje uit gehad. En je hebt het blij en gelukkig dat je echt gewoon gelukkig bent in je leven. En ik heb die laatste zo’n anderhalf jaar niet meer gehad. Ik ben 15 en ik zit nu in de 4de. Op de basisschool was ik eigenlijk altijd blij en ik was heel goed op school en mijn grootse zorgen was of mijn vriendinnen mij wel aardig vonden. Toen ik naar de 1e ging bleef dat hetzelfde maar ik deed ik deed een hoog niveau, ik was eraan gewend dat ik hoge cijfers haalde dus een 6 vond ik echt gewoon laag als je het vergelijkt met de basisschool, dus ik was dat jaar gestrest maar het was gewoon normaal. Ik de 2e was het ongeveer hetzelfde maar ik deed gewoon veel minder m’n best. En hadden sinds dat jaar een netflix account en ik keek dus misschien 5 of 6 series maar niet heel vaak, gewoon af en toe.

In de 3de begon het zeg maar fout te gaan. In kwam er namelijk achter dat deadlines bij ons op school niet zo heel streng waren en ik leverde dingen dat regelmatig 1 of 2 dagen later in. En als de docenten er dan naar vroegen dat zei ik dat er iets mis was met mijn computer of mijn printer het niet deed. En dit jaar zonk in echt helemaal in de series ik keek regelmatig de hele (school)dag series. En ja, ik vind series leuk om te kijken. Maar ik keek series vooral om van de werkelijkheid te ontsnappen. Want de volgende dag moest ik dan weer een proefwerk maken of ik moest een project afhebben. Maar daar begon ik dat om 9 uur of later 's avonds pas mee. In de 3e had ik veel onvoldoendes en dat kwam toen vooral doordat ik gewoon non-stop series keek. Op dat moment ging ik voor het eerst opzoeken of ik niet gewoon een probleem had. En toen ik bij google intypte "te veel series kijken" kwamen er meteen allemaal resultaten over met de relatie tot depressie. Ik heb die dag echt heel veel gehuild omdat letterlijk alle symptomen bij mij van toepassing waren. 

Maar goed, ik had dus heel veel onvoldoendes en ik weet nog steeds niet hoe, maar ik uiteindelijk al die voldoendes opgehaald.

Het was toen zomervakantie en ik had mezelf beloofd dat ik nooit meer zo erg zou uitstellen en dat ik een nieuwe start zou hebben volgend jaar. En omdat het schooljaar over was zou ik eigenlijk geen stress meer moeten hebben want ik zou niets meer moeten hoeven doen en het was vakantie. Maar bij mijn school niveau heb je heel groot project in de 4e en als je daar niet een bepaald cijfer op hebt dan ga je sws niet over. Dat project moest je een product voor maken dat je al af moest hebben begin november (2 maanden na de zomervakantie) en dat moest je daar nog een 20 blz verslag over schrijven van hoe het allemaal ging dat voor februari af moest zijn. En je moest ook nog gewoon normaal school doen. Je kreeg geen uitstel voor bepaalde dingen en er werd geen tijd vrijgemaakt zodat je aan dat project kon werken.
Maar ik heb dus mijn hele vakantie gestrest over dat project want ik kon op vakantie niets doen. En ook na de vakantie toen we weer normaal huiswerk en proefwerken hadden was ik nog steeds gestrest over dat project.

Ik heb toen de heletijd met zo’n gevoel gezeten van ik zou eigenlijk aan het project moeten werken. Maar ik weet niet precies waarom maar elke keer dat ik er tijd voor had kreeg ik een soort hoofdpijn en ik snapte het niet helemaal en ik durfte ook niks te vragen aan vriendinnen want ik dacht dat ik heel erg achterliep. Maar ik begon het dus uit te stellen. Maar hierdoor maakte ik ook geen huiswerk meer en leerde ik ook niet voor proefwerken. Want ik had altijd de gedachte van: als ik iets nu zou doen zou ik aan het project moeten werken. Maar dat deed ik dan niet. En ik dook weer in de series. (Ik was vergeten te zeggen dat als ik series keek ik meestal op schooldagen tot 2 tot 6 uur 's nachts opbleef.)

Uiteindelijk heb ik mijn project product niet afgekregen binnen de tijd. En ik begon maar gewoon te zeggen dat ik problemen had met het uploaden. Maar toen had ik dus zo’n 2 en een halve maand om dat verslag te schrijven. En daar is het helemaal mis gegaan. Want het verslag was het gene waar je een cijfer op zou krijgen ook al was je product verschrikkelijk of werkte het niet, in het verslag schreef je dat hoe het ging en hoe dat kwam en wat je hebt geleerd enzo. Ik heb dat dus echt letterlijk tot de dag voordat het af moest zijn uitgesteld. Ik heb de hele dag en nacht eraan gewerkt en heb niets meer overgekeken en ik bleef maar schrijven en het meeste sloeg nergens op, maar ik had het af. En toen moesten we wachten op de cijfers.

Ik kom nu weer terug op wat ik eerder zei: doordat we dat project hadden werkte ik niet meer aan normaal school huiswerk en proefwerken. Ik begin was het vooral door stress maar later had ik gewoon totaal al mijn motivatie verloren. En ik leverde vele projecten gewoon niet in, ik begon steeds vaker te liegen over waarom ik het niet had ingeleverd. En ik was elke dat gewoon bang om naar school te gaan. Gewoon omdat er dan misschien een leraar zou zijn die mij ermee zou confronteren of dat ik een uur lang in de een lokaal een proefwerk zou moeten maken waarvan ik geen antwoorden wist. En als ik een keer een moment had dat ik huiswerk kon maken of moest of zelfs wilde, dan had ik geen idee wat. En net zoals bij het project had ik er nu nog een extra gedachte bij: Als ik iets maak dan moet het het project zijn, en als ik dan toch huiswerk maak moet ik eigenlijk eerst die 5 projecten eerst maken die ik 3 maanden geleden af zou moeten hebben. Maar alweer deed ik dit niet want ik was bang, gestressed, had hoofdpijn en ik had denk ik ook een beetje faalangst op dit moment. En toen kregen we de uitslagen van HET project en het bleek dat zelfs nadat meerdere mensen het hadden nagekeken ik 1 punt te wenig had om over te gaan. En dat ik het moment waar ik nu ben. Ik heb het er al met mijn mentor over gehad en ik weet dus halverwege het jaar al dat ik blijf zitten. En ik heb nu dus ECHT 0 motivatie om uberhaupt nog iets te doen. Ik bedoel of ik nu vijf 10’en sta of vijf onvoldoendes ik ga niet over.

Nog iets wat ik over heb gehouden aan dit is dat ik altijd zie dat mensen eigenlijk niet meer met me willen samenwerken omdat ik dingen nooit optijd afheb. En dan is dat ook wel heel deprimerend als je een project hebt en dat al je vrienden meteen bij elkaar gaan zitten zonder dat ik iets heb gezegd en dat zij dan samen aan iets gaan werken en dat jij dan alleen zit. Ik snap dat ze het doen maar het blijft stom.

Ik heb in de 4e eigenlijk altijd gehoopt dat ik een moment zou hebben dat ik zou breken en gewoon in huilen zou uitbarsten zodat mensen door zouden hebben dat er iets aan de hand was. Maar dat gebeurde nooit. En ik ben dus nooit meer echt blij geweest voor anderhalf jaar omdat als ik eventje iets leuk vond dat hoorde ik achterin mijn hoofd een stemmetje van alles wat ik nog moest doen en dat ik faalde in alles.

En nu weet ik dus niet wat ik moet doen. Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld vooral omdat ik niet denk dat iemand dit zal begrijpen en omdat ik verlegen ben. Maar omdat ik jullie allemaal niet ken in rl zou ik graag willen weten of er misschien toch iemand is die door iets gelijks heen gaat of jullie misschien weten wat ik kan moet. Of uberhaupt je mening hierover.

Ik weet trouwens dat dit echt crappy geschreven is maar ik heb dit in een keer geschreven, ook voor mezelf omdat ik nu toch het gevoel heb dat ik het niet helemaal voor mezelf hou, maar ook dus voor een reactie.

Van een depressie spreken is een groot woord. Je bent 15 en dus midden in de pubertijd. Ik dacht toen ook dat ik depressief was maar dat zijn gewoon je hormonen die op en neer gaan.

Je problemen qua school zou ik daar ook aankaarten. Hier kunnen zij jou mee helpen. Ik zou ook netflix opzeggen. Ik weet dat je op andere dingen ook series kan kijken, maar jij hebt het blijkbaar nodig om die weg te doen

Hallo!

Wat vervelend om te horen dat je zo met jezelf in de knoop zit. Het is een schrale troost, maar veel pubers gaan door
een periode van onzekerheid, faalangst, ontwijkingsgedrag etc. Er gebeurt waarschijnlijk ook nog het een en ander op
sociaal en seksueel vlak, wat het probleem niet makkelijker maakt.
De symptomen die je nu hebt wijzen nog niet op een klassieke depressie, maar het kan wel een voorstadium zijn.
Als je wilt dat het beter gaat, moet je erover praten. Dat klinkt eng en dat is het ook, want je gaat je zwaktes vertellen
aan anderen. Maar zoals je zelf al zegt; in je uppie kom je er niet uit.
Ga een gesprek aan met je ouders en mentor, en geef alle problemen die je hebt opgeschreven aan. Zij kunnen je daarbij
verder helpen. Je zit op dit moment in een vicieuze cirkel : je krijgt huiswerk → vermijdt het → kijkt series → loopt achter
→ voelt je daar rot over → voelen anderen zich vervelend over → je vermijdt het nog meer.
Hier moet je uit zien te komen. Dat kan door bijvoorbeeld een weekschema te maken, met vaste clusters voor huiswerk en
‘chill’ tijd. Je zult merken dat je veel relaxter chillt als je iets gedaan hebt aan je huiswerk.
Je geeft aan dat je jezelf niet lekker voelt als je chillt, en mist de motivatie → uit de psychologie blijkt dat je actie moet
gaan ondernemen, anders blijf je hierin hangen. Als je dit alleen niet lukt door je week in te plannen, zit er niets anders
op dan daarin hulp te zoeken. Je ouders en leerkracht kunnen je hierin stimuleren. Binnen een mum van tijd ben jij weer
up to date en voel je jezelf ook weer beter, beloofd!

Als je vragen hebt mag je me altijd contacten, ik heb een graad in de Psychologie :slightly_smiling_face:

Liefs