Denken jullie ook wel eens dat niemand van je houdt?

Ja, die gedachte heb ik wel vaak

Nee, niet meer eigenlijk.

Ja af en toe, Maar bij mij is het gekomen omdat mn moeder dat ook echt heeft bevestigd… Dus ik denk niet dat ik er snel vanaf ga komen… :flushed:

Op school enzo meer dat ‘het kan mensen niet schelen’ gevoel wat hierboven ook al is beschreven… ik zit nu momenteel thuis vanwege mn gebroken voet… (ik moet namelijk een uur met de trein en de arts heeft gezegd dat ik anderhalve week zo min mogelijk moet lopen)

En ik ben nu al bang dat iedereen het helemaal niets uitmaakt dat ik er niet ben en dat ze zich zonder me ook prima vermaken…

Maar ik denk dan altijd maar dat ik het mezelf aanpraat en dat ik minder naar mezelf moet luisteren omdat het anders alleen maar erger wordt…

Nee, heb dat ook nooit gehad, wel eenzaamheid.

Nee.

You should love yourself.

Ik heb het vroeger weleens gedacht.
Nu denk ik dat niet meer.

Ja

Niet specifiek dat iemand me haat, maar wel dat behalve familie eigenlijk niemand iets om me geeft.

Dit had ik vroeger heel erg. En soms ook nog wel eens maar naderhand besef ik me wel dat er genoeg mensen zijn die van mij houden.

Nee dat denk ik nooit eigenlijk. Altijd wel iemand.

Nee want mijn ouders houden van me. Maar heb wel vaak het idee dat ik nooit goed genoeg ben.

Ja, elke dag wel.
Of dat ik op school ben en dan voel ik me net lucht. Niemand zou het merken als ik er niet zou zijn. Echt vervelend

Ja.

Ik heb regelmatig het gevoel dat niemand echt om me geeft, soms zelfs mijn familie niet

Dat iedereen me haat denk ik nooit
Dat niemand me graag ziet denk ik ook niet echt vaak
Maar ik heb wel heel vaak het gevoel dat er niemand is die me graag ziet op een manier waardoor hij mijn vriendje zou worden.

Ik denk dat veel mensen me wel graag zien, maar gewoon niemand op een manier die verder gaat dan vriendschap

Ok, ik kan het duidelijk echt niet uitleggen, mijn excuses