Demi's stories.

Hallo!

Ik schrijf (bijna) dagelijks verhalen en ik ben nu zo ver dat ik het ook wil laten lezen aan anderen. Dit is vooral om kritische reacties en meningen te ontvangen waar ik echt iets mee kan, zodat ik mijn schrijfsels kan verbeteren. Daarom heb ik mijn eigen topic aangemaakt en ik zal dan ook (bijna) dagelijks een kort verhaal of iets dergelijks posten. Ik hoop dat mijn schrijfsels jullie aanspreken en laat wat van je horen.

Liefs, Demi.


Een warme zomerdag in het park.

Het gras om mij heen was groen en de lucht boven mij was blauw, alles was fijn, precies zo als het wezen moest. De warme zonnestralen schenen op mijn huid en ik genoot van de buitenlucht. Ik lag op het gras in het park, te genieten van alles om mij heen. Alleen ik miste iets.
‘Hey, kom je hier vaker?’ een onbekende jongen verstoorde mijn uitzicht en mijn rust, met een slechte openingszin. Verstoord stond ik op en ging tegenover de jongen staan. Mijn blik gleed over zijn lichaam heen, hij zag er goed uit. Mooie, bruine krullen en prachtig blauwe ogen, zijn lichtgroene blouse stond perfect bij zijn haar en de blauwe broek maakte het plaatje helemaal compleet.
‘Ja, ik kom hier vaker. Elke dag ongeveer,’ antwoordde ik. Waarschijnlijk had hij niet gedacht dat ik serieus op zijn vraag in zou gaan, want hij trok één wenkbrauw omhoog, maar hij herstelde zich snel.
‘Hmm, wat raar dat ik je hier dan nog nooit gezien heb,’ speelde hij goed op mijn antwoord in. Glimlachend keek ik hem aan, ik mocht hem wel.
‘Ik ben Martine,’ stelde ik mezelf voor.
‘Ha, Martine, ik ben Alex.’ Alex en Martine, klonk goed toch? Alex plofte neer op het gras en ook ik liet me weer zakken.
‘Ik lig hier vaak,’ Alex hield even een adempauze, ‘het is hier zo rustig, zo stil, ik kan hier over alles piekeren.’ Ik keek Alex aan, hij lag vredig naast me, met zijn ogen dicht.
‘Het is hier heerlijk,’ antwoordde ik en ik sloot mijn ogen ook.
‘Weet je, Martine, ik heb tegen je gelogen.’
‘Gelogen, hoe bedoel je?’
‘Ik heb je wel eens gezien, hier.’
‘O.’
‘Ik heb dagenlang gepiekerd, of ik op je af zou stappen,’ Alex keek me eventjes aan, net op het moment dat ik mijn ogen opende. Ik glimlachte naar hem. Alex was zo open naar mij, dat vond ik fijn.
‘En, vind je het erg?’ vroeg hij nieuwsgierig. Ik zag dat er een rode blos op zijn wangen verscheen.
‘Nee, natuurlijk niet,’ stelde ik hem gerust. Alex haalde opgelucht adem.
‘Heb je zin om een keer met mij af te spreken, ik bedoel ergens anders dan hier?’ vroeg ik vervolgens.
‘Dat zou leuk zijn,’ antwoordde Alex met een zachte stem. Ik pakte zijn hand vast en kneep er zachtjes in. Ik genoot. Niet alleen van het groene gras en de blauwe lucht, maar ook van de rustige Alex. Nu was het plaatje wel compleet. Het was perfect.


Even voor de duidelijkheid, ik schrijf over Martine en Alex meerdere korte verhalen, dus kan je meer over Martine en Alex verwachten.

Leuk hoor Demi :slight_smile: Vind het wel leuk om verhalen van jou te lezen!

Ik vind het een leuk verhaal maar op de een of andere meer verwarrend om te lezen, en ook ‘het groene gras’ en de ‘blauwe wolken’ een beetje dubbel op…

Ja dat heet pleonasme, het is inderdaad een beetje verwarrend, maar het viel me tot nu toe niet op! :stuck_out_tongue:
Je schrijft leuk en ik volg!

Bedankt voor de positieve reacties! Zoals Euphoria zei, heet dat van die blauwe lucht en het groene gras pleonasme. Misschien dat je het bij dit verhaal niet passend vindt, maar ik vond het wel leuk om het een keer te gebruiken en ik vond het eigenlijk wel toepasselijk. In ieder geval motiveren jullie me wel om door te schrijven!

Eigenlijk was ik van plan om maar één stuk per dag te plaatsen, maar ik kan niet wachten om dit te plaatsen. Helaas voor jullie ben ik vandaag in een flauwe bui, dus ik plaats alleen maar het kleine voor stukje. Morgen, of heel misschien vanavond, volgt de rest! :stuck_out_tongue:

(Dit verhaal gaat niet over Alex en Martine)[/s]


[b]Eén slachtoffer, één dader en één getuige. [/b] [i] [/i] [i]Het was volkomen eerlijk, zij had mij diep gekwetst en ik zou haar vermoorden. Gelijk spel toch? Lang had ik er over nagedacht, maar mijn besluit stond vast. Haar laatste uur was aangebroken. Voetje voor voetje schuifelde ik door het donker heen, ik moest nu voorzichtig zijn. Plotseling stopte ik met schuifelen, ik zag Dali in de verte staan. Ze was herkenbaar aan haar felgroene jas. Nu was het moment van de waarheid aangebroken. Met trillende vingers haalde ik het wapen uit mijn zak, nog steeds was ik verbijsterd over de makkelijke manier hoe ik aan dit wapen was gekomen. Zachtjes haalde ik adem, ik moest dit doen. Nu kon ik niet meer terug. Langzaam bewoog ik mijn arm recht vooruit met het pistool in mijn handen. De adrenaline gierde door mijn lijf, één schot moest genoeg zijn om het leven uit haar lichaam te verwijderen. Mijn vinger bewoog voorzichtig over de trekker en een schot vulde de donkere lucht. Na enkele seconden volgde een gil. Toen wist ik meteen dat ik het verpest had. Die gil, was niet van Dali. [/i]

Spannend!
Maar als je meerdere verhalen door elkaar heen gaat posten, wordt het misschien onduidelijk.
Naja in ieder geval klinkt het wel heel spannend!

Hmm, ja misschien. Maar in feite staan alle verhalen los van elkaar, het is zeg maar niet een vervolg verhaal. Ik gebruik soms gewoon dezelfde personages.

Fijn dat je het spannend vindt :slightly_smiling_face:

heej k vindt het wel cool zoals jij schrijft, ik voel me helemaal geinspireert…

Dat is nog eens leuk om te horen, dat ik andere mensen inspireer!

Speciaal nog een stukje, voor de mensen die lieve reacties hebben achtergelaten…! Morgen de ontknoping!


‘Weet je het zeker? Misschien heb je het je verbeeld.’ ‘Natuurlijk weet ik het zeker,’ een korte stilte volgde, ‘anders zou ik hier toch niet zijn?’ ‘Dus volgens jou was het een jongen van een jaar of zestien met licht getinte huid, die haar om het leven bracht met een pistool? Dat lijkt mij onwaarschijnlijk, niet?’ ‘Onwaarschijnlijk, hoezo onwaarschijnlijk?’ ‘Hoe kan je hem van zo’n afstand zien? Het was donker.’ ‘Ik ben hem gevolgd.’ ‘Je bent hem gevolgd? Waarom zei je dat net niet dan?’ ‘Ik dacht dat u me dan weer zo’n lange preek zou geven.’ ‘Serieus? Ben je daar bang voor? Alle informatie die jij hebt kan van levensbelang zijn, wie weet wie hij nog meer wil vermoorden.’ Een traan rolde over mijn wang bij het woord vermoorden. Eliene was echt vermoord, dood, van de wereld af. ‘Sorry,’ snikte ik. ‘Stil maar meissie, het komt allemaal wel goed. Vertel mij nou eens wat er allemaal gebeurd is gisteravond.’ Met tegenzin dacht ik aan gisteren. ‘Ik was met Eliene op stap, we liepen in de richting van de kroeg. Plotseling verstijfde Eliene, ze had het koud, zei ze. Natuurlijk gaf ik haar mijn jas en ik wachtte even tot Eliene mijn jas aan had. Ondertussen ging ik zitten, op de stoeprand, want ik had blaren gekregen van die ellendige hakken. Toen ineens hoorde ik een schot en viel Eliene neer,’ even hapte ik naar adem. ‘Ga door meissie,’ werd ik aangemoedigd. ‘In de verte zag ik het postuur van een jongen staan, verdacht, vond ik. Een aantal mensen waren al op Eliene afgestormd, om haar te helpen en het alarmnummer was al gebeld. Ik voelde me heel rot, want Eliene zag helemaal wit. Ik wilde eigenlijk weg gaan, dus dat deed ik ook. Ik sloop zachtjes weg, in de richting van die jongen. Mijn hakken liet ik achter. De jongen schold en hij zag mij. Ik zag hem ook, van heel dicht bij en ik herkende hem. Het was… Het is…’ ik kon het niet, ik kon het echt niet over mijn hart krijgen om de laatste woorden uit te spreken. Ik was hier heen gekomen om te doen alsof ik geen idee had wie de dader was, dat had ik immers afgesproken met hem. Anders zou hij mij vermoorden, zei hij. Want dat was hij in eerste instantie al van plan.

Ik stond op de uitkijk, met Dali had ik afgesproken dat ze geen woord zou zeggen over mij. Alleen vertrouwde ik haar niet, voor geen meter. Hoe langer het duurde hoe zenuwachtiger ik werd, Dali had mij toch niet verraden?

‘Het was mijn broertje,’ fluisterde ik schor.
‘Wat zei je?’ werd er gevraagd. Ik schraapte mijn keel.
‘Mijn broertje, Roan.’ Ik had net mijn eigen kleine broertje verraden. Hij was dan inmiddels al zestien, maar hij was nog steeds mijn eigen kleine broertje.
‘Roan,’ er werd iets genoteerd op papier, ‘wat denk je dat zijn motief was?’
‘Dat weet ik wel denk ik,’ verzuchtte ik. ‘Hij is jaloers op mij, mijn ouders hebben mij altijd voorgetrokken. Waarschijnlijk wilde hij mijn leventje verpesten en daarom mijn beste vriendin vermoorden,’ bekende ik. ‘En mij ook,’ fluisterde ik er nog zachtjes achteraan.
‘Hmm, oké. Bedankt voor de informatie, je kan weer gaan. Of wil je nog iets zeggen?’
‘Hij wil mij ook vermoorden,’ stotterde ik. Weer werd er iets genoteerd op papier.
‘Prima, dat was het? Dan kan je nu echt gaan.’ Ze wilde me weg hebben, ik had geen idee waarom, maar ik besloot te luisteren en ik verliet zonder nog een woord te zeggen de ruimte.

Spannend hoor Demi!

Dankjewel! Fijn dat je het spannend vindt!

Alsjeblieft hoor, upje voor jou!

Sorry dat ik vandaag niet het beloofde stukje heb gepost, maar ik had echt geen tijd. Morgen.

het is ssssssssssspannend hahahaha

Dankjewel! Nou, zal ik het hele verhaal met de ontknoping plaatsen! :grinning:


[b]Eén slachtoffer, één dader en één getuige. [/b]

Het was volkomen eerlijk, zij had mij diep gekwetst en ik zou haar vermoorden. Gelijk spel toch? Lang had ik er over nagedacht, maar mijn besluit stond vast. Haar laatste uur was aangebroken. Voetje voor voetje schuifelde ik door het donker heen, ik moest nu voorzichtig zijn. Plotseling stopte ik met schuifelen, ik zag Dali in de verte staan. Ze was herkenbaar aan haar felgroene jas. Nu was het moment van de waarheid aangebroken. Met trillende vingers haalde ik het wapen uit mijn zak, nog steeds was ik verbijsterd over de makkelijke manier hoe ik aan dit wapen was gekomen. Zachtjes haalde ik adem, ik moest dit doen. Nu kon ik niet meer terug. Langzaam bewoog ik mijn arm recht vooruit met het pistool in mijn handen. De adrenaline gierde door mijn lijf, één schot moest genoeg zijn om het leven uit haar lichaam te verwijderen. Mijn vinger bewoog voorzichtig over de trekker en een schot vulde de donkere lucht. Na enkele seconden volgde een gil. Toen wist ik meteen dat ik het verpest had. Die gil, was niet van Dali.

‘Weet je het zeker? Misschien heb je het je verbeeld.’
‘Natuurlijk weet ik het zeker,’ een korte stilte volgde, ‘anders zou ik hier toch niet zijn?’
‘Dus volgens jou was het een jongen van een jaar of zestien met licht getinte huid, die haar om het leven bracht met een pistool? Dat lijkt mij onwaarschijnlijk, niet?’
‘Onwaarschijnlijk, hoezo onwaarschijnlijk?’
‘Hoe kan je hem van zo’n afstand zien? Het was donker.’
‘Ik ben hem gevolgd.’
‘Je bent hem gevolgd? Waarom zei je dat net niet dan?’
‘Ik dacht dat u me dan weer zo’n lange preek zou geven.’
‘Serieus? Ben je daar bang voor? Alle informatie die jij hebt kan van levensbelang zijn, wie weet wie hij nog meer wil vermoorden.’ Een traan rolde over mijn wang bij het woord vermoorden. Eliene was echt vermoord, dood, van de wereld af.
‘Sorry,’ snikte ik.
‘Stil maar meissie, het komt allemaal wel goed. Vertel mij nou eens wat er allemaal gebeurd is gisteravond.’ Met tegenzin dacht ik aan gisteren.
‘Ik was met Eliene op stap, we liepen in de richting van de kroeg. Plotseling verstijfde Eliene, ze had het koud, zei ze. Natuurlijk gaf ik haar mijn jas en ik wachtte even tot Eliene mijn jas aan had. Ondertussen ging ik zitten, op de stoeprand, want ik had blaren gekregen van die ellendige hakken. Toen ineens hoorde ik een schot en viel Eliene neer,’ even hapte ik naar adem.
‘Ga door meissie,’ werd ik aangemoedigd.
‘In de verte zag ik het postuur van een jongen staan, verdacht, vond ik. Een aantal mensen waren al op Eliene afgestormd, om haar te helpen en het alarmnummer was al gebeld. Ik voelde me heel rot, want Eliene zag helemaal wit. Ik wilde eigenlijk weg gaan, dus dat deed ik ook. Ik sloop zachtjes weg, in de richting van die jongen. Mijn hakken liet ik achter. De jongen schold en hij zag mij. Ik zag hem ook, van heel dicht bij en ik herkende hem. Het was… Het is…’ ik kon het niet, ik kon het echt niet over mijn hart krijgen om de laatste woorden uit te spreken. Ik was hier heen gekomen om te doen alsof ik geen idee had wie de dader was, dat had ik immers afgesproken met hem. Anders zou hij mij vermoorden, zei hij. Want dat was hij in eerste instantie al van plan.

Ik stond op de uitkijk, met Dali had ik afgesproken dat ze geen woord zou zeggen over mij. Alleen vertrouwde ik haar niet, voor geen meter. Hoe langer het duurde hoe zenuwachtiger ik werd, Dali had mij toch niet verraden?

‘Het was mijn broertje,’ fluisterde ik schor.
‘Wat zei je?’ werd er gevraagd. Ik schraapte mijn keel.
‘Mijn broertje, Roan.’ Ik had net mijn eigen kleine broertje verraden. Hij was dan inmiddels al zestien, maar hij was nog steeds mijn eigen kleine broertje.
‘Roan,’ er werd iets genoteerd op papier, ‘wat denk je dat zijn motief was?’
‘Dat weet ik wel denk ik,’ verzuchtte ik. ‘Hij is jaloers op mij, mijn ouders hebben mij altijd voorgetrokken. Waarschijnlijk wilde hij mijn leventje verpesten en daarom mijn beste vriendin vermoorden,’ bekende ik. ‘En mij ook,’ fluisterde ik er nog zachtjes achteraan.
‘Hmm, oké. Bedankt voor de informatie, je kan weer gaan. Of wil je nog iets zeggen?’
‘Hij wil mij ook vermoorden,’ stotterde ik. Weer werd er iets genoteerd op papier.
‘Prima, dat was het? Dan kan je nu echt gaan.’ Ze wilden me weg hebben, ik had geen idee waarom, maar ik besloot te luisteren en ik verliet zonder nog een woord te zeggen de ruimte.

Eindelijk kwam ze naar buiten, ze maakte een zenuwachtige indruk en meteen had ik het gevoel dat er iets mis was gegaan. Misschien was ze onze afspraak niet nagekomen, of misschien was ze gewoon bang. Voor mij. Om het zekere voor het onzekere te nemen, besloot ik op haar af te stappen.

Uitgeput liep ik naar huis, het was ook allemaal zo plotseling. Gistermiddag was er nog niets aan de hand, Eliene was nog springlevend en mijn broertje was nog gewoon mijn broertje. Nu was Eliene dood, ik had doodsbedreigingen gehad van mijn broertje. Nou ja, mijn broertje. Hij had het recht niet meer om mijn broertje te zijn.
‘Dali,’ hoorde ik een gemene stem achter mij. Ik wist zeker dat het Roan was, maar zijn stem klonk niet als die van Roan. Met een ruk draaide ik me om en ik stond oog in oog met Roan. Vluchtig keek ik om mij heen, er waren tot mijn verbazing geen mensen in de buurt die zouden kunnen ingrijpen als het mis zou gaan.
‘Wat is er Roan?’ mijn stem trilde.
‘Waarom heb jij je niet aan de afspraak gehouden?’ Shit, hoe wist hij dat nou weer?
‘Hoe weet jij dat?’ gromde ik kwaad.
‘Dus het is waar? Je hebt je niet aan de afspraak gehouden.’ Ik voelde dat mijn wangen rood kleurden.
‘Welke afspraak?’ vroeg ik zogenaamd verbaasd.
‘Dat weet je best Dali.’
‘Oké, ik heb me voor een deel niet aan de afspraak gehouden, maar wat maakt dat nou uit. De stomme politielui zijn veel te dom om achter jou aan te gaan.’ Ik kon het niet meer in me houden, maar ik was ook niet blij dat het eruit was.
‘Dus je hebt me verraden,’ zei hij akelig kalm.
‘In feite wel,’ schreeuwde ik kwaad, ik kon maar niet begrijpen dat Roan zo rustig bleef.
‘Stom kind.’ Roan bewoog zijn hand in de richting van zijn jaszak en haalde daar een pistool uit.
‘Dat durf je niet,’ fluisterde ik schor.
‘O, echt wel, let jij maar op.’ Een oorverdovende knal en een pijnscheut in mijn hoofd volgden. Direct daarna viel ik neer op de grond en met een zachte zucht verliet ik de aarde.

Stomme Eliene. Stomme Dali. Ik had direct Dali moeten neerschieten, dan zat ik nu waarschijnlijk niet in de bak. Eerst werd ik gezien als hoofdverdachte, maar natuurlijk had ik glashard ontkent. Helaas waren er genoeg bewijzen dat ik beide moorden had gepleegd, dat niemand mij meer geloofde. Zelf mijn advocaat niet. Stomme advocaat. Ook al zat ik nu in de bak, ik had geen last meer van Dali. Of mijn ouders. Mijn ouders vonden mij waarschijnlijk gestoord, omdat ik hun geliefde dochter had weggenomen. Medelijden met mij hadden ze niet. Nooit gehad ook. Alles draaide en draait nu nog om Dali. Ik leek onzichtbaar. En nu nog steeds. Toch ben ik blij dat ik haar had vermoord, ik had mijn ouders diep gekwetst, zoals zij mij ook jaren hebben gedaan. Wraak noemen ze dat.

wow heftig! maar wel cool geschreven…

Dankjewel :hugs:

Dat laatste stukje vind ik erg mooi omschreven Demi. Ik wacht op je volgende verhaal.

Ik vind het echt geweldig om je creaties te lezen.
Ik zou maar al te graag meer willen lezen! :grinning: