Dear Diary

Dear Diary.
Ik zit nu op mijn kamer, heb een raar gevoel in mijn buik en weet niet wat ik moet doen. Dat rare gevoel in mijn buik is totaal niet omdat ik verliefd. Jammer genoeg niet. Ik ken gewoon geen leuke jongens, nee echt niet. Ik zit op een school waar niet eens 350 leerlingen op zitten, in een klas met alleen maar sukkels, de enige leuke jongen daarvan lijkt nog eerder een kakker dan een stoere jongen. Ja, dat is ook niks.

Ik kan niet wachten tot ik volgend jaar naar een andere school ga, met 1300 leerlingen. Daar zullen toch wel leuke ‘Hunks’ te spotten zijn. Lekker met je vriendinnen kijken wie geschikt en wie ongeschikt is. Toch ben ik wel bang voor de overstap. Ik zit in het derde jaar van Atheneum. En de meiden die deze overstap al hebben gemaakt vonden het heel moeilijk. We zullen wel zien. Ik probeer me er nog niet zo druk over te maken. Het duurt nog een klein jaartje.
Maar nu weet ik nog steeds niet wat ik moet gaan doen. Huiswerk? Nee, dat zie ik nu even helemaal niet zitten. Muziek luisteren? Nee, ook al niet. Vrolijke muziek kan ik nu even echt niet aanhoren en mooie, droevige muziek al helemaal niet. Daar wordt ik alleen maar depressiever van. Boek lezen? Valt ook al af. Dan maar een beetje op Girlscene.nl rond surfen. Misschien dat er daar leuke dingen op staan om te doen.

Vanavond komt een vriendinnetje van mij langs, Mary heet ze. Gezellig een avondje met z’n tweeën. Ik heb haar al zo lang niet meer gezien. Toen we allebei naar een andere school gingen, zijn we uit elkaar gegroeid. Zij ging naar een school in de grote stad en ik ging naar een mini school hier in het dorp. En toen zagen we elkaar maar één keer in de maand, misschien zelfs één keer per twee maanden. Maar vanavond komt ze dus naar mij toe. Waarschijnlijk kiezen we een filmpje, pakken we popcorn en allerlei andere ongezonde dingen en maken we er een ‘Girls-movienight’ van.
Ben wel benieuwd of ze nog is veranderd of niet. Ze gaan namelijk met meisjes om die heel anders zijn dan zijzelf. En ik hoop zo dat ze niet zoals hen wordt. We zullen wel zien. Eerst me vermaken tot ze er eindelijk is.

Girlscene, Girlscene, Girlscene. Mijn hele leven hangt er van af. Elk minuutje dat ik ook maar over heb, zit ik er op. Kijken wat zij van mijn kleding vinden, of wat ze van de celebs vinden die ik ook leuk vind. Wat ze van mijn nieuwe verhaal, dat ik aan het schrijven ben, vinden. Je kunt wel zeggen dat ik Girlscene verslaafd ben.

Ik zal anders even iets over mezelf vertellen. Dan weet je ook wie er in dit dagboek schrijft.
Ik ben een meisje van 14 jaar. Mijn naam is Daantje. Ik ben een Hollands meisje met donkerblond haar en groen/grijze ogen. Ik ben niet dik, maar zeker ook niet dun. Ik weeg 62 kilo en ben 1.74 m. Ik heb een donkergrijze bril. Ik heb 2 zussen, Saar en Sophie. Saar is 20 en Sophie is 17. Ze zijn niet mijn beste vriendinnen maar gewoon zussen. We kunnen goed met elkaar opschieten maar soms kunnen we elkaar wel iets aan doen. Maar dat heet nu eenmaal zusterliefde. Mijn vader en moeder zijn gelukkig nog samen. Ze zijn volgens mij niet echt verliefd meer, maar ze vinden elkaar gelukkig nog wel leuk genoeg om samen te blijven.
Vriendinnen heb ik er genoeg. Maar echt goede? Ja, die heb ik 2. En die staan altijd voor me klaar. Ik kan ze alles vertellen. Nou ja, bijna alles. Sommige dingen durf je gewoon echt aan niemand te vertellen. Vandaag zijn ze allebei niet thuis. De één is met haar familie een dagje weg. Zij heet Sasha. Met haar kan ik nog het meeste praten. We mailen veel. Maar toch, als ik bij haar ben voel ik me op het begin niet altijd even goed op mijn gemak. De vragen: ‘Kan ik dit nu wel of niet zeggen?’ ‘Zal ze het goed opvatten of juist helemaal niet?’ spoken dan vaak in mijn gedachten rond. Maar na een tijdje zijn die vragen allebei mijn gedachten uit.
Mijn andere vriendin, Lola, is niet iemand bij wie ik mijn hart even kan storten. Zij zit met hele andere dingen in haar hoofd. Bij mij is het shoppen/jongens/vriendinnen/muziek etc. Maar bij haar is het of autocross of motorcross. Dus ja, dan is het moeilijk om over zulke dingen te praten. Maar toch voel ik me bij Lola beter op mijn gemak dan bij Sasha. Hoe of waardoor dat komt? Geen idee.

Oh, mijn moeder roept me. Het is etenstijd. Heb helemaal geen honger. Maar zal toch maar naar beneden gaan. Voordat mama merkt dat ik te weinig eet, want dat denkt ze de laatste tijd. Ik eet helemaal niet weinig. Maar veel ? Nee, dat kun je ook niet zeggen. Ik let gewoon op mijn lijn. Zo noem ik het. Ik ga mezelf echt niet verhongeren hoor. Het enige wat ik doe is als ik trek heb dan pak ik een appel in plaats van een koekje. Daar is niks mis mee toch? Oké, oké. Ik eet ook wat minder als ontbijt, lunch en avond eten. Maar ik eet wel. Dan is het toch goed?
Nou moet ik echt gaan. Mama heeft net nog een keer geroepen. Deze keer klonk het niet zo aardig.

Liefs,
D.

ik had dit wel aan zien komen,
dat niemand het zou aflezen + reageren.
ik kan gewoon geen goed verhaal schrijven, ik vind het zo moeilijk om het zo kort te vertellen, waardoor het saai wordt.
heeft iemand ideeën?

kus

ik zou er wat minder ik in zetten =) al is dat natuurlijk wel moeilijk, zeker met deze schrijfstijl!
en wat meer alinea’s… dat leest wat makkelijker…

verder vind ik hem goed hoor ! =)

thanks voor de tips.
Zal er op letten.
Heb nog geen idee, waar dit verhaal toe leidt, want ben begonnen met het schrijven en schreef over mezelf. Met een aantal veranderingen.
dus weet niet of ik verder ga. Misschien verander ik er iets aan.
moet ik nog even bekijken.
in iedergeval bedankt voor je tip.
minder ik gebruiken en alinea’s maken!
x

haha zo iets is ook moeilijk om te schrijven, maar je bent net begonnen je kan nog alle kanten op =) iets met der vriendinnen, dat ze van school wisselt en een leuke jongen tegen komt die toch niks blijkt te zijn, of dat ze weer terug wilt naar der oude school want dat blijkt toch beter te zijn etc =) mogelijkheden genoeg!

haha ja anders is het steeds ik ik ik ik :stuck_out_tongue: ook niet erg, kan wel… maar teveel ik is ook een beetje vreemd xD en die alinea’s is zodat het minder lang lijkt, en je vind sneller terug waar je gebleven bent… misschien lezen mensen het dan ook wel meer =) vinden ze 1 blok tekst teveel xD

ik vind t wel leuk hoor:)!

Ik vind het juist qua lengte het prima, alleen ook al is het een dagboek, je springt van onderwerp naar onderwerp. In dagboek vorm schrijven is niet erg, maar probeer het alsnog 1 verhaal te laten zijn, voor als je me snapt.
O en plus, probeer niet gelijk gedemotiveerd te zijn, ga lekker door!
Er zijn alleen veel topics hier, dus op het begin moet je het nog wel eens uppen…
de succesvolle verhalen zijn ook klein begonnen :wink:
Igg hopelijk heb je wat aan deze tips, en schrijfs ze!

Ik hou wel van die dagboekverhalen :grinning:

verderrrrrrr

upp, je schrijft het leukk!