De Verlosser

29 Februari 2108.
‘Eliza, je moet nu echt even gaan rusten.’ Marcus vertrouwde stem kwam achter me vandaan en ik draaide me langzaam naar hem om. ‘Ach Marc, hoe kan ik nu stil blijven zitten!’ zei ik schril. 'Ik ga vannacht een kind baren, onze verlosser. Het enige waar ik nu aan kan denken is Joshua. Ik legde mijn hand op mijn dikke buik en streelde er even over.

Marcus slaakte een zucht. ‘Mijn broer komt niet, dat weet je toch… Ik weet dat het niet het antwoord is waar je op hoopt, maar ik zal je erdoorheen helpen. Alles komt goed.’ zei Marcus zacht. Hij kwam dichterbij en legde zijn armen om me heen. Ik liet een ingehouden adem ontsnappen en leunde met mijn hoofd tegen zijn borst. ‘Ja, dat weet ik wel…’

Ineens hapte ik naar lucht. ‘Een wee?’ vroeg Marcus bezorgd. Ik keek hem met grote ogen aan en knikte terwijl mijn handen naar mijn buik grepen. ‘We gaan.’ Marcus rende naar boven terwijl ik hopeloos wat stond uit te puffen en de verschikkelijke pijnen probeerde uit te staan. Toen hij terug kwam met een koffer hielp hij me naar de auto. Ja, het zou gaan gebeuren. Onze verlosser zou geboren worden…

28 Februari 2126
‘Chresus, schiet eens op!’ roept Joshua naar boven. Ik trap mijn pantoffels uit en stap in mijn ballerina’s. Dan ren ik de trap af en ga ik via de eetkamer door de terrasdeuren naar de voortuinen. Daar staat de limousine al, mijn familie moet gearriveerd zijn. Ik ren verder en prop intussen mijn haar in een knot. Als ik bij de auto arriveer heeft de chauffeur de deur al opengedaan en geeft hij een hand aan een elegante dame die heel voorzichtig uitstapt.

‘Mam!’ gil ik en ik omhels haar. Ik hoor haar zachtjes lachen terwijl ze me omhelst. ‘Meisje toch, doe kalm.’ zegt ze zachtjes, maar ik weet dat ze ook blij is me te zien. Na haar stappen Elrick en Thomos uit, gevolgd door vader. Ik omhels ze om beurten, en draai me dan weer om naar mijn moeder. ‘Mam, ik moet je zoveel vertellen!’ roep ik blij uit maar ik merk dat haar aandacht naar iets achter me is.

Ik kijk over mijn schouder terug naar de auto en zie dat er nog iemand uitstapt. Verbaasd kijk ik mijn moeder aan die me een klein glimlachje schenkt. ‘Hallo.’ zegt de inmiddels verschenen jongen. ‘Ik ben Emeal.’ Hij is lang, maar niet veel langer dan mijn 1.78, en hij heeft bruine krullen. Ik knik. ‘Chresus’ stel ik mezelf voor. Ik kijk weer vragend naar mijn moeder. ‘Lieverd, we hebben Emeal ontmoet in het Docker Reservoir.’

Het Docker Reservoir ligt vlakbij mijn ouders zomerhuis waar ze de afgelopen twee weken geweest zijn. Ik moest door een studie achterstand die ik opgelopen had door een ziekte thuis blijven. Het Reservoir is een van de weinige plekken dat nog niet bezet is door de Zekten. Ons Reservoir is al 50 jaar in de handen van de Zekten, en iedereen die daar wat tegen wil doen wordt vermoord. Ik heb nooit daadwerkelijk iets gemerkt van de Zekten, mijn ouders houden mij liever thuis, terwijl mijn broers regelmatig weg mogen. Ik snap het wel, ik ben immers een meisje… Maar toch, ik zou graag wat meer van de wereld willen zien!

Uuuhm, verder of niet? :slightly_smiling_face:

haha ik vind 't wel vet eigenlijk

het verhaal lijkt mij niet zo leuk,
ik heb het niet op verhalen met zwangerschappen sorry!
maar je schrijfstyl is wel leuk:D

Haha het gaat ook niet over een zwangerschap, dat is eigenlijk alleen de inleiding, maar dat merk je wel als je verder leest end.

29 Februari 2126
‘Happy Birthday to you, Happy Birthday to you, Happy Birtday dear Chresus, Happy Birtday to you!’ Als ik mijn ogen open doe zie ik mam, pap, Elrick, Thomos en Joshua staan. Een glimlach breekt door op mijn gezicht, iets wat je normaal 's ochtends vroeg niet bij mij ziet gebeuren. ‘Gefeliciteerd lieverd, 18!’ zegt mijn vader en hij geeft me twee zoenen. Mijn moeder komt op bed zitten en omhelst me ook. ‘Het is hoog tijd dat je je eigen plekje krijgt, als jonge vrouw. En daarom hebben we een verrassing voor je.’ zegt ze glimlachend. Ook mijn broers hebben een geheimzinnige grijns op hun gezicht. Ik stap uit bed en doe mijn kamerjas aan.

Dan zie ik Emeal staan. Hij leunt een beetje verlegen tegen de deur en als hij merkt dat ik hem gezien heeft verschijnt er een scheve glimlach op zijn gezicht. Ik snap niet waarom hij hier is. Gisteren was hij de hele dag stil, pas in de avond begon hij tegen me te praten. Hij vertelde over zijn leven in het Docker Reservoir, welke vreselijke dingen hij heeft meegemaakt.

Zijn ouders zijn vermoord door de Zekten toen hij 9 was, en toen is hij bij zijn oud-oom gaan wonen. Afgelopen winter is hij overleden door een longontsteking, en sindsdien woonde hij alleen. Hij was op een verlaten weg naar de markt aan het lopen toen mijn ouders hem tegenkwamen. De weg stond bekend als een van de meest gevaarlijke wegen in het Dockers Reservoir en ze konden niets anders doen dan hem een lift aanbieden. Hij vertelde hen zijn moeilijke verhaal en toen hebben mijn ouders hem gevraagd een tijdje bij ons te verblijven. Hij kan erg goed koken, dus ze hebben hem een baan als kok aangeboden. Echt weer iets voor mijn ouders.

Ik begroet hem door terug te glimlachen en kijk dan weer naar mijn familie. ‘Oké, en waar is die verrassing dan?’ vraag ik nieuwschierig. ‘Kom maar mee.’ Mijn moeder loopt langs Emeal heen en neemt de trap naar beneden. Mijn vader, broers en Joshua volgen haar en als ik erachteraan loop bots ik per ongeluk tegen Emeal aan die zich ook net wilde gaan bewegen. Ik verontschuldig me en zie dat hij rood aangelopen is. Hij heeft vast niet zoveel met meisjes te maken gehad, bedenk ik me. Achter hem aan loop ik van de trap af, de overloop over naar een andere trap die ons leid naar de bibliotheek. Vanuit daar is er een overdekte gang door een van de voortuinen die leid naar het werkershuis. Daar slapen onze meiden, de butler, de tuinmannen en Joshua. Ik bedenk me ineens dat Emeal daar ook moet slapen.

We lopen door de smalle woonkamer naar de slaapvertrekken van de vrouwen, en ik begin me steeds meer af te vragen wat we hier doen. Ineens doet mijn moeder de deur van een van de slaapkamers open en stapt naar binnen. Iedereen volgt haar, maar ik blijf in de gang treuzelen. Waarom staat mijn verrassing daar binnen? Als ik binnen kom zie ik een vrouw staan, iets jonger dan mijn moeder. ‘Dit is Eliza, zij gaat je leren de vrouw des huizes te worden. Want het zal niet lang meer duren voor je je gaat verloven…’ stelt mijn moeder haar voor.

Vind iemand dit leuk genoeg om door te gaan of niet?

wel mooi schrijfsel! ik zou eerder de jaren veranderen, namelijk iets wat al langer is geleden, ik vind namelijk de manier waarop je schrijft iets ouds hebben

beetje onduidelijk gezegd…

Ooh ja ik snap 'm! Hmm dat is misschien wel een goed idee, ga de ff over denken hoor :slightly_smiling_face: