de tijd

Ik kijk uit het raam,
het leven is zo stil,
zo langzaam.
Ik zie mensen,
ze hebben haast.
Voor hun is de tijd,
iets dat voorbij raast.
Ik zie kinderen,
baby’s, kleuters.
Voor hun is de tijd,
net begonnen.
Ik zij oude mensen,
bejaarden, opa’s en oma’s.
Voor hun is de tijd net,
bijna afgelopen.

Waarom is de tijd zo belangrijk,
bedenk ik,
als ik uit mijn raam kijk.
Het leven,
is een klok.
Een zandloper,
het blijft door gaan.
En uiteindelijk,
zijn de batterijen op.
Staat de tijd stil,
en jij ook.

Dan zie ik,
geen raam.
geen mensen.
Dan hoor ik,
de wekker.

Ik moet opstaan,
de dag begint.
De klok,
tikt door.

Uhh, ik weet niet hoe ik mn mening hierover moet verwoorden xD

De “botten” van het verhaal zijn mooi, maar de schrijfstijl, “de huid” haalt het mooie weg.

ja ik weet het.
meestal als ik iets schrijf, doe ik er ook echt lang over.
tot dat alles helemaal perfect is.
maar ik had nu heel even iets,
dat ik iets moest schrijven.
zonder over na te denken (:
en dan krijg je zoiets…