De tijd vliegt en ik sta stil.

Ik heb de laatste tijd echt vaak het gevoel dat ik het leven aan me voorbij laat schieten… Mijn vriendinnen hébben een leven. Ze grijpen kansen wanneer die komen, hebben veel vrienden en doen dingen. Ik daarentegen klap al dicht wanneer ik een nieuw iemand zie, breng de vrije tijd die ik heb thuis door en wil kansen grijpen als het te laat is.
Ik weet dat het fout is om mezelf met mijn vriendinnen te vergelijken, en dat alles echt niet zo rooskleurig is als ik me inbeeld, maar ik wéét wel dat ik écht geen leven heb. Ik durf nooit risico’s te nemen, maar dat wil ik wel. Ik ben het beu om gezien te worden als de persoon die in een hoekje een boek staat te lezen terwijl iedereen lol maakt.
Zijn er mensen die tips hebben/dit ook meemaken? Ik luister graag <3

Ik snap wat je bedoelt, maar ik ben bezig uit mijn ‘isolatie’ te klimmen.
Ik weet niet hoe ik het doe, maar ik probeer gewoon contact te krijgen met meer mensen, probeer dingen te organiseren en zo. Vooral contact krijgen met andere mensen helpt mij.

Jij zou zo mijn tweelingzus kunnen zijn. Ik heb precies hetzelfde, maar ik heb ook helemaal geen zin om uit te gaan, vind alles eng enzovoorts…ook een groot deel sociale angst en gewoon verlegenheid en onzekerheid.

hahahha the same here ,
mensen zien me ook aan als een boekenwurm of dat ene computernerd maar als je vrienden erbij zijn doe dan ook heel druk ofzo

Ik ken het gevoel ook ja, cker het achteraf spijt hebben dat je toch neit bent meegegaan, of toch iets niet gedaan hebben.

Tips? ja… tips… das een goeie… Erover heen stappen en JUST DO IT!
het is moeilijk… maar wie weet hoe gave dingen eruit komen.
(die tip moet ik zelf ook maar proberen meer op te volgen :p)

Elk ding dat op zulke momenten uit mijn mond komt, is dan echt belachelijk. Dan giechel ik, of zeg ik domme dingen, en dan als ik gewoon normaal doe stopt het ‘gesprek’ nadat ik me heb voorgesteld.

Ik heb dat ook heel lang gehad. Maar ik heb besloten mezelf er min of meer “bij neer te leggen”.
Tegenwoordig heb je zo’n standaard beeld van hoe iemands leven ingevuld moet zijn: leuke vriendengroep, werk, school, een sport waar je goed in bent, nog een andere activiteit waar je goed in bent, een leuke vriend en dan ook mooie cijfers halen.
Ik vond m’n leven ook altijd heel leeg, omdat ik ook geen vrienden heb buiten school, en ik geen “spannende” dingen meemaak, ik niet vaak uitga etc. Maar toen bedacht ik: Het is niet erg dat ik ben zoals ik ben .Het is niet erg als je je tijd thuis doorbrengt, niet superspontaan bent of wat dan ook. Het is niet erg dat ik weinig uitga, logisch ook, er is hier niks. Het is niet erg dat ik geen “vrienden-stel” heb waarmee ik dingen doe.

Als je er echt problemen mee hebt, zou ik zelfs iets gaan ondernemen. Als je je tijd veel thuis doorbrengt, zorg dan dat je daar iets leuks doet! Ga tekenen, of zelf kleding maken.

En kansen “te laat” grijpen bestaat niet zolang er nog iets aan te doen is. Je kan altijd kijken of je die kans alsnog kunt grijpen. En zo niet, dan komen er nog wel andere dingen op je pad. Ik vind het beter om eerst goed over iets na te denken, dan er gelijk ja op te zeggen “omdat je de kans wilt grijpen”.

Ik zelf merk nog steeds dat ik soms met te hoge verwachtingen ergens inga. Ik heb bijvoorbeeld een nieuwe baan. Stiekem hoop ik daar een leuke vriendin te vinden, omdat al mijn vriendinnen nog andere vriendinnen hebben buiten school, en ik niet. En dan hoop ik vooral dat dat meisje een vriend heeft, zodat ik met mijn vriend dingen in een groep kan doen (zoals mijn andere vriendinnen). Ik heb dus ook nog moeite met het “ideaalbeeld” los te laten. En ik weet dat als ik er te hoge verwachtingen van heb, het juist niet doorgaat.

Daarom kan ik je alleen de raad geven die ik mezelf de hele tijd voorhoud: kijk gewoon even hoe het komt. Alles gaat voorbij, de goede dingen, maar gelukkig ook de slechte. Als je iets wil weten of wat dan ook, notes zijn altijd welkom =).

jemig wat praat ik weer veel

Ik denk dat het goed is als je dingen gaat doen die je blij maken. (Als je zin hebt om uit te gaan bijvoorbeeld, doe dat dan ook.) Van leuke dingen doen word je gelukkig, zit je niet afgezonderd v/d wereld en je wordt gezien door anderen.
Gewoon doen wat je leuk vindt, en trek je niets aan van anderen.

Ik vind bij mijzelf werken dat hoe meer mensen ik leer kennen, hoe spontaner ik word. Eerst was ik ook een beetje zo als jij nu, maar toen het nieuwe schooljaar begon wou ik niet meer zo zijn: ik wou spontaner zijn en niet afhankelijk van vrienden. Dus toen heb ik mezelf veel spontaner opengesteld, en op andere mensen afgestapt. Intussen heb ik heel veel vrienden gemaakt en is alles er alleen maar beter op geworden.

(nu ik dit teruglees, vind ik eigenlijk dat mijn reactie niet echt een bijdrage aan dit topic brengt :p)