De talloze problemen van mijn luie vriend

Normaal maak ik geen topic aan met mijn problemen in mijn privé leven maar ik heb gewoon echt advies nodig. Ik zit nu al 2 jaar in een energie vretende relatie, ik ben 19 en hij is 26. Ik word helemaal gek van hem.
In het begin van onze relatie had ie geen baan, ik dacht geen probleem hij vind er zo wel een, maar nee het lijkt net alsof hij geen baan kan houden voor langer dan 2 maanden. Hij heeft misschien 8 verschillende baantjes gehad in deze 2 jaar, maximaal voor 3 maanden. Waarom? Hij werd ontslagen of hij ging weg voor wat voor reden dan ook. Hij heeft 1 diploma wat ook nog eens een laag niveau is, nou wil ik niet gaan uithangen alsof ik universiteit doe maar ik heb dit jaar ook bijna me diploma wat opzich wel een netjes niveau is en waar mee ik iets kan bereiken later. Nou trek ik dit gewoon niet meer, ik zit me helemaal dood te ergeren dat hij niks doen, hij doet helemaal niks, hij woont nog bij zijn moeder en heeft een uitkering. Ik zie gewoon geen toekomst met hem, ik wil na school een carriere gaan maken. En op dit moment is hij gewoon een blok aan me been. We verschillen te erg.
Nou is dat nog niet alles, hij beloofd me zoveel dingen, denk aan vakantie’s en een weekendje weg, nou zijn we in die 2jr tijd nog geen een keer op vakantie gegaan terwijl ik daarzelf zo hard voor gewerkt en op het laatste moment zei hij dat af. Weekendjes weg? Ho maar hoor, hij heeft weer geen geld. Ik heb zoveel voor hem voorgeschoten en ik hij heeft nog een rekening openstaan bij mij van bijna €200. Wat moet ik met zo’n jongen? Ik ben nog jong en ik heb nog een heel leven voor me. Laatste tijd laat het me ook steeds kouder, en het idee van uitmaken komt steeds vaker in me op.
Nou spelen er natuurlijk ook nog veel dingen, maar dit is toch wel echt het ergste en ik schaam me gewoon dood voor hem.

Volgens mij weet je wel wat je moet doen

Ik denk idd ook dat het wel duidelijk is. En ik snap je ook heel goed, want je moet je niet door een ander laten beperken in de doelen die jij wil bereiken in het leven. Je bent meer waard dan iemand die je niet geeft wat je wil/nodig hebt.

Ik heb ook zo’n vriend (als in gewoon vrienden) maar hij heeft al jaren een crush op me, en heeft nog steeds de hoop dat ik ooit wat met hem wil. Maar ik kan dat gewoon niet, ik kan niet samen zijn met iemand voor wie gamen prioriteit 1 is en idd bij z’n ouders woont omdat hij te lui is om te werken.

Ik geloof dat het inderdaad wel duidelijk is. Hoe leuk iemand ook is, je moet écht aan jezelf denken. Het beperkt jou in jouw voortgang in het leven en dat is toch echt niet de bedoeling. Ik vind dat je in een relatie elkaar verder moet helpen, elkaar moet blijven uitdagen. En dat zie ik (en jij volgens mij ook) niet terug in jouw relatie.

Dit ja. Jullie verschillen in hoe jullie in het leven staan. Dat is iets anders dan verschillen van muzieksmaak oid. Dit werkt (vaak) gewoon niet.

Ergens diep weet ik dat ik het uit wil maken, ik vind het zo moeilijk… dit is mijn eerste serieuze relatie en ik heb ook geen idee hoe ik het uit ga maken.
Gisteravond tot laat ook ruzie gehad, vooral over het werkloze…

Ik lees helemaal geen enkel positief stukje in je inleiding dus ik denk dat dat ook wel genoeg zegt. Als je geen toekomst ziet dan zou ik het uitmaken, het wordt alleen maar moeilijker als je langer wacht

Kies voor jezelf!

Hoe niet-ambitieus kan je zijn zeg.
Laat hem snel zijn eigen boontjes doppen.

Ik zat ook in zo’n relatie. Zat helemaal niks in die jongen. Wou niet studeren, maar wou ook niet werken. Geen ambitie, nooit enthousiast over iets.

Je bent 19, laat die jongen en ga je eigen weg.

Zelf heb ik ook een situatie meegemaakt waar ik geen toekomst meer zag met een jongen waarmee ik twee jaar in een relatie zat. Uitmaken zal altijd moeilijk blijven, maar zelf ben ik zoveel gegroeid sinds die relatie over is. Het was een gigantische opluchting. Ik ben nu zoveel verder gekomen, terwijl die vriend van toendertijd staat nog steeds op dezelfde plek als het niet lager is.

Zoals MORIARTY zei

Ik had dit bij mijn ex. Hij deed nauwelijks iets, lag elke dag tot minstens 12 uur in bed en deed daarna nauwelijks iets, hij studeerde wel maar stak daar totaal geen moeite in en hij had geen ambitie.
Dit hoeft geen probleem te zijn voor een relatie, als je je er niet aan ergert of zelf hetzelfde in het leven staat kun je denk ik goed een relatie hebben met zo’n persoon, ik kon dat echter niet en ik denk (aan jouw verhaal te horen) dat jij hier ook moeite mee hebt.

Ik snap dat het moeilijk is en je moet er natuurlijk goed over nadenken, want de relatie zal vast ook positieve kanten hebben. Maar als je er steeds ruzie over hebt of je besluit dat je niet met zo iemand kan leven dan is het misschien inderdaad beter om het uit te maken.

Denk aan jezelf.

Ik denk dat ook dat je het zelf diep van binnen wel weet. Als ik jou was zou ik voor jezelf kiezen, hoe moeilijk het ook is. Je hoort je ook niet voor je vriend te schamen maar ik begrijp zó dat je dat doet want het is ook een hele rare situatie en hij wil er blijkbaar ook niets aan veranderen. Ik zou daar niet verder mee willen.

Ik snap inderdaad dat het heel moeilijk is maar je moet echt voor jezelf kiezen.