De sleur, de eenzaamheid...

Hoi meiden,

Misschien kunnen jullie mijn topics, gezeur of wat dan ook herinneren over het feit dat ik een nogal vrij complex persoon ben met een handleiding (nee, ik heb geen een of ander syndroom of wat dan ook).

Ook dit uit zich weer in mijn humeur en gevoel. Ik heb het idee dat ik in een sleur zit, die ik voorlopig nog niet kan doorbreken. Ik ben pas afgestudeerd en mijn diploma heb ik op zak, had ook vrij snel werk nadat ik een maand thuis heb gezeten en voor zover het er naar uit ziet is dit maar tot eind september. Ik zit plannen te maken voor wanneer mijn contract niet verlengd wordt of erna. Maar goed, momenteel zien mijn dagen er zo uit: ik werk 5 dagen in de week, en in de even weken werk ik 4 dagen in de week (om en om dus) ik kom thuis, ik eet, ik douche… Nu met dit weer pak ik een terrasje met vriendinnen of een filmpje… ik ga slapen en zo is de dag weer om. Het lijkt er gewoon op alsof ik uit mijn omgeving moet worden getrokken. Alsof ik weg moet, tijdelijk naar iets wat ver hier vandaan is… Gewoon wat rust.

Het punt is alleen dat ik dit jaar niet op vakantie kan. Volgend jaar ziet er waarschijnlijk voor mij somber uit. Hoewel ik hoop dat ik werk heb, wil ik wat van de wereld zien. Gewoon in een ander milieu en omgeving. Ik merk aan mijn lichaam dat ik het nodig heb. Alleen vriendinnen hebben dan weer andere interesses dan ik, die gaan gewoon 2 weken lang veel alcohol drinken en stappen. Of ze hebben een vriend waar ze mee op vakantie gaan. Of ze hebben geen geld… Nou, daar sta je dan. In je eentje, die niet alleen weg durft te gaan. Hierdoor voel ik me echt gewoon eenzaam en alleen. En natuurlijk anders, sommige vriendinnen studeren nog of verdienen een heel stuk lager als wat ik verdien. Ik heb sneller iets bij elkaar dan anderen. En sommige willen mij er niet bij hebben. Daar heb ik vrede mee.

Sommige zeggen voor de grap ‘De eerste vijf dagen na het weekend zijn het zwaarst’, maar voor mij is het gewoon letterlijk en figuurlijk. Ik voel me juist eenzaam en onrustig in mijn hoofd, terwijl mijn lichaam zoiets heeft van; ‘Lekker sociaal doen en alles!’. En ik doe ook wel tussendoor leuke dingen… Maar ik weet gewoon niet zo goed hoe ik het moet verwoorden. Het is gewoon een raar gevoel en ik kan er eerlijk gezegd met niemand over praten. Ik heb het al geprobeerd bij mijn ouders, om het erover te hebben, maar ze snappen me gewoon niet. Ik merk gewoon dat ik de balans tussen rust en drukte niet kan vinden. Dit merk ik ook als ik werk. En helaas kan een klein foutje mensenlevens kosten.

Herkent iemand dit zo niet samenhangend verhaal? Bedankt, voor het lezen. Sorry voor mijn hele stomme zinsopbouw. Die is ook te dramatisch voor woorden

up

Ik weet niet wat je eraan kan doen en ik heb geen advies voor je maar ik kan je in ieder geval wel vertellen dat ik het herken…

Als je je ervaring wilt delen, dan mag dat :slightly_smiling_face:

Ik voel me heel vaak eenzaam en alleen en dan wil ik wel wat ondernemen maar op de een of andere manier gaat het niet, als je snapt wat ik bedoel haha. Ik heb ook wel lange periodes gehad dat ik in een sleur van eenzaamheid zat, momenteel eigenlijk niet en ik weet niet hoe ik erover heen ben gekomen, ik weet bijna zeker dat er weer zon periode aan zit te komen, de gedachte aan dat maakt me soms bang

Ik herken het wel, heel goed in ieder geval. Het is dan dat je lichaam als een robot werkt… Die doet het wel voor je. Maar je verstand en alles wilt iets heel anders.

Misschien past je baan niet goed bij je?

Ik denk ook dat je iets totaal anders moet gaan doen, iets moet ontdekken waar je echt plezier in hebt, maar dan moet je dat nog vinden.

Niemand kan daar over oordelen. Ik hou van het beroep, echt waar. Ik had eerst een andere opleiding gedaan, alleen was geswitched naar wat ik altijd wou worden en nu dus ook ben. Ik heb overigens al een tijdje last van de sleur. Toen ik eigenlijk slaagde voor de opleiding… Sindsdien. Maar ik vind het heerlijk om dit beroep uit te mogen oefenen.

Ik herken het heel erg. De balans tussen actief en rust ben ik ook helemaal kwijt. Ik moet zeggen, sinds ik werk doe (wel vrijwillig) waar ik oprecht gelukkig en blij van wordt gaat het wel steeds beter. De mensen waar ik dan bij werk zeiden het vandaag tegen me, je gaat er steeds beter uit zien.

Ik heb echt momenten gehad dat ik nergens zin meer in had, dat ik na school meteen mijn bed in kroop en niks meer van de wereld wou weten. Terwijl mijn lichaam eigenlijk iets anders zei. Toen kon ik ook alleen maar luisteren naar mijn hoofd en dat was echt heel moeilijk. Ik had zelfs geen zin meer in mijn hobby en dan is het echt ernstig. Het is zelfs zo geweest dat ik een maand verlof kreeg van mijn werk omdat ik de druk niet meer aankon.

Geen idee of je hier wat aan hebt, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik me heel erg herken in je verhaal en dan specifiek de balans kwijt zijn tussen actief en rust.

Ik krijg vaak te horen dat ik een goede apothekersassistente ben en ik vind het gewoon heel leuk mensen te helpen, ik heb echt gewoon plezier als ik werk, ik leer iedere dag meer en meer.

Zou het kunnen dat het de overgang is van student naar een fulltime werknemer daar iets aan bijdraagt?

Nee dan ligt het daar niet aan…

Bij jou of bij mij?
Ik ben nog student. Ik ga straks MBO 1 doen, maatschappelijke zorg. Volgens anderen een hele zware opleiding, ik zie het wel. Heb op dit moment nog geen zin om me daar echt in te verdiepen. Van mijn werk ben ik inmiddels ontslagen omdat ze vonden dat ik te vaak afwezig was.

Het zou best aan die overgang kunnen liggen. Een studentenleven is toch wel anders dan dat van een fulltime werknemer. En misschien moet je inderdaad een bewuste pauze inlassen om te ontdekken waarom je je zo voelt en wat de oorzaak daarvan is

Upje.

herkenbaar …
bij mij is het wakkerworden-eten-bus-school-bus-eten-douchen-slapen :frowning_face: iedere dag ik ben meschien een beetje vriendloos :dry:

Daar zit ik op het moment ook erg mee. Dus ik begrijp je zeker. Ook ik kan dit jaar niet op vakantie, terwijl ik het juist zo hard nodig heb, en iedereen om me heen gaat weg. Ik vind het verschrikkelijk.

Je hebt een beetje het gevoel alsof je op de automatische piloot leeft bedoel je he?

Oh jeetje, dit is zo herkenbaar

Ik kan me niet herkennen in je eenzaamheid, dat is iets wat ik nu heel erg mis(ik heb continu mensen om me heen en geen eigen kamer, dus ik kan niet echt terugtrekken).

Mijn vriend en ik hebben een tijd geleden gehad dat we echt toe waren aan een ‘change of scenery’ maar we hebben geen geld om op vakantie te gaan, dus dat zit er niet in.
Dus we zijn gewoon gaan wandelen en we hebben zo ontdekt dat er een dorp achter ons ligt.
Mijn vriend had het meeste last van zijn sleur(ik vind het wel prettig tot een bepaald punt) dus nam hij telkens een andere route naar zn werk.

Zulk soort kleine dingetjes kunnen wel een beetje helpen met de sleur doorbreken, misschien kun je eens zoiets proberen?