De scherf (verhaal)

Dit verhaal gaat over een meisje, die een oude vrouw ontmoet… ik begin alvast.

‘Lisa?’
‘Lisa, wordt wakker.’
Lisa’s moeder staat naast haar bed, het is tijd voor Lisa om zich naar school te haasten. Lisa ziet dat ze niet veel tijd heeft, rent naar de badkamer en wrijft in haar ogen. Fijn. de tandpasta is op. ‘MAAAAAAMMM.’
Als het probleem verholpen is kleedt ze zich aan en pakt een boterham, die haar moeder heeft klaar gelegt.
Vermoeiend loopt ze naar het perron.
Een kwartier later zit ze in de trein.
Nog drie kwartier, zucht ze in zich zelf. ze tuurt door de ruiten in de verte. zelfs de schapen die ze ziet, liggen nog te slapen. Lisa schrikt als ze een jongen in de spiegeling van de ruiten ziet.
‘Mag ik hier zitten?’ hoort ze, en draait zich snel om.
Lisa zwijgt, en kijkt de jongen met grote ogen aan.
Ze knikt snel, voordat hij weg wilt lopen.
Hij is niet lelijk, helemaal niet denkt ze.
Als het maar niet zo een vaag typ is. De jongen gaat zitten, en kijkt aandachtig op zijn gouden horloge.
‘Zo, en waar ga jij zo vroeg naar toe?’
Vraagt de jongen na hij eindelijk klaar is met het aanbidden van zijn horloge.
‘Ehm, school’ zegt ze half vragend, waar zou ze anders naar toe gaan, op maandag rond deze tijd?
‘Sorry, ik heet Gavier.’
Lisa kijkt de andere kant op.
‘En jij?’
Ze twijfelt, maar zegt toch: ‘Ehm, ik heet… anne’
-

Verder…?

Ik vind het persoonlijk een beetje vaag en het is nogal een kort stukje. Je hoort ook niets over de omgeving of duidelijke gevoelens van het persoon, of waarom ze die gevoelens hebben. Ook vind ik, de ‘’ ze ‘’ persoon ipv ik persoon erg storend.

Maar dat ben ik.

oh ok. ik stop wel

En ik ook

Ik vind het nog meer storend trouwens dat je door één mening je gelijk afhaakt, bewijst eigenlijk dat je geen échte schrijfster bent die doorzet :slightly_smiling_face: klinkt misschien hard maar zo is het wel, en nu spreek ik alleen over de manier waarop je een verhaal introduceert. Dit gaat niet over jou zelf want ik ken je verder niet ^^

Aangezien er niemand reageerde, waardoor ik er toch geen zin meer in had.
Gevolgd door een niet echt positieve reactie.
Wel dat ik weet waar ik fouten maak, maar tsjaah, ik denk niet dat het echt zin heeft