De Roddel

Hoi! Ik ga het ook maar eens proberen, een verhaal schrijven.
Dit is het verhaal van Alex, wiens leven totaal veranderde door één roddel. Goed, lekker vaag, maar meer kan ik er nog niet over vertellen!
Hope you enjoy.

Hoofdstuk 1

Ooit was ik best geliefd bij mensen. Niet dat ik echt populair was. Niet zoals Jane, die altijd de halve school achter haar aan had lopen. Maar ik had drie geweldige vriendinnen, twee prettig gestoorde vrienden en één heel lief vriendje. Zelfs de leraren schenen me wel te mogen, ook al haalde ik geen geweldige cijfers. Oké, mijn cijfers waren diep bedroevend. Maar ik had mijn vrienden, en dat was genoeg.
Dat is verleden tijd. Nu sta ik gemiddeld een negen(waar mijn ouders overigens dolblij mee zijn) en is Bob de enige die nog met me om wil gaan. Maar ja. Bob gaat met iedereen om. Geef Bob een aai over zijn bol en hij is je beste vriend. Geef Bob te eten en hij laat je nooit meer gaan.

Afwezig kroel ik Bob door zijn lange haren en wordt beloond met een lik over mijn hand. Met een vies gezicht kijk ik hem aan. “Bob, ik houd van je maar houd je tong binnen,” mompel ik. Hij kijkt me met grote ogen aan en ik zucht diep. Hoe kan ik nou boos op hem blijven als hij me zo aankijkt? “Kom Bob, dan gaan we een stukje wandelen,” zeg ik terwijl ik opsta. Bij het horen van het woord ‘wandelen’ springt Bob op en begint enthousiast rondjes om me heen te hollen. Schuifelend loop ik naar de gang, voorzichtig om niet over de springende hond aan mijn voeten te struikelen.
“Waar wil je heen?” vraag ik als ik naar buiten loop. De vraag is totaal overbodig, want Bob trekt me al mee naar het park. Dat is altijd al zijn favoriete plek geweest omdat hij weet dat hij daar los mag rondlopen. En misschien ook wel omdat daar eenden zijn die hij achterna kan zitten. Als ik in het park zijn riem losmaak, sprint hij gelijk naar het meer. Zelf ga ik op een bankje zitten en trek mijn benen op. Terwijl ik met mijn hoofd op mijn knieën leun, vis ik mijn mobiel uit mijn broekzak. Het schermpje licht op en ik ga naar mijn berichten. Niets. Geen één nieuw smsje. Ik zucht en bekijk het laatste berichtje dat ik heb gehad.

Het spijt mij ook Alexandra, maar het is over. Hoe het is gebeurd maakt me niet uit, maar het is gebeurd en meer wil ik niet weten. Probeer dus maar geen contact te zoeken, oké? Het is over.

Ik trek een vies gezicht. Alexandra. Ik haat het als mensen me zo noemen. Bas wist dat heel goed, en het feit dat hij het hier toch doet maakt wel duidelijk hoe serieus hij was. Ik bekijk de datum van het smsje. Drie weken geleden alweer. Hoe triest is het dat mijn laatste berichtje van drie weken geleden is? Oké, ik heb nog wel één ander smsje gekregen, maar die was van mijn moeder(of ik boodschappen wilde doen), dus dat telt niet.
Plotseling hoor ik wild gefladder en luid gekwaak. Als ik opkijk zie ik Bob als een bezetene achter drie eenden aanrennen. De arme beesten. Als de dierenliefhebster die ik ben, besluit ik ze te helpen en roep Bob. Meteen kijkt hij om en rent naar me toe.
“Bob Marley de Vink,” zeg ik streng. “Laat die eenden toch eens met rust. Hoe zou jij het vinden als je achterna werd gezeten door een…” Ik denk even na. “Een leeuw,” besluit ik dan. De vergelijking is belachelijk, maar gelukkig begrijpt Bob toch niet wat ik zeg dus kijk ik hem maar bestraffend aan. Dat snapt hij wel, want hij gaat schuldbewust op de grond liggen. “Braaf.” Ik pak de hondenriem en maak hem weer vast. “We gaan naar huis.”

Als ik over het grindpad naar huis loop zie ik iemand aankomen. Ook hij heeft een hond voor zich uit lopen. Ik herken de hond eerder dan ik de persoon herken.
“Hoi Peter,” zeg ik zachtjes als we elkaar voorbij lopen. Hij wend zijn blik af, en loopt onverstoord door. Ik draai me om en kijk hem na. Ik weet zeker dat hij me wel gehoord heeft, ook al fluisterde ik bijna. Tranen vullen mijn ogen, maar ik schud mijn hoofd. Nee, ik ga niet huilen. Niet weer. Als hij me niet meer wil kennen, is dat goed. Als hij liever háár gelooft dan mij, zijn beste vriendin, dan is dat zijn keuze. Het doet pijn, maar ik weiger het toe te geven. Ik ben beter af zonder hem. Ik ben beter af zonder hen allemaal. Ze zoeken het maar uit.

Als ik dat alleen zelf nog maar kon gaan geloven…

Ohh zieluggg,
Ik probeer het te gaan volgen, maar heb niet zo heel veel tijd door pww!
Maar ben wel nieuwsgierigg! :grin:

Nice! Verder.
Je schrijft fijn trouwens, ik bedoel, het leest fijn.

echt leuk verhaal nu al :slightly_smiling_face:!
en t leest idd fijn hoe je schrijft.

Dankjewel allemaal! :grinning:

Hier een nieuw stukje:

Met een krakend geluid gaat de deur open. Ik stap mijn kamer in en kijk geïrriteerd rond. Het is een rotzooi. Niet alleen de grond is bezaaid met kledingstukken, ook op mijn bureaustoel ligt één grote hoop kleren. Op mijn bureau staat vuile afwas en de stapel boeken die ik er vanochtend heb neergelegd is blijkbaar omgevallen, want de boeken liggen verspreid over mijn bureau en de grond. Met een zucht verzamel ik de afwas, en breng het naar beneden. Gelukkig is mijn moeder nog niet thuis, anders zou ik weer één van haar befaamde dus-daar-is-al-mijn-servies-preken krijgen. Alsof ze niet genoeg servies heeft. De hele kast staat vol met servies, in alle kleuren en maten.
Ik zet de vuile afwas in de vaatwasser, en ga weer naar boven. De boeken stapel ik weer op en de kleding leg ik voor het gemak maar even op mijn bed. Dat ruim ik vanavond wel op. Nu er weer ruimte is, plof ik achter mijn bureau neer en zet de computer aan. Ongeduldig trommel ik met mijn vingers op de rand van het bureau. Mijn computer komt zo ongeveer uit het jaar nul, dus het duurt minstens tien minuten voordat het ding is opgestart.

“Hoi Alex.” Ik kijk verstoord om en zie mijn zusje de kamer inslenteren. Ze trekt haar neus op. “Het stinkt hier,” verklaart ze, en ze zet ongevraagd mijn raam open. “Dank je,” zeg ik sarcastisch. “Wat kom je doen?”
Mari(voluit Marianne, maar net als ik heeft ze er een hekel als iemand haar hele naam gebruikt) haalt haar schouders op. “Ik verveel me.” Ze ploft neer op de rand van mijn bed, en bekijkt de berg kleding die daar ligt. Met gefronste wenkbrauwen haalt ze er een paars truitje uit.
“Die is van mij,” zegt ze verontwaardigd. Ik zucht. Dit doet ze altijd, ze leent één keer mijn kleding en vervolgens is ze er van overtuigd dat het van haar is. Hoewel het in dit geval ook niet echt mijn kleding is. Dat truitje hebt ik geleend van Emma, toen we naar een feestje gingen.
“Niet waar, die heb ik geleend van een vriendin,” vertel ik haar. “Welke vriendin?” vraagt Mari gemaakt onschuldig.
“Emma.” Ze kijkt me even bedenkelijk aan, en grist dan met een snelle beweging mijn mobieltje van het bureau.
“Wat doe je?” roep ik boos terwijl ik de telefoon probeer terug te pakken. “Geef hier!”
Mari is altijd al sterker geweest dan ik. Toen ik op pianoles ging, zat zij al op voetbal. Nu, tien jaar later, voetbalt ze niet alleen, maar doet ze ook nog eens aan karate. Met handige bewegingen manouvreert ze door mijn graaiende handen en leest triomfantelijk mijn laatste berichtje van Emma voor.
“Ik hoef je niet meer te zien, Alex. Ik probeerde voor je op te komen en je loog tegen me.” Mari glimlacht liefjes naar me. “Lekkere vriendinnen heb je.”
Geïrriteerd veeg ik een pluk haar uit mijn ogen. “Geef hier,” herhaal ik en werp haar een woedende blik toe. Mari haalt haar schouders op en gooit de mobiel naar me toe. Onhandig vang ik het ding op. “En nu wegwezen.” Ik duw haar de kamer uit. Terwijl ik de deur sluit hoor ik Marianne zachtjes grinniken. Wat een kreng is het toch ook.

Verder!

Leuk :slightly_smiling_face:

Hé Alex(andra)!
Deed me denken aan mijn eigen verhaal, maar het is leuk geschreven.^^
En ik ben zonet even heel erg geschrokken van het aantal keer dat je verhaal al bekeken is, haha

Ik ga deze volgen denk ik.

Haha, nu je het zegt inderdaad! Ik ben echt fan van je verhaal dus misschien ben ik onbewust wel geïnspireerd geraakt erdoor ofzo. :stuck_out_tongue:
En ik zat ook al van ‘wooooow hoe kan dat’ :astonished:.

En bedankt verder iedereen :grinning:.

verder!

Jij schrijft heel erg fijn! Ik moest echt lachen toen ik erachter kwam dat Bob een hond was aan het begin, haha echt leuk gedaan.

Je schrijft echt heel leuk! En er zitten echt nauwelijks spelfouten in. Ik vind het ook heel origineel! Je moet alleen oppassen met de komma’s. Je gebruikt vaak een komma en die volg je door het woord ‘en’. Je kunt die zin dan zonder komma door laten lopen. Verder komen ze ook aardig veel voor, niet erg maar soms een beetje vervelend om te lezen. Maar het is echt een leuk verhaal (:

leuk verhaal!
je schrijft idd heel fijn

meer

oke lekker droog van me :'D
zie dit maar als nog een extra up

verder! (:

Verder! Ik vind dat je echt een hele fijne manier van schrijven hebt. Je houdt de spanning er in ^^

wauw echt goed hoor! heel leuk om te lezen! verderr

Verderr :stuck_out_tongue: